Nanginig ang aking mga daliri habang nakatitig sa screen ng aking cellphone. Sa loob ng folder na iyon ay ang dokumentong naglalaman ng lahat ng pinansyal na transaksyon sa nakaraang pitong taon—ang mga resibo ng pagbabayad ko sa kanyang tuition fee sa law school, ang mga bayarin sa condominium na ginamit niya noong naghahanda siya sa bar exam, at maging ang mga patunay ng mga utang na pinirmahan ko para lamang maibigay ang kanyang mga luho. Hindi ko inakalang darating ang araw na gagamitin ko ito hindi para sa aming kinabukasan, kundi bilang patunay ng kanyang kawalang-hiyaan.

Habang nagpapatuloy ang seremonya sa garden area, narinig ko ang boses ng officiating minister. “Mayroon ba sa inyong narito na may aytol o tutol kung bakit ang dalawang taong ito ay hindi dapat ikasal? Magsalita ngayon o tumahimik na magpakailanman.”

Ito na ang pagkakataon ko. Hindi na ako nag-atubili pa. Huminga ako nang malalim, hinagip ang aking mga mata, at lumabas mula sa likod ng malaking dekorasyong bulaklak. Tumuntong ako sa gitna ng aisle suot ang aking simpleng damit-panggawa at bitbit ang kahon ng paborito niyang cake na ngayon ay parang isang mabigat na pasanin sa aking mga kamay.

“Ako!” ang malakas at matatag kong sigaw na umalingawngaw sa buong tahimik na hardin.

Lahat ng ulo ay lumingon sa aking direksyon. Ang mga ngiti sa labi ng mga bisita ay biglang napalitan ng gulat at bulungan. Si Marco ay namutla nang lubusan; ang kanyang mukha ay tila nakakita ng multo. Si Bea naman ay napatili at napahawak sa braso ni Marco habang ang kanyang mamahaling belo ay bahagyang nahulog sa kanyang mukha.

“Elena?!” gulat at nanginginig na sambit ni Marco habang mabilis na lumapit sa gilid ng altar. “Anong ginagawa mo rito? Sabi ko ba ay nasa Tagaytay ka para sa—”

“Para sa isang legal summit?” putol ko sa kanyang sasabihin, habang ang aking boses ay puno ng malamig na sarkasmo. “Na 3 araw ang tagal at seryosong pagpupulong lang ang gagawin? Marco, pitong taon tayong nagsama, pero ngayon ko lang nalaman na napakagaling mo palang umarte. Mas magaling ka pang artista kaysa sa pagiging abogadong pinaghirapan ko!”

Tumayo ang mga magulang ni Bea na galit na galit. Ang ama ni Bea ay lumapit at itinuro ako. “Sino ang babaeng ito? Paano mo nasisira ang kasamaan ng anak ko at ni Marco?! Seguridad! Palabasin ang baliw na ito!”

Ngumiti ako nang mapait at itinaas ang aking cellphone. “Baliw ba kamo? Tingnan muna natin kung sino ang tunay na mawawalan ng katinuan kapag ipinakita ko ang kopya ng kasulatang ito sa buong law firm kung saan nagtatrabaho si Marco, at sa mga magulang mong pilit na nagbubulag-bulagan sa pinanggalingan ng pera ng lalaking ito!”

Napatigil ang ama ni Bea. Lumingon si Marco kay Bea na ngayo’y umiiyak na at nanginginig na rin sa takot. Alam ni Marco ang hawak ko. Alam niyang ang lisensya niya sa pagka-abogado at ang kanyang pangalan ay nakasalalay sa bawat dokumentong hawak ko ngayon.

“Elena, pakiusap… huwag dito,” lumuluhang pakiusap ni Marco habang dahan-dahang lumalapit sa akin, pilit na inaabot ang aking kamay. “Mag-usap tayo nang pribado. Huwag nating sirain ang lahat ng ito sa harap ng maraming tao.”

“Huwag sirain?” Tumawa ako nang malakas, isang tawa na puno ng pait at sakit ng mga nagdaang taon na walang tulog at pagod. “Marco, ikaw ang sumira sa lahat nang araw na pinili mong lokohin ang taong nagbuhos ng dugo at pawis para lang marating mo ang kinalalagyan mo ngayon. Habang nagpapakasasa kayo rito sa magarang kasalan gamit ang pera ng aking pinagpuyatan, ni minsan ba ay sumagi sa isip mo ang mga sakripisyo ko?”

Lumingon ako sa mga bisita, lalo na sa mga katrabaho ni Marco mula sa law firm na kilala siya bilang isang “self-made man.” “Mga kasamahan niya sa trabaho,” malakas kong tawag sa kanila. “Alam niyo ba na ang lalaking ito ay pinag-aral ko gamit ang dalawang shift ko sa trabaho araw-araw? At ngayong may titulo na siya, ang iginanti niya sa akin ay ang pakikipagpaltan ng pangako sa aking sariling matalik na kaibigan!”

Nagsimula ang malakas na bulungan sa mga tao. Ang ilang mga abogadong kaibigan ni Marco ay nagkatinginan, halata ang pagka-kahiya sa nangyayari. Si Bea naman ay napaluhod na sa damuhan habang umiiyak nang sobsob ang mukha sa kanyang mga kamay, habang ang kanyang ina ay sinasampal na si Marco sa galit.

Hindi ko na hinintay na matapos ang kanilang drama. Binuksan ko ang kahon ng cake at ibinuhos ito sa ibabaw ng mamahaling sapatos ni Marco. “Maligayang anibersaryo sa atin, Marco,” bulong ko sa kanyang tainga habang lumilipat ang aking tingin sa kanya nang may diin at tapang. “At maligayang pagsisimula ng iyong impyerno.”

Tumalikod ako at naglakad palayo habang ang buong hardin ay tuluyang nagkagulo. Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang lahat. Alam ko na ang susunod kong hakbang ang tuluyang magpapaguho sa kanilang mundo—isang hakbang na mag-aalis hindi lamang sa kanyang karangalan kundi pati na rin sa kanyang propesyon.