Nanlamig ang bawat daliri ko. Ang hawak kong mamahaling puting tuxedo—na gawa sa purong sutla at pinong telang mula pa sa Europa—ay bahagyang dumulas sa aking nanginginig na palad. Kung hindi ko lang naitukod ang aking isang kamay sa likod ng pintuan, baka bumagsak na iyon sa makintab na sahig na gawa sa Italian marble.
Nakatitig sa akin si Tristan De Silva.
Wala na ang gusot na kamiseta at magulong buhok ng lalaking nagpakilalang “Ian” sa madilim at maingay na sulok ng bar noong nakaraang buwan. Sa harap ko ngayon ay nakatindig ang isang lalaking may tindig ng isang hari: matikas, matalim ang hubog ng panga, suot ang mamahaling itim na pantalon at bahagyang nakabukas na polo shirt na naglalantad sa balat na minsan kong nahawakan sa dilim. Ngunit higit sa lahat, ang kanyang mga mata—ang malalalim at kulay-tsokolateng mga mata na puno noon ng lungkot—ay nanlalaki ngayon sa pinaghalong gulat, pagkalito, at matinding emosyon.
“Ikaw…” mahinang bulong niya. Halos pabulong iyon, ngunit sa loob ng napakalaking master suite na tila binabalot ng katahimikan ng isang kabaong, umalingawngaw iyon na parang kulog.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Pumasok sa isip ko ang babala ni Manang Celia, ang matapang na head maid ng mansyon: Huwag kang titingin nang diretso sa Senyorito. Gawin mo lang ang trabaho mo at umalis ka agad.
Ngunit paano ako aalis gayong parang ibinaon sa semento ang aking mga paa?
“I-ipagpaumanhin niyo po, Senyorito,” pilit kong pinatatag ang aking boses, pinipigil ang panginginig ng aking labi. Mabilis kong ibinaba ang aking tingin sa mamahaling carpet. “Dinala ko lang po ang tuxedo ninyo para bukas. Ilalagay ko na lang po rito sa sabitan.”
Humakbang ako nang pabaligtad patungo sa malaking walk-in closet, ngunit bago ko pa man maisabit ang damit, narinig ko ang mabibigat at mabilis niyang yabag. Sa loob lamang ng dalawang segundo, humarang siya sa daraanan ko. Ang amoy niya—ang pamilyar na amoy ng mamahaling tabako, mamahaling cedarwood, at pabangong hindi ko kailanman malilimutan—ay pumuno sa aking pang-amoy.
“Huwag kang magkunwaring hindi mo ako kilala,” malamig ngunit mariing sabi niya. Inabot ng kanyang kamay ang aking braso. Mahigpit ang hawak niya, ngunit hindi sapat para masaktan ako—para lamang tiyakin na hindi ako makakatakbo palayo. Tulad ng ginawa ko noong gabing iyon.
“Senyorito Tristan, kasambahay po ako rito,” pagmamatigas ko, kahit na ang totoo ay pakiramdam ko’y hihimatayin ako sa kaba. “Wala po akong alam sa sinasabi ninyo.”
“Ysabel.”
Nang banggitin niya ang pangalan ko, gumuho ang lahat ng pader ng pagkukunwari ko. Tumingala ako sa kanya. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa matinding damdamin.
“Hinanap kita,” pagpapatuloy niya, habang unti-unting lumuluwag ang hawak niya ngunit hindi pa rin bumibitaw. “Pinabalikan ko ang buong bar. Ipinahanap ko ang bawat Ysabel sa lungsod na tumutugma sa mukha mo. Umalis ka nang walang paalam matapos ang lahat ng nangyari sa atin. Iniwan mo lang ang basyong baso sa bedside table. At ngayon… makikita kita rito? Suot ang unipormeng ‘yan? Sa loob ng sarili kong pamamahay?”
“Nagkataon lang po ito!” pabulong kong sigaw, habang nilalabanan ang luhang nagbabantang pumatak mula sa aking mga mata. “Kailangan ko ng pera! Kritikal ang lagay ng kapatid kong si Leo! Pitong taong gulang pa lang siya, Tristan—Senyorito! Kailangan niya ng agarang operasyon sa puso at isang daang libo ang inalok ng ahensya para sa isang linggong trabaho rito! Hindi ko alam na ikaw ang tagapagmana ng De Silva! Hindi ko alam na ikaw ang lalaking ikakasal bukas!”
Natigilan si Tristan. Ang pangalang “Leo” at ang katotohanan tungkol sa aking kapatid ay tila nagpabalik sa kanya sa gabing iyon sa bar. Naalala niya. Ikinuwento ko sa kanya ang tungkol sa aking pamilya, tungkol sa pagkamatay ng aming mga magulang sa aksidente, at kung paano ako nag-iisang nagtatrabaho ng tatlong shift para lang maitawid ang panggagamot ng aking kapatid.
