Mabilis kaming kumilos kasama ang tatlong ahente ng NBI at si Atty. Santos. Sakay ng dalawang sasakyan, dumiretso kami sa aming bahay sa isang eksklusibong subdivision.
Pagdating namin sa tapat ng aming gate, nakita ko ang itim na SUV ni Marco na nakaparada sa garahe. Maliwanag ang buong kabahayan. Kitang-kita ko sa bintana ng sala ang anino ng aking biyenan na si Cely na parang pabalik-balik sa paglakad, habang si Marco naman ay nakaupo sa sopa at may kausap sa telepono—malamang ay nagpapanic na dahil sa sinabi ko sa tawag kanina.
Bumaba ako sa sasakyan kasama ang mga ahente. Si Atty. Santos ang nanguna sa pagbukas ng gate habang ang mga ahente ay nakaabang sa magkabilang gilid ng pintuan.
Hindi na kami kumatok. Itinulak ni Atty. Santos ang pangunahing pintuan ng aming sala.
“Sino ‘yan—!”
Natigilan si Marco habang hawak ang kanyang cellphone. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niya akong pumapasok sa pinto, kasunod ang mga armadong ahente ng NBI na may dalang warrant of entrapment at mga dokumento.
Si Cely naman na naglalakad mula sa kusina ay halos mabulonan sa sarili niyang laway. Nawala ang pekeng hinaing at panghihina sa kanyang katawan; ang kaninang ‘mamamatay na matanda’ ay biglang lumakad nang tuwid at namutla ang buong mukha.
“Maya?! An… Anong ibig sabihin nito?!” utal-utal na tanong ni Marco habang napaatras palayo sa amin. “Bakit may kasama kang mga pulis at ahente?!”
“Bakit, Marco? Nagtataka ka ba kung bakit buhay pa ako at hindi na ako uto-uto?” malamig kong sagot habang lumalapit sa kanila. Inilapag ko ang aking bag sa mesa. “Akala niyo ba habang-buhay ko kayong pagkakatiwalaan habang niloloko ninyo ako para sa milyun-milyong mana ng mga magulang ko?”
“Huwag kang maniwala diyan, mga sir!” mabilis na depensa ni Cely habang lumalapit sa mga ahente at umaakto na parang inuusig. “Sinungaling ang babaeng ‘yan! May sakit ako sa puso! Tingnan ninyo, halos hindi na ako makahinga!”
Nginitian ko siya nang mapait. “Itigil mo na ang pag-arte mo, Cely. Kinausap ko na si Dr. Julian Flores sa St. Jude Medical Center kaninang umaga. Nakuha ko na ang totoong medical records mo. At higit sa lahat…”
Itinaas ko ang aking cellphone at pinindot ang play button.
Kasabay ng pag-andar ng speakerphone, umalingawngaw sa buong sala ang boses nila kagabi:“Ilang taon ding nakatabi ang bahay na ‘yon sa Tagaytay, sa wakas mapapasaatin na ang pera!”“Naku, tulog na ‘yon! Masyadong uto-uto ang babaeng ‘yon…”“Bukas na bukas, pagnapasok na ang ₱28.5 milyon sa bangko, ilipat mo agad sa account natin…”“Huwag kang mag-alala, nabayaran na natin siya para sa pekeng resibo at pekeng result ng laboratory…”
Namutla si Marco. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Cely. Walang masabi ang dalawa; ang mga labi nila ay nakabukas ngunit walang lumabas na salita kundi ang malalalim na hininga ng takot at pagkagulat.
“Marco Dizon at Cely Dizon,” seryosong sabi ng pinuno ng mga ahente ng NBI habang inilalabas ang posas. “Arestdong kayo sa kasong Syndicated Estafa at Falsification of Public Documents. May karapatan kayong manahimik…”
“Maya! Pakiusap, asawa mo ako! Patawarin mo ako!” sigaw ni Marco habang lumuluhod muli sa semento—ang parehong posisyon noong isang linggo kung saan siya nagmakaawa para sa ‘operasyon’ ng kanyang ina. Ngunit sa pagkakataong ito, walang luha sa kanyang mga mata kundi takot sa kulungan. “Nadala lang ako kay Mama! Siya ang nag-udyok sa akin nito! Pakiusap, huwag mo akong ipakulong!”
“Huwag mo akong idamay, hayop ka!” sigaw naman ni Cely sa kanyang anak habang piniposesan din siya ng isa pang ahente. “Kasabwat ka sa lahat ng ito mula simula hanggang dulo!”
Pinanood ko silang dalawa habang pinipilit silang isakay sa magkaibang sasakyan ng NBI. Walang awa sa puso ko, kundi isang malalim na pakiramdam ng paglaya. Siyam na taon akong nakakulong sa isang kasinungalingan, at ngayong gabi, natapos na rin ang bangungot na iyon.
Hinarap ko si Atty. Santos na nakatayo sa tabi ko habang pinapanood ang pag-alis ng mga sasakyan.
“Maayos natin ang mga papeles bukas, Maya,” sabi ni Atty. Santos. “Ang kontrata ng pagbebenta ay mapapawalang-bisa dahil sa pandaraya, at ang bahay sa Tagaytay ay mananatiling sa iyo.”
Tumango ako at tumingin sa labas ng bintana, kung saan ang malamig na hangin ng gabi ay humaplos sa aking mukha.
“Salamat, Atty. Romualdo,” sagot ko habang nakangiti. “Sa wakas… makakahinga na rin ako nang malaya.”