“Mara!” sigaw ni Adrian nang makita ang dugo sa braso ko.
Agad niyang binitawan ang kaniyang baril, nilapitan ako, at kinuha ang panyo mula sa kaniyang bulsa upang itali ito nang mahigpit sa aking sugat para mapigilan ang pag-dugo. Nanginginig ang kaniyang mga kamay.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko, malamig ang boses kahit nanghihina na ako. “Paano mo nalaman…”
“Hindi na mahalaga kung paano ko nalaman,” putol niya sa akin, ang kaniyang boses ay basag at puno ng emosyon. “Ang mahalaga ay ligtas ka. Hinabol kita dahil hindi ko kayang hayaang mapahamak ka rito nang mag-isa.”
“Matagal na akong mag-isa, Sir,” tugon ko habang pinipigilang pumatak ang luha ko. “Noong panahong naghihintay ako sa Maynila, mag-isa ako. Noong pinili mo si Bianca habang nakapayong ka sa ulan, mag-isa ako. Bakit ka pa sumunod?”
Natigilan si Adrian. Tinitigan niya ako nang malalim, ang mga luhang humahalo sa ulan sa kaniyang mukha ay hindi ko na alam kung pawis o luha ba talaga.
“Si Bianca ay kaibigan lamang at kapatid ng isa nating opisyal,” mahinang sabi niya. “Hindi ko siya kailanman minahal, Mara. Ang babaeng hinabol ko… ang babaeng gustong makasama ng mga mata ko araw-araw… ay ikaw.”
Napangiti ako nang mapait. “Huli na ang lahat, Adrian. At alam mo ba kung bakit ako nandito? Dahil nalaman ko ang totoo tungkol sa tatlong taon na ang nakalipas. Ang tatay ko… siya ang lider ng sindikatong kinalaban mo noon.”
“Alam ko,” seryosong sagot ni Adrian. “Alam ko kaya ko itinago sa iyo noon. Ayokong masaktan ka. Ayokong malaman mong ang taong hinahangaan mong maging mabuting pulis ay may dugong kriminal.”
Napabaling ako sa kaniya. “Alam mo?”
“Oo. At alam ko rin na hindi ka katulad niya. Matapang ka, tapat ka, at ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko bilang pulis. Kaya nang umalis ka, naintindihan ko kung bakit. Pero hinding-hindi na kita hahayaang lumayo pa ulit.”
Habang dumarating ang mga rumespondeng lokal na pulis para dakpin ang mga sumalakay, dinala ako ni Adrian sa gilid ng silid. Nilinis niya ang aking sugat habang mahigpit akong hinawakan sa kamay.
Walong taon ko siyang hinabol. Walong taon kong tiniis ang sakit ng pag-asa at pag-aalinlangan. Ngunit sa gitna ng ulan sa liblib na isla ng Balabac, natutunan ko ang pinakamahalagang aral: ang tunay na pagmamahal ay hindi naghihintay sa dilim kundi sumusugod sa panganib para iligtas ka.
Makalipas ang ilang buwan, isinara namin ang kaso laban sa natitirang sindikato. Ang pangalan ng aking ama ay naging leksyon para sa akin kung paano maging isang tapat na lingkod ng bayan, at ang sugat sa aking braso ay naging paalala ng araw na iyon.
Bumalik kami sa Maynila—hindi na bilang isang opisyal na naghahabol sa anino ng iba, kundi bilang magkasangga.
Pagpasok namin sa Criminal Investigation Unit, hawak ko ang tasa ng kape. Ngunit bago ko pa ito mailapag sa mesa ko, kinuha ito ni Adrian.
“Salamat sa kape, Lieutenant Mendoza,” nakangiting sabi niya habang nakatitig sa akin nang may pagmamahal sa mga mata. “Pero sa susunod, ako naman ang magtitimpla para sa iyo.”
Ngumiti ako. Sa wakas, hindi na ako nag-iisa sa ilalim ng payong.