Naiwan akong nakatayo sa tabi ng aking kotse sa harap ng duplex unit habang patuloy na sumasalamin sa aking isip ang kawalang-hiyaang ginawa ng aking anak na si Brandon at ng asawa nitong si Monica. Ang bahay na ito ay mula sa pinagpaguran at retirement fund ng aking yumao nang asawa—isang alaala ng aming hirap at sakripisyo upang matiyak na magiging maginhawa ang aming katandaan. Ngunit anong isinukli? Pagtatapon sa akin na parang lumang basahan, pagpapaupa sa ari-arian ko nang walang pahintulot, at pag-imbita pa sa mga taong ikinahihiya ako habang ang nag-iisa kong apo na si Liam ay inilalayo sa akin.
Hindi na ako umiyak. Sa gulang kong 62, marami na akong pinagdaanan sa buhay, at ang sakit na ito ay napalitan ng malamig at matatag na determinasyon.
Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang aking matalik na kaibigan at abogadong si Atty. Ramon Sandoval.
“Ramon, kailangan ko ang agarang tulong mo,” bungad ko sa linya nang sagutin niya ito. “Ang duplex unit sa Quezon City na ibinigay ko kay Brandon—nakapangalan pa rin sa akin ang titulo at wala kaming anumang pormal na kasulatan ng donasyon o paglilipat ng pagmamay-ari. Ngayon, pinaupahan niya ito sa iba nang walang pahintulot ko at ginagamit ang kita para sa sarili nilang luho.”
Natahimik si Ramon sa kabilang linya bago sumagot. “Teresa, kung nakapangalan pa sa’yo ang TCT (Transfer Certificate of Title) at walang Deed of Donation na naisampa o naiproseso sa Register of Deeds, sa mata ng batas, ikaw ang nag-iisang legal na nagmamay-ari ng ari-ariang iyan. Ang ginawa niya ay illegal lease at usurpation of property rights.”
“Gawin natin ang nararapat, Ramon,” mariin kong sinabi. “Gusto kong maghain ng notice of eviction sa mga kasalukuyang umuupua, at kasabay nito, ipapatawag ko si Brandon para sa isang legal na paglilinaw. Gusto kong malaman nila kung sino ang totoong nagmamay-ari ng kanilang tinatayuan.”
Noong Lunes na sumunod, kumilos agad kami. Kasama ang dalawang tauhan ni Atty. Ramon at ang barangay captain ng nasabing lugar, nagtungo kami sa duplex. kinausap namin nang maayos ang pamilyang umuupua roon. Ipinaliwanag ko sa kanila na ilegal ang ginawang pagpapaupa ni Brandon dahil wala siyang karapatang maging landlord nang walang pahintulot ng totoong may-ari. Ibinigay ko sa kanila ang tatlong araw para lumipat, at ibinalik ko pa nga sa kanila ang kalahati ng depositong ibinayad nila kay Brandon upang hindi sila masyadong maapektuhan—bawiin na lamang nila iyon kay Brandon sa pamamagitan ng kaso. Nang araw ding iyon, pinalitan namin ang mga kandado ng duplex at naglagay ng malaking opisyal na karatula: PRIVATE PROPERTY – FOR SALE / FORFEITED BY OWNER.
Kasunod nito, pinadalhan namin si Brandon ng pormal na subpoena at summons mula sa abolisyon ng kanilang libreng tirahan, kasama ang ultimatum na magpaliwanag sa korte kung bakit ginamit niya ang ari-arian ko para sa kanyang personal na pakinabang habang nagtatago sa likod ng kanyang mamahaling lifestyle sa Bonifacio Global City.