Dahan-dahang bumaba ang kanyang kamay mula sa aking braso. Humugot siya ng malalim na hininga at hinilot ang kanyang sentido.
“Ang kapatid mo…” mahinang wika niya, tila kinakausap ang sarili. “Kaya pala ganoon na lamang ang lungkot mo noon.”
“Wala akong balak manggulo sa buhay mo,” mabilis kong dagdag, habang pinupunasan ang takas na luha sa aking pisngi gamit ang manggas ng aking maid uniform. “Gagawin ko lang ang trabaho ko hanggang matapos ang kasal mo bukas. Pagkatapos no’n, kukunin ko ang sahod ko at babalik ako sa ospital. Pakiusap, huwag mo akong ipaligpit o ipatanggal. Buhay ng kapatid ko ang nakataya rito.”
Tinitigan ako ni Tristan nang matagal. May dumaang lungkot sa kanyang mukha—ang parehong lungkot na nakita ko noong gabing inakala kong isa lamang siyang ordinaryong empleyado na sawi sa buhay.
“Akala mo ba gusto ko ang kasal na ito?” tanong niya bigla.
Napakurap ako. “Ano po?”
“Si Clarisse Madrigal,” sabi niya, tinutukoy ang kilalang tagapagmana ng pinakamalaking kumpanya ng real estate sa bansa, ang babaeng nakatakda niyang pakasalan kinabukasan. “Ang kasal na ito ay hindi bunga ng pag-ibig, Ysabel. Isa itong business merger. Kagustuhan ng lolo ko at ng pamilya niya upang pagsamahin ang aming mga korporasyon. Kapag hindi ako pumayag, aalisin ako ng aking pamilya sa pamamahala ng kumpanya at ililipat ang lahat sa aking tiyuhin na walang ibang inatupag kundi ubusin ang yaman ng pamilya.”
Lumapit siya sa akin muli, at sa pagkakataong ito, nahuli ko ang matinding pagsusumamo sa kanyang tinig.
“Noong gabing nakasama kita sa bar, iyon ang unang pagkakataon sa buong buhay ko na naramdaman kong malaya ako. Walang De Silva empire, walang mga kontrata, walang mga inaasahan. Ikaw lang at ako. At simula nang umalis ka kinaumagahan, hindi na ako natahimik.”
“Pero ikakasal ka na bukas, Tristan!” hindi ko napigilang sabihin, nakalimutan na ang pormalidad. “Bilyonaryo ka, at kasambahay lang ako rito! Isang gabi lang ‘yon! Isang pagkakamali na dulot ng matinding kalungkutan at desperasyon!”
“Hindi iyon pagkakamali para sa akin,” matigas niyang sagot, humakbang pa lalo palapit hanggang sa halos magdikit ang aming mga dibdib. “At hinding-hindi ko iyon ituturing na pagkakamali.”
Bago pa man ako makasagot, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng master suite.
“Tristan, darling! Did you try on the—”
Naputol ang boses ng isang babae.
Mabilis akong lumayo kay Tristan at yumuko nang todo, mabilis na isinabit ang tuxedo sa pinakamalapit na rack. Pagpihit ko, nakatayo sa may pintuan si Clarisse Madrigal. Napakaganda niya sa kanyang mamahaling designer dress, may hawak na mamahaling handbag, at nakataas ang kilay habang palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa. Sa likod niya ay nakatayo si Don Roberto De Silva, ang matandang bilyonaryo at lolo ni Tristan, na nakahawak sa kanyang tungkod na may ulong ginto.
“Anong nangyayari rito?” mataray na tanong ni Clarisse, habang sinusuri ang aking uniporme mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. “Bakit napakalapit ng maid na ‘yan sa ‘yo, Tristan?”
Mabilis akong sumagot bago pa makapagsalita si Tristan. “Humingi lang po ng tawad ang Senyorito dahil hindi pa po plantsado nang maayos ang manggas ng tuxedo. Paplantsahin ko po ulit, ma’am. Pasensya na po.”
Lumapit si Clarisse at marahas na tinabig ang aking balikat habang sinusuri ang tuxedo. “Tanga. Siguraduhin mong walang kahit isang lukot ‘yan bukas. Alam mo ba kung magkano ‘yan? Mas mahal pa ‘yan kaysa sa buong buhay mo at ng pamilya mo!”
Kumuyom ang mga kamao ko sa gilid ng aking palda, ngunit pinili kong manahimik. Para kay Leo. Para sa operasyon ng kapatid ko.
