Nakatitig lamang ako sa brown envelope na inabot sa akin ni Marco. Ang simpleng sobreng iyon ay sumisimbolo sa tatlong taon ng aking pagkabulag, ng aking malinis na pagmamahal, at ng walang-hanggang pagtitiwala na sinuklian nila ng tuso at makasariling pagtataksil. Sa bawat segundong lumilipas habang nakaupo sila sa aking hapag-kainan, mas lalo kong naramdaman ang paglamig ng aking dugo—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding poot na matagal kong kinulong at ngayon ay ganap nang nag-alab.
“Bakit parang natutulala ka riyan, Clarisse?” tanong ni Donya Carmen habang bahagyang itinaas ang kanyang kilay, ang kanyang boses ay may halong pagkainip at pangingibabaw. “Alam mo namang abala ang anak ko sa pagpapalago ng kumpanya mo. Kung hindi dahil kay Marco, malamang ay nalugi na ang mga negosyong iniwan ng mga magulang mo.”
Ang linyang iyon ang nagpatibok sa aking dibdib nang may kakaibang lakas. Ilang beses ko na bang narinig ang mga salitang iyon mula sa kanila? Na kung wala si Marco ay wala akong kakayahang patakbuhin ang kumpanya? Na ako ay isang mangmang na batang pinalad lamang na magmana ng yaman? Noon, yumuyuko ako at nagpapasalamat pa sa kanilang “pag-gabay.” Ngayon, kitang-kita ko na ang buong katotohanan—si Marco at ang kanyang pamilya ang mga linta na dahan-dahang sumisipsip sa dugo at lakas ng aking mga magulang na pinagpaguran nang ilang dekada.
“Tama ang nanay, hon,” pagsang-ayon ni Marco habang muling ibinalik ang mga mata sa kanyang telepono, marahil ay katext na naman ang babae niyang si Bianca. “Huwag mo nang pagdudahan ang mga dokumentong iyan. Trabaho lang ito. Pumirma ka na para matapos na tayo at makapagpahinga na ako. May meeting pa kami ni Bianca bukas nang maaga para sa corporate restructuring.”
Corporate restructuring. Napangiti ako nang bahagya sa aking isipan. Oo, magkakaroon nga ng restructuring—ngunit hindi sa paraang inaasahan nila.
“Sige, Marco,” mahinahon kong sagot. Kumuha ako ng itim na fountain pen mula sa aking bulsa—ang pluma na ibinigay sa akin ng aking yumaong ama noong nagtapos ako ng kolehiyo. “Pipirmahan ko ito. Ngunit gusto kong basahin mo muna ang ilang pahina rito bago ko tuluyang ilagay ang aking pangalan.”
Napakunot ang noo ni Don Fernando. “Ano pa bang babasahin mo riyan? Standard authorization lang iyan para sa expansion ng Cebu at Davao.”
“Hindi ba’t mas mabuti nang sigurado, Pa?” sagot ko habang nakatitig nang diretso sa mga mata ng aking biyenan. “Ayaw ko kasing magkaroon ng anumang aberya sa huling gabi ng ating pagsasama sa mansyong ito.”
Nagtawanan sina Donya Carmen at Don Fernando. Akala nila ay isa lamang iyon sa mga karaniwang biro o pag-iinarte ng isang batang asawa. “Ikaw talaga, Clarisse, masyadong prangka,” natatawang wika ni Donya Carmen sabay lagok ng kanyang mamahaling wine. “O sige, buksan mo na at basahin para matapos na ang drama na ito.”
Binuklat ko ang sobre. Hindi ito ang transfer document para sa Cebu at Davao. Ang nakalagay sa unang pahina ay ang opisyal na imbentaryo ng lahat ng ari-ariang ipinangalan nila kay Marco at sa kanilang pamilya gamit ang mga pekeng pirma at pinilit na desisyon sa loob ng nakaraang taon—mga dokumentong nakita ko sa parehong laptop kaninang umaga at agad kong ipinasa sa aking tunay at pinagkakatiwalaang legal counsel, ang disipulo ng aking ama na si Atty. Salazar.
“Ano ito?” tanong ni Marco nang makita ang mga papeles na inilapag ko sa ibabaw ng hapag-kainan sa halip na ang pirma.
Bago pa man makasagot si Marco, tumunog ang orasan sa dingding. Eksaktong alas-8 ng gabi.
At sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang malaking pintuan ng dining hall.