Hindi na ako nag-isip pa. Agad kong hinablot ang dalawang magkaibang papel mula sa kamay ni Dr. Flores. Sinaksak ko iyon nang mabilis sa loob ng aking leather bag sabay higpit ng kapit sa hawakan.
“Maya! Ano bang ginagawa mo?!” nanginginig na bulong ng doktor habang pinagpapawisan nang malamig. Dinampot niya ang kanyang puting laboratory gown at akmang kukunin pabalik ang mga dokumento.
“Doktor ka pa naman! Pumatay kayo ng konsensya para sa pera! Ise-send ko ang recording na ito sa medical board at sa pulisya oras na may mangyari sa akin!” sigaw ko sa mukha niya, sapat na ang lakas para marinig niya ngunit hindi makalabas sa pasilyo.
Napaluhod si Dr. Flores sa sahig habang nakahawak sa kanyang ulo. “Hindi ko ginusto ito, Maya! Baon na baon ako sa utang sa sugal! Si Marco at ang biyenan mo ang nagplano ng lahat nang malaman nilang ayaw mong ibenta ang bahay sa Tagaytay!”
Bago pa siya makapagpatuloy sa kanyang pagdadahilan, narinig ko ang pamilyar na boses mula sa labas ng pintuan ng records room.
“Dr. Flores! Nasaan ang babaeng ‘yon? Sabi ng nurse sa labas ay nandito raw sa opisina mo!”
Si Marco. Ang boses na tumatawag sa akin ng ‘mahal’ sa loob ng siyam na taon ay puno na ngayon ng pagbabanta at galit.
Luminga-linga ako sa loob ng silid. May maliit na pintuan sa likuran na konektado sa fire exit. Bago pa maipihit ang door knob ng pangunahing pintuan, mabilis akong tumakbo patalikod, itinulak ang emergency door, at sumalubong sa akin ang malamig na hangin sa labas ng gusali.
Nag-panic ako. Rinig ko ang kalabog ng pintuan sa likod habang sumisigaw si Marco, “Haboli ninyo! Huwag ninyo siyang hayaang makatakas bitbit ang mga papel!”
Tumakbo ako pababa ng hagdan mula sa ikaapat na palapag hanggang sa makarating ako sa basement parking ng ospital. Halos maputol ang hininga ko. Kumakabog ang dibdib ko hindi dahil sa sakit kundi sa matinding galit at pagtataksil na naramdaman ko. Siyam na taon akong nagtiwala. Siyam na taong inakala kong ako ang pinakamahalagang tao sa buhay niya, pero isa pala akong basahan na ginamit nila para makuha ang milyun-milyong mana ng aking mga yumaong magulang.
Paglabas ko ng basement, nakita ko ang isang pampublikong dyipni na huminto malapit sa kanto. Sumakay ako agad kahit hindi ko na tiningnan kung saan ang biyahe nito, basta ang mahalaga ay makalayo ako sa St. Jude Medical Center.
Habang umaandar ang dyipni, remata ang tibok ng puso ko. Inilabas ko ang aking cellphone. Agad kong pinakinggan ang voice recorder. Malinaw na malinaw ang bawat salita: ang pag-amin ni Cely na uto-uto ako, ang utos na paglipat ng 28.5 milyon sa kanilang sariling account, at ang binayaran nilang doktor para sa pekeng sakit sa puso.
Hindi kayo makakatakas dito, bulong ko sa aking sarili habang mariing kinikomprokomiso ang hawak kong cellphone.
Pero hindi ako pwedeng umuwi sa aming bahay. Alam kong nandoon na sila Marco at naghihintay sa akin. Kailangan kong pumunta sa taong makakatulong sa akin nang mabilis at legal. Ang matagal nang kaibigan ng aking ama na si Atty. Romualdo Santos. Siya ang abugado na naglakad ng titulo ng bahay at lupa sa Tagaytay noong pumanaw ang mga magulang ko.
Pagkalipas ng isang oras, nakarating ako sa law office ni Atty. Santos sa Ortigas. Nang makita niya akong pawisan, gulo-gulo ang buhok, at nanginginig habang hawak ang mga dokumento, agad niya akong pinapasok sa kanyang pribadong silid at pinainom ng tubig.
