Naging tahimik ang biyahe ko patungong Palawan. Dalawang oras na eroplano papuntang Puerto Princesa, kasunod ng limang oras na biyahe sa van, at huli ay dalawang oras na sakay ng motorized boat bago ko narating ang isla ng Balabac.
Mainit, maalikabok, at liblib ang bayang iyon. Ang istasyon ng pulisya ay isang lumang gusaling kahoy na amoy anay at pinaikutan ng mga damo. Walang aircon, tanging lumang ceiling fan na maingay ang umiikot para magbigay ng kaunting hangin.
“Lieutenant Mendoza?” sambit ng isang matandang lalaking nakasuot ng kupas na uniporme nang pumasok ako. Siya si Inspector Romualdez, ang pansamantalang hepe rito bago ako dumating. “Ikaw ba ang inilaan ng Maynila para tulungan kami sa kaso?”
“Opo, Sir,” tugon ko habang inilalagay ang aking dalawang bag sa mesa.
“Mabuti naman at dumating ka. Kailangan namin ng matapang dito. Ang mga kaso rito ay hindi basta-basta huli at kulong. May sindikato rito na nagpupuslit ng mga endangered species at iligal na droga gamit ang mga liblib na baybayin.”
Agad kong inihanda ang aking sarili. Hindi ako pumunta roon para magmuni-muni o magluksa sa pag-ibig na hindi kailanman naging akin. Naroon ako para patunayan sa sarili kong kaya kong tumayo kahit walang lalaking umaalalay sa akin.
Makalipas ang tatlong araw na pag-aaral sa mga lumang kaso ng distrito, nadiskubre ko ang isang nakakabahalang pattern. Ang mga dokumento tungkol sa isang malaking drug syndicate na pinamumunuan ng isang taong nagngangalang “El Patron” ay may koneksyon sa operasyong sinalihan ni Adrian tatlong taon na ang nakalipas sa Maynila.
Noong panahong iyon, akala ko ay simpleng raid lamang iyon. Ngunit habang binabasa ko ang mga confidential informants’ files dito sa Balabac, lumitaw ang isang pangalan na nagpabilis ng tibok ng dibdib ko: ang aking sariling ama.
Matagal nang sinabi sa akin ng nanay ko na patay na ang aking ama dahil sa isang aksidente sa dagat noong bata pa ako. Ngunit ayon sa mga dokumentong ito, buhay siya—at siya ang utak ng sindikatong pilit pinabagsak ni Adrian noon.
Kaya pala ganoon na lamang ang pagnanais kong maging pulis. Ang hindi ko alam, ang mismong lalaking hinahangaan ko ay may lihim ding itinatago sa akin tungkol sa aking pamilya.
Habang nagbabasa ako ng mga ebidensya sa maliit kong silid-tulugan sa likod ng estasyon, biglang kumidlat at bumagsak ang malakas na ulan. Nawalan ng kuryente. Kumuha ako ng kandila at sinindihan ito.
Kasabay ng pag-ihip ng hangin mula sa bintana, narinig ko ang yabag ng mga bota sa labas.
Hindi ito ang yabag ng mga lokal na pulis. Mabibigat ito, pulido, at sanay sa tahimik na paggalaw.
Dinukot ko ang aking baril mula sa holster. Marahan akong lumapit sa pintuan. Bago ko pa man ito maipihit, bumukas ito nang pwersa. Isang lalaking nakaitim na bonnet ang sumugod sa akin.
Naiwasan ko ang unang saksak nito. Inikot ko ang braso niya at ibinagsak siya sa sahig. Ngunit may isa pang pumasok mula sa likuran. Hinawakan niya ako nang mahigpit sa leeg. Nanlaban ako, sinipa ko ang tuhod niya, at kinuha ang pagkakataong makawala.
Sa gitna ng dilim at liwanag ng kandila, nakita ko ang pagmumukha ng lalaking nanguna sa pag-atake. Kilala ko siya. Isa siya sa mga tauhan ni El Patron na nakaligtas tatlong taon na ang nakalipas.
“Matapang ka pala talaga, Lieutenant,” sabi ng lalaki habang nakangisi, may hawak itong patalim. “Akala mo ba ligtas ka rito sa dulo ng mundo? Pinadito ka para manahimik.”
Bago pa siya makalapit, mabilis kong pinaputukan ang baril sa tabi ng paa niya bilang babala. Ngunit may lumitaw pang isa sa bintana na may hawak na bakal. Tatlo sila.
Alam kong dehado ako. Pero hinding-hindi ako magpapatalo nang ganoon lang.
Nang sumugod ang pangalawa, sinalubong ko siya ng sipa sa tiyan at sabay pukpok ng hawakan ng baril sa kaniyang ulo. Bumagsak siya. Ngunit ang lider ay nakalapit na at inambahan ako ng saksak. Nasugatan ang aking kaliwang bisig. Umagos ang sariwang dugo.
Napadaing ako sa sakit, ngunit bago pa niya maulit ang pagsaksak, isang sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw mula sa labas ng pintuan.
Bumagsak ang lalaki sa sahig—hindi dahil binaril ko, kundi dahil may pumasok na isang pamilyar na anino mula sa ulan.
Matangkad. Malapad ang balikat. Suot ang itim na tactical jacket na basang-basa sa ulan.
Itinutok niya ang kaniyang baril sa natitirang lalaki na agad ding sumuko nang makita kung sino ang dumating.
Nag-angat ako ng tingin habang hawak ang nagdurugo kong braso.
Si Adrian.
Nakatayo siya sa harap ko, hingal na hingal, galit ang mga mata, at ang kaniyang mukha ay puno ng takot na hindi ko kailanman nakita sa kaniya noon.