Sabay-sabay silang lumingon sa pintuan. Ang mga ngiti sa labi nina Donya Carmen at Don Fernando ay biglang naglaho, napalitan ng pagtataka nang makita ang pagpasok ng tatlong lalaking naka-itim na suit at may dalang opisyal na dokumento mula sa korte, kasama ang dalawang pulis na kilala ko bilang mga opisyal ng anti-fraud division.
“Ano ang ibig sabihin nito?!” galit na napatayo si Don Fernando, ang kanyang mukha ay namumula sa matinding gulat at hiya. “Sino ang nagpapasok sa inyo rito? Pribadong ari-arian ito!”
Hindi pinansin ng pinuno ng mga pulis si Don Fernando. Sa halip, dumiretso sila sa aking kinauupuan. Tumayo ako nang tuwid, hawak ang fountain pen ng aking ama, at tinignan sila nang may malamig at matatag na paningin.
“Magandang gabi, mga opisyal,” bati ko sa kanila. “Salamat sa inyong mabilis na pagdating.”
“Clarisse! Nababaliw ka na ba?!” sigaw ni Marco habang nanginginig ang mga kamay na napatayo rin sa silya. “Anong ginagawa ng mga pulis na ito sa ating bahay? Papasukin mo sila sa labas!”
“Huwag kang mangamba, Marco,” sagot ko, ang boses ko ay kalmado ngunit may diin na umalingawngaw sa buong silid. “Hindi ito ‘ating’ bahay. Sa akin ang mansyong ito. Sa akin ang kumpanya. At sa mga susunod na minuto, ang tanging pagmamay-ari ninyo na lang ay ang mga damit na suot ninyo.”
Lumapit si Atty. Salazar na kasunod din ng mga pulis at naglagay ng ilang dokumento sa mesa. “Mr. Marco Alvarez, Don Fernando Alvarez, at Donya Carmen Alvarez, kayo ay nahaharap sa mga kasong qualified theft, falsification of public documents, at syndicated estafa laban sa Clarisse Holdings.”
“Kasinungalingan ito!” sigaw ni Donya Carmen habang hinahawakan ang kanyang dibdib. “Manugang kita! Pinapakain ka namin, inaaruga—!”
“Inaaruga?” putol ko sa kanyang sinasabi, habang dahan-dahang lumakad palapit sa kanila. “Pinagsamantalahan ninyo ang pagiging ulila ko. Nilustay ninyo ang kaban ng kumpanya para sa inyong mga luho, at pinlano ninyong itapon ako matapos ninyong makuha ang bawat sentimo ko. Akala ninyo ba ay habang-buhay akong magiging bulag sa inyong mga panlilinlang?”
Inabot ko ang brown envelope na naglalaman ng lahat ng ebidensya—mga bank transfer records, mga kopya ng pekeng pirma, at ang mismong group chat kung saan pinag-usapan nila ang pagtataksil at pag-abandona sa akin. Ibinigay ko ito sa pangunahing pulis.
“Eto po ang kumpletong ebidensya, Inspector. Lahat ng transaksiyon sa loob ng anim na buwan ay nakatala rito, kasama na ang digital forensics report mula sa laptop ng aking asawa.”
“Hindi maaari… Paano mo nalaman?” nanginginig nang tanong ni Marco, nawalan na ng kulay ang mukha at tuluyang nawalan ng yabang. Ang kanyang telepono ay nahulog sa sahig, basag ang screen, katulad ng kanyang mga pangarap na yumaman sa madaling paraan.
“Dahil habang abala kayo sa pagtawa at pagpaplano ng aking pagbagsak, ginising ko ang sarili ko sa katotohanan,” sagot ko habang nakatitig sa kanila nang may awa at kasabay nito ay kawalan ng anumang pagsisisi. “Ngayon, tapos na ang palabas.”
Binalingan ko ang mga pulis. “Puwede ninyo na silang ilabas. Ayoko nang makita ang pagmumukha nila kahit isang segundo pa sa loob ng aking mansyon.”
Habang pilit na kinakaladkad ng mga pulis palabas ng dining hall sina Don Fernando at Donya Carmen na patuloy na sumisigaw at nagbabanta, si Marco naman ay lumapit sa akin at akmang hahawakan ang aking kamay para magmakaawa.
“Clarisse… parang awa mo na… Asawa mo ako…” bulong niya habang umiiyak.
umatras ako nang isang hakbang. Itinaas ko ang aking ulo, hinding-hindi na muling yuyuko sa sinuman.
“Asawa?” tanong ko nang may malamig na ngiti. “Tapos na ang kontrata natin, Marco. At hinding-hindi na mauulit ang gabing ito.”
Isang oras ang lumipas, natahimik muli ang buong mansyon sa Forbes Park. Ang mga porselanang mangkok at ang paboritong steamed fish ay nanatili sa mesa, hindi na ginalaw pa. Tumayo ako sa malaking salamin ng sala, tiningnan ang labas kung saan unti-unting lumubog ang mga ilaw ng sasakyan ng mga pulis papalayo.
Sa wakas, pagkatapos ng dalawang taon ng pag-iisa at pagpapakababa, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Ang imperyo ay akin na ulit, at ang buhay ko ay magsisimula na—sa sarili kong mga tuntunin.