“Maya, hija, anong nangyari sa iyo? Bakit ganyan ang itsura mo?” tanong ng matandang abugado na may pag-aalala sa mukha.
Inilapag ko sa kanyang mesa ang USB flash drive kung saan ko inilipat ang audio recording mula sa aking telepono, pati na ang dalawang magkaibang papel na nakuha ko mula kay Dr. Flores.
“Atty. Romualdo… niloko ako ng asawa ko at ng biyenan ko. Pinagkaisahan nila akong utuin para ibenta ang minana kong bahay sa Tagaytay gamit ang pekeng sakit sa puso,” nanginginig ang boses ko habang ikinukwento ang lahat—mula sa pagluhod ni Marco sa semento hanggang sa madilim na pag-uusap nila sa kusina at ang pag-amin ng doktor.
Binuksan ni Atty. Santos ang mga dokumento at pinakinggan ang audio recording. Habang tumatagal ang pakikinig niya, unti-unting kumunot ang kanyang noo at namula ang kanyang mukha sa galit.
“Hayop ang mga taong ito,” galit na wika ng abugado. “Isang malinaw na kaso ng Estafa through Falsification of Public Documents at Syndicated Estafa ang ginawa nila sa iyo, Maya. Higit sa lahat, ang kontrata ng pagbebenta ay voidable o null and void dahil ito ay nakuha sa pamamagitan ng panlilinlang o fraud.”
“Puwede ba nating bawiin ang benta, Atty?” tanong ko.
“Oo. Pero kailangan nating kumilos ngayon din bago pa nila maipalabas o mailipat sa ibang bank account ang 28.5 milyon na pumasok sa account nila kaninang umaga,” sagot niya habang mabilis na kumukuha ng telepono.
Tumawag si Atty. Santos sa kanyang mga kliyente sa bangko at sa kanyang mga kasamahan sa National Bureau of Investigation (NBI). Inayos namin ang mga sinumpaang salaysay at ang lahat ng ebidensya. Habang pinipirmahan ko ang bawat pahina ng aking affidavit, naramdaman ko ang pagbabago sa loob ko. Ang dating Maya na sunud-sunuran, madaling mauto, at martir sa pagmamahal ay patay na. Ang natira na lamang ay isang babaeng handang ipagtanggol ang alaala ng kanyang mga magulang at singilin ang mga taong umabuso sa kanyang kabaitan.
Alas-kwatro ng hapon, habang nag-aabang kami ng tamang tiyempo para sa pag-aresto, nakatanggap ako ng tawag sa aking cellphone.
Numero ni Marco.
Huminga ako nang malalim at sinagot ko ang tawag. Nilagay ko sa speakerphone para marinig din ni Atty. Santos at ng dalawang NBI agent sa loob ng opisina.
“Maya! Nasaan ka ba?!” boses iyon ni Marco na halatang nag-iinit na ang ulo. “Kanina ka pa namin hinahanap sa ospital! Nasaan ka na ba? Umuwi ka na rito at kailangan nating pag-usapan ang pera mula sa pagbebenta ng bahay!”
Pinilit ko ang aking sarili na maging kalmado, ang boses ko ay malamig at walang emosyon.
“Nasa tamang lugar ako, Marco,” sagot ko. “At alam ko na ang lahat.”
Natahimik ang kabilang linya nang ilang segundo. Pagkatapos ay narinig ko ang boses ng aking biyenan sa background na sumisigaw, “Anong ibig niyang sabihin? Baka nalaman na niya! Putulin mo na ang tawag!”
“Anong pinagsasabi mo diyan, Maya? Umuwi ka na rito at mag-usap tayo nang maayos,” pagpapakalma ni Marco ngunit halata ang panginginig sa boses niya.
“Mag-uusap nga tayo, Marco,” sabi ko habang nakatitig sa mga ahente ng NBI na tumango sa akin. “Pero hindi sa bahay… kundi sa presinto kasama ang mga pulis.”
Ibinaba ko ang tawag bago pa siya makapagsalita muli.
“Atty. Santos, puntahan na natin sila,” sabi ko nang may diin sa bawat salita.