Tumahimik ang buong paligid. Ang tensyon sa loob ng simbahan ay abot-langit na, parang kwelyo na sumasakal sa bawat isa. Si Marco ay nakalugmok na sa upuan, pawisan ang noo, habang si Andrea ay nanginginig at umiiyak na, gustong tumakas pero hinarangan ng mga tao sa pinto.
Binuklat ni Atty. Villanueva ang huling pahina ng dokumento.
‘At para kay Andrea…
Alam kong pinapanood mo ako ngayon mula sa likuran. Alam ko ang lahat ng panghahamon mo sa akin — ang mga tawag sa dis-oras ng gabi, ang pagpapadala mo ng litrato ninyo ni Marco sa kama ko, at ang pagbabanta mong papalitan mo ako bilang ina ng aking anak. Huwag kang mag-alala, hindi kita mumurahin. Sa halip, ibinibigay ko sa iyo ang pinakagusto mo.
Ibinibigay ko sa iyo si Marco. Buong-buo. Walang bahay, walang pera, walang negosyo, at walang kahit anong maipagmamalaki. Tingnan natin kung hanggang saan tatagal ang pagmamahal mo sa kanya ngayong wala na siyang maibibigay na karangyaan sa iyo.’
Napatingin si Andrea kay Marco. Ang mga mata niya ay puno na ng pagkabigla at pagdududa. “Marco… totoo ba ‘to? Sabi mo mayaman ka? Sabi mo sa iyo ang negosyo at bahay na ‘yon?” bulong ni Andrea na marinig ng mga malalapit sa kanila.
“Huwag kang maniwala dyan, Andrea! Nag-iimbento lang sila!” depensa ni Marco, pero huli na ang lahat. Kitang-kita sa mukha ng babae ang pagsisisi at pagka-alarma.
Ngunit hindi pa natatapos doon ang binabasa ng abogado. Sumeryoso lalo ang mukha ni Atty. Villanueva, at ang kanyang boses ay naging mas mabigat at matinis sa bawat salita.
‘At panghuli… Marco. Tungkol sa sinasabi mong ‘pagkagsadya sa hagdan’.
Sinabi mo sa pulis na nadulas ako. Sinabi mo na aksidente ang pagkawala ko at ng aking anak. Pero nagkamali ka nang akalain mong wala akong naiwang bakas. Bago ang gabing iyon, nag-install ako ng nakatagong CCTV camera sa aming kwarto at sala dahil naramdaman kong may binabalak ka nang masama laban sa akin nang sabihin kong hihiwalayan na kita at kakasuhan kita.
Ang flashdrive na naglalaman ng video ng gabing iyon — kung saan kitang-kita at naririnig ang pagtulak mo sa akin sa hagdan habang nagmamakaawa ako para sa buhay ng aking anak — ay nakalagay sa loob ng maletang ito. At naka-set ito na otomatikong maipapadala sa National Bureau of Investigation (NBI) at sa lahat ng istasyon ng balita sakaling hindi ko buksan ang aking telepono o laptop sa loob ng pitong araw… o sakaling may mangyaring masama sa akin.
At ngayong araw na ito, natapos na ang pitong araw na iyon.
Natahimik ang buong simbahan. Ang tanging ingay ay ang pagtunog ng sirena ng pulisya mula sa labas ng simbahan na papalapit nang papalapit.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Napaluhod siya sa sahig habang nanginginig ang mga kamay. “Hindi… hindi totoo ‘yan… Marisol…” bulong niya sa kawalan.
Bumukas ang mga pangunahing pinto ng simbahan. Pumasok ang ilang armadong pulis, kasama ang hepe, at direktang lumakad patungo sa kinauupuan ni Marco.
“Marco Santos?” tawag ng pulis habang nilagyan siya ng posas sa mga kamay. “Ikaw ay inuutos na aarestuhin sa salang Pammurder sa iyong asawang si Marisol at sa iyong sariling anak, at sa iba pang kasong isinampa laban sa iyo.”
Habang kinakaladkad si Marco palabas ng simbahan — umiiyak, nagmamakaawa, at sinisisi si Andrea na tumatakbo palayo para iwasan ang kahihiyan — naramdaman ko ang pagpatak ng luha sa aking mga mata. Hindi luha ng hinagpis kundi luha ng katarungan.
Tumayo si Atty. Villanueva sa pulpit, inilagay ang mga papel sa loob ng maleta, at tumingin sa aming pamilya.
“Nagawa na ni Marisol ang kanyang huling laban,” sabi ng abogado nang may paggalang. “At nanalo siya.”
Niyakap ako nang mahigpit ng nanay at tatay ko sa harap ng kabaong ni ate. Sa wakas, natahimik na rin ang mga bulong sa simbahang iyon. At sa gitna ng puting bulaklak at malamig na hangin, naramdaman namin ang kapayapaan — dahil kahit sa kamatayan, pinatunayan ni Marisol na ang hustisya ay para sa mga nagmahal nang totoo, at ang ganti ng isang ina ay walang makakatalo kailanman.