Nakatitig ako nang diretso sa mga binti niya habang ang dibdib ko ay mabilis na tumitibok dahil sa matinding gulat at halo-halong kaba. Parang lumipad ang isip ko sa napakaraming katanungan. Posible kaya na gumamit siya ng napakamahal at subok nang anti-aging treatments, o kaya ay sumailalim sa matinding cosmetic surgery at skin rejuvenation procedures? Subalit habang pinag-aaralan ko ang bawat detalye, alam ko sa sarili ko na kahit gaano pa kaabante ang modernong siyensiya o medisina, hinding-hindi nito kayang magdala ng ganoong klaseng natural at perpektong kinis sa buong balat ng isang taong umaabot na sa animnapung taon—lalo na ang tekstura, ang lambot, at ang buhay na makikita sa mismong kulay ng balat.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaupo sa sahig, habang mahigpit pa ring nakahawak ang mga kamay ko sa makapal na brown envelope na naglalaman ng mga titulo at susi. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko sa sobrang pagkabigla.
—Doña… Doña Olivia… ano po ba ang ibig sabihin nito? —nauutal kong tanong habang ang mga mata ko ay nanatiling nakatutok sa makapal na belo na patuloy na nagtatakip sa kanyang mukha.
Nanatiling tahimik si Doña Olivia. Walang anumang galaw o reaksiyon mula sa kanya sa loob ng ilang segundo. Tanging ang mahinang ugong ng aircon sa loob ng napakalawak na master bedroom ang maririnig. Pagkatapos ng ilang sandali, dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang dalawang kamay. Hinawakan niya ang gilid ng belo at marahang tinanggal ito mula sa kanyang ulo.
Sa bawat milimetro ng pagkaangat ng tela, lalo akong nakaramdam ng pagka-intriga. At nang tuluyan nang malantad ang kanyang mukha sa liwanag ng silid, napasinghap ako nang malakas. Napaatras ako nang ilang hakbang hanggang sa sumandal ang buong likod ko sa pader ng kwarto.
Walang bakas ng katandaan. Walang malalalim na kunot sa gilid ng mga mata, walang sagging skin sa panga, at lalong walang tanda ng pagtanda na inaasahan ko mula sa isang animnapung taong gulang na babae. Ang nakaharap sa akin ngayon ay ang mukha ng isang babaeng nasa gitna ng kanyang twenties—isang mukhang napakaganda, may maputi at makinis na balat, at may mga matang nagtataglay ng kakaibang lalim at katalinuhan. Ang mukhang iyon ay hinding-hindi nababagay sa isang taong may edad na animnapu.
—Gulat na gulat ka siguro, Leo, ano? —sakit ng kanyang boses. Nawala na ang garalgal, ang panginginig, at ang tunog ng pagiging matanda na narinig ko kanina. Ang lumabas sa kanyang labi ay isang malinaw, malumanay, at pamilyar na boses ng isang napakabata at buhay na buhay na babae.
—Ikaw… ikaw ba talaga si Doña Olivia? —tanong ko habang nanlalaki ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa aking nakikita. —Paano nangyari ito? Sino ka ba talaga sa totoo lang?
Bumuntong-hininga siya nang malalim, sabay tayo mula sa pagkakausod sa dulo ng kama. Sa pagtayo niya, mas lalo kong nakita ang kabuuan ng kanyang hitsura. Perpekto ang hubog ng kanyang katawan, at ang suot niyang mamahaling white wedding dress ay mas lalo pang nagpatingkad sa kanyang kariktan. Walang kahit katiting na senyales ng kahinaan o katandaan sa kanyang tindig.
—Ako si Olivia. Si Olivia Montecillo. At totoo ang lahat ng sinabi ko sa iyo tungkol sa pagkatao ko, sa mga ari-arian ko, at sa pagtulong ko sa nanay mo noong nag-aagaw-buhay siya sa ospital —paliwanag niya habang lumalapit sa akin nang may kalmado at mabagal na hakbang. —Pero may isang napakalaking sikreto tungkol sa akin na kailanman ay hindi ko ibinunyag o ikinuwento kaninuman sa mundong ito. Mayroon akong natatanging kondisyon sa katawan… o kung tawagin ng iba, isang sumpa.
Napakunot ang noo ko sa narinig ko. —Sumpa? Anong klaseng sumpa naman ang ibig mong sabihin, Olivia?
