Tahimik kong pinindot ang tawag sa screen ng aking phone. Ilang segundo lamang ang lumipas at sumagot na agad ang kabilang linya.
“Attorney Ramos, gising ka pa ba? Kailangan ko ang buong legal team ko sa subdivision ngayon din,” malamig at may awtoridad na utos ko. “At tawagan mo na rin si Captain Mendoza ng Apex Security. Magdala kayo ng 4 na armored vehicles at 20 na tauhan. I-ready niyo ang Deed of Absolute Sale at ang orihinal na land title.”
“Masusunod, Ma’am Maya. Nasaan po kayo?” tanong ng abogado.
“Nasa labas ng sarili kong mansyon. Pinaalis ako ng aking asawa at biyenan dahil pumasok ang kabit niya,” sagot ko habang nakatitig sa nakasaradong gate. “Gusto ko nang tapusin ang palabas na ito.”
Ibinaba ko ang tawag at naupo muna sa passenger seat ng aking kotse. Kahit basam-basa ang mga damit ko dahil sa ambon, nanatiling kalmado ang aking isip. Hindi ako umiyak dahil sa sama ng loob; umiinit ang dugo ko sa galit dahil sa katangahan ng mga taong pinakain at pinatira ko sa sarili kong ari-arian.
Makalipas ang 25 minuto, narinig ko ang sunod-sunod na busina ng malalaking sasakyan. Huminto ang apat na itim na SUV sa tapat ng mansyon, kasunod ang isang sleek na itim na kotse kung saan bumaba si Attorney Ramos sakbit ang isang makapal na briefcase. Kasunod niya si Captain Mendoza at ang mga armadong security personnel na naka-uniporme.
Lumapit sa akin si Attorney Ramos na may dalang payong. “Ma’am Maya, narito na po kami. Ano po ang gusto ninyong mangyari sa mga taong nasa loob?”
“Gusto ko silang ilabas sa pamamahay ko nang may bitbit na kahihiyan,” sagot ko habang naglalakad pabalik sa tapat ng malaking gate.
“Captain Mendoza, sirain ang kadena ng gate ngayon na,” utos ko.
Sa isang iglap, kinuha ng mga tauhan ang industrial bolt cutter. Wala pang sampung segundo ay napigtal ang makapal na bakal na chain. Bumukas nang maluwag ang gate ng mansyon. Sabay-sabay kaming pumasok sa bakuran.
Narinig ko ang ingay sa ikalawang palapag. Lumitaw ulit si Donya Rebecca sa terrace, kasama si Justin na nakasuot na ng bathrobe at si Clarisse na nakatapis ng tuwalya. Mukhang nag-aabang sila ng pag-alis ko pero laking gulat nila nang makitang may mga armadong lalaki sa loob ng kanilang bakuran at isang grupo ng mga taong nakasuot ng pormal na suit.
“Anong ginagawa ninyo rito?! Sino kayo?!” sigaw ni Donya Rebecca mula sa itaas. “Guard! Tawagin ninyo ang guard ng subdivision! May mga pumasok na magnanakaw!”
Hindi pinansin ng mga security guard ang sigaw niya. Humakbang si Attorney Ramos sa gitna ng hardin, itinaas ang hawak na mikropono mula sa kanilang sasakyan, at nagsalita nang malakas.
“Donya Rebecca at Justin! Kayo ba ay nakikinig?!” sigaw ni Attorney Ramos sa mic. “Inaanyayahan ko kayong bumaba rito sa baba sa loob ng 2 minuto, o sapilitan namin kayong kaladkarin palabas!”
Nagpapanic na lumabas si Justin sa terrace. “Sino ba kayong mga siraulo kayo?! Akin ang bahay na ito! Ako ang bumili nito!”
“Ikaw ang bumili?” sarkastikong tanong ko habang lumalapit sa hagdan ng pinto sa ibaba. Tumingala ako sa kanila. “Justin, tanga ka ba talaga o nagpapanggap lang?”
Bumaba sina Justin, Donya Rebecca, at Clarisse mula sa hagdan patungo sa sala at binuksan ang pangunahing pinto. Nanginginig sa galit si Donya Rebecca habang nakatingin sa akin.
“Maya! Anong kaguluhan ito?! Nagdala ka pa ng mga bayarang gobyerno para takutin kami?!” bulyaw ng biyenan ko. “Hindi mo kami masisindak! Kay Justin nakapangalan ang mansyong ito!”
“Talaga lang ha?” tanong ko sabay senyas kay Attorney Ramos na iabot ang dokumento.
Binuksan ng abogado ang briefcase at inilabas ang isang lumang papel na may tatak ng Registry of Deeds.
“Justin, basahin mo kung kaninong pangalan nakasulat ang Original Certificate of Title at ang Deed of Sale na ito,” sabi ni Attorney Ramos. “Nang bilhin ang lupa at ipagawa ang mansyong ito dalawang taon na ang nakararaan, ang nagbayad sa pamamagitan ng buong cash ng limampung milyon ay si Maya Cruz. At sa ilalim ng batas, dahil hindi naman conjugal ang property na ito—dahil binili niya ito gamit ang kanyang sariling perang nakuha bago ang kaso niyo at itinago niya lang sa iyo para subukan ang katapatan mo—ikaw, Justin, ay walang kahit isang sentrong karapatan dito!”
Nanlaki ang mga mata ni Justin. “H-Hindi totoo ‘yan! Sinabi mo sa akin hulugan ang bayad dito! Sinabi mong ikaw ay isang ordinaryong empleyado lang!”
“Nagpanggap lang ako, Justin, para malaman ko kung sino ka talaga,” malamig na tugon ko. “Pero mas pinili mo ang pera, ang pang-aapi ng nanay mo, at ang babaeng ito na buntis daw sa iba. At speaking of pagiging buntis… sigurado ka bang anak mo ‘yan, Justin?”
Natigilan si Clarisse. Namutla ito nang husto at napakapit sa braso ni Justin. “Huwag kang maniwala sa kanya, Justin! Sinisiraan ka lang niya!”
“Hindi ko na kailangang maniwala sa kanya dahil hawak ko ang mga ebidensya,” sabi ko sabay pakita ng isa pang folder. “Mga litrato niyo ni Clarisse habang nagde-date sa isang hotel tatlong buwan na ang nakararaan, at pati na rin ang medical abstract ng totoong ama ng bata na nakakabuntis pala sa kanya noon pa man.”
Nanlumo si Justin at napatingin kay Clarisse. “Totoo ba ‘to, Clarisse?”