“Clarisse, that’s enough,” malamig at may bantang saway ni Tristan. Nagdilim ang mukha niya at lumitaw ang mga ugat sa kanyang leeg. “Huwag kang makipag-usap sa mga tauhan ko na parang mga hayop sila.”
“Bakit mo siya ipinagtatanggol?” matalas na tanong ng babae, naniningkit ang mga mata. “She’s just a maid!”
“Tama na ‘yan,” pumagitna ang malamig ngunit maawtoridad na boses ni Don Roberto. Pumasok ang matanda sa silid, ang kanyang mga mata ay matalas na tumingin sa akin, pagkatapos ay kay Tristan. Tila may napapansin siyang kakaiba sa tensyon sa pagitan naming dalawa. “Umalis ka na, iha. Dalhin mo ang damit at ayusin.”
“Opo, Don Roberto,” yumukod ako at mabilis na kinuha ang tuxedo, halos tumakbo palabas ng silid.
Nang makalabas ako sa pasilyo, nanginginig ang buong katawan ko. Sumandal ako sa malamig na pader at huminga nang malalim. Akala ko ay tapos na ang bangungot, ngunit habang naglalakad ako patungo sa laundry area sa likod ng mansyon, narinig ko ang pamilyar na boses ni Clarisse na may kausap sa kanyang telepono sa may balkonahe.
Huminto ako sa dilim, natatakpan ng malalaking kurtina.
“Oo, Mom. Hayaan mo na si Tristan,” naiiritang sabi ni Clarisse habang tumatawa nang mahina. “Bukas, kapag napirmahan na ang marriage contract, hawak na natin ang 40% voting shares ng De Silva Corporation. At tungkol sa offshore accounts na inilipat natin sa pangalan ng kumpanya natin gamit ang pekeng pirma ng lolo niya? Walang makakaalam no’n hangga’t hindi natatapos ang kasal. Kapag kasal na kami, legal nang protektado ang Madrigal Group kahit pa malugi ang mga De Silva.”
Halos matakpan ko ang aking bibig sa matinding gulat.
Hindi lang kasal ang magaganap bukas. Isa itong malawakang panloloko. Plinano ng pamilya Madrigal na nakawin ang yaman ng mga De Silva sa pamamagitan ng pekeng dokumento at ng kasal na ito!
Nang gabing iyon, hindi ako pinatulog ng aking konsensya sa maliit na silid ng mga kasambahay. Hawak ko ang aking cellphone kung saan nakatago ang palihim kong voice recording noong gabing iyon nang marinig ko si Clarisse sa balkonahe—isang likas na pag-iingat na ginawa ko dahil sa takot na baligtarin ako ng babae.
Kasalukuyan akong nag-iisip kung anong gagawin nang biglang may kumatok sa pintuan ng aking kwarto.
Alas-dos na ng madaling araw.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nakatayo roon si Tristan, nakasuot ng simpleng itim na t-shirt, magulo ang buhok, at may hawak na isang makapal na brown envelope.
“Tristan? Anong ginagawa mo rito? Kapag may nakakita sa ‘yo—”
Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil pumasok siya at isinarado ang pinto sa likod niya. Inilapag niya ang envelope sa ibabaw ng maliit kong mesa.
“Nandiyan ang limang milyong piso,” diretso niyang sabi.
Nalaglag ang panga ko. “A-ano?”
“Para sa operasyon ng kapatid mo. Para sa lahat ng gastusin sa ospital, sa gamot, at sa kinabukasan ninyong dalawa,” sabi niya, habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. “Umalis ka na ngayon, Ysabel. May kotse sa likod ng mansyon na magdadala sa ‘yo diretso sa ospital. Iligtas mo ang kapatid mo.”
“Bakit mo ginagawa ito?” nangingilid ang luha kong tanong. “Bakit mo ako binibigyan ng ganito kalaking halaga?”
“Dahil simula noong gabing nakasama kita, nalaman ko kung ano ang tunay na halaga ng kalayaan at ng taong tapat,” sagot niya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagpatak ng luha sa kanyang pisngi. “Bukas, ibebenta ko na ang buong buhay ko sa isang kasal na wawasak sa akin. Ayokong madamay ka pa rito. Ayokong makita kang nasasaktan sa mansyong ito. Kunin mo ang pera at mamuhay kayo nang payapa ng kapatid mo.”
Tinitigan ko ang envelope, pagkatapos ay tiningnan ko ang lalaking nasa harap ko. Isang bilyonaryo na may hawak ng kapangyarihan, ngunit sa loob-loob ay isang bilanggong nakatali sa mga gintong kadena.
At may hawak akong lihim na maaaring sumira sa kasal na iyon—o sumira sa sarili kong buhay.