—Bawat pagtatapos ng isang dekada, ang katawan ko ay dumadaan sa isang mahiwaga at matinding proseso ng pagbabago —pagpapatuloy niya habang nakatitig sa akin nang diretso. —Kapag sumasapit ang edad ko sa mga panahong iyon, biglang nagbabago ang buong pisikal na anyo ko—lumalabas ang lahat ng senyales ng matinding katandaan, humihina ang mga buto ko, pumaputi ang buhok ko, at nagiging mukha akong animnapung taong gulang sa loob lamang ng isang taon. Para akong dinadapuan ng napakabilis na aging process na pinipilit baguhin ang aking panlabas na anyo. Kaya noong nakaraang buwan, ang buong akala ng mga tao sa labas, pati na ng mga gahamang kamag-anak ko noon, ay isa na akong matandang malapit nang mamatay.
Hindi ako makapagsalita. Parang eksena ito mula sa isang pelikula o kwentong pambata, pero seryoso ang kanyang mukha at ramdam ko ang katotohanan sa bawat salitang binibigkas niya.
—At bakit nangyayari sa iyo ang bagay na ito? —tanong ko habang pilit na pinoproseso ng utak ko ang lahat.
—Ang cycle na ito ng aking katawan ay may kakaibang katangian —sagot niya. —Nagbabago lamang ito o bumabalik sa dati kapag may naganap na napakahalagang desisyon sa buhay ko, lalo na kapag may nagmahal o nagpakita ng tapat at purong loyalty sa akin nang walang hinihinging kapalit sa panahong pinakamahina at pinakakompromiso ang kalagayan ko. Noong nag-alok ako ng kasal sa iyo, hindi mo tinimbang ang mga ari-arian ko o ang itsura ko noon. Ang tanging nasa isip mo ay ang pagliligtas sa buhay ng iyong ina at ang pagtupad sa iyong pangako kahit ang akala mo ay isang matanda ang iyong pinakasalan. Nang marinig ko ang sagot mo at nang tanggapin mo ako nang buong-puso… doon nagsimula ang pagbabago sa aking katawan.
Itinuro niya ang malaking salamin sa gilid ng kwarto gamit ang kanyang daliri. —Kagabi lang, habang isinusuot ko ang damit na ito at habang naghahanda ako sa pagdating mo, naramdaman ko ang pag-init ng aking buong sistema. Unti-unting nawala ang mga kulubot sa aking balat. Nagbalik ang kabataan ko sa mismong oras na ito. Ako pa rin ang parehong Olivia na nagmamay-ari ng lahat ng kayamanang ito… pero sa pagkakataong ito, bata na ulit ako, at ikaw ang dahilan kung bakit naganap ang himalang ito.
Tumigil siya sa paglakad ilang pulgada lamang mula sa kinatatayuan ko. Tiningnan niya ako nang may lambing sa kanyang mga mata. —Kaya kita pinakasalan, Leo. Hindi lamang dahil kailangan ko ng mapagkakatiwalaang kasama na magtatago ng aking sikreto sa mundong puno ng mapagkunwari at gahaman, kundi dahil nakita ko sa iyong mga mata ang isang taong may busilak at totoong puso. Ngayon, itinatagong tanong ko sa iyo… ngayong alam mo na ang buong katotohanan, tatakasan mo ba ako dahil natatakot ka sa nakita mo, o tatanggapin mo ba ako at ang mundong ito nang buong-buo?
Nanatili akong tahimik sa gitna ng malawak na silid habang pinag-iisipang mabuti ang lahat ng nangyari. Ang akala ko noong una ay papasok ako sa isang kasunduan kung saan magtitiis ako habambuhay sa tabi ng isang matandang babae kapalit ng kaligtasan ng aking ina. Subalit ngayon, ang nakatayo sa aking harapan ay isang magandang babae na nagbago ng buong direksyon ng aking buhay sa loob lamang ng isang gabi.
Dahan-dahan kong iniangat ang aking mga kamay, hinawakan ang kanyang mga palad na mainit at buhay na buhay, at ngumiti nang may buong katapatan.
—Hindi na kita iiwan kailanman, Olivia —sabi ko nang may diin at katapatan sa aking boses. —Kahit ano pa ang kwento sa likod ng pagkatao mo, ikaw ang nagligtas sa buhay ng nanay ko, at pinili kitang pakasalan dahil sa pangako ko. Magkasama nating haharapin ang anumang bukas na darating.
Ngumiti si Olivia—isang ngiting nagdala ng kakaibang liwanag sa buong silid. Subalit habang pinagsasaluhan namin ang sandaling iyon ng kapayapaan, hindi namin alam na sa labas ng malaking estate, may nagbabantang bagyo na susubok muli sa aming katatagan.