Tahimik ang buong Golden Pavilion Restaurant. Parang may tumusok na karayom sa sahig at maririnig mo ang pagbagsak nito dahil sa tindi ng katahimikan.
Lahat ng mata ay nakatutok kay Gabriel. Ang dating mayabang at kontroladong mukha ng lalaking nagmamay-ari ng kalahati ng mga gusali sa lungsod ay biglang namutla. Ang mga mata niya ay nanlalaki habang nakatitig sa akin, tila hindi makapaniwala na may lakas-loob akong tumbukin ang kanyang sikreto sa gitna ng maraming tao.
“A-anong sinasabi mo, Andrea?” pilit na ngumiti si Gabriel, bagama’t nanginginig ang boses. Tumayo siya mula sa kinauupuan, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa gilid ng mesa. “Huwag kang mag-imbento ng kwento rito. Lasing ka ba? Dahil lang ba hindi ikaw ang nakuha, maninira ka na ng reputasyon ng iba?”
Agad na sumingit si Nicole, ang kanyang mga mata ay nagtubig at nagmistulang biktima. Hinawakan niya ang manggas ni Gabriel. “Gabriel… baka nga galit lang siya sa akin. Huwag mo na siyang patulan. Ayokong magkaaway-away kayo nang dahil sa akin…”
Napakahusay na aktres, naisip ko. Kung noong isang buwan ay naniwala pa ako sa inosenteng mukhang iyon, ngayon ay nadidiri na lamang ako.
Hindi ako natakot. Inilabas ko ang aking telepono at iniangat ito para makita ng lahat. Hindi ko binuksan ang email, kundi ang voice recording app.
“Gustong marinig ng mga kaklase natin ang pinag-usapan ninyo noong Martes ng hapon sa opisina ng registrar, Gabriel?” tanong ko, kalmado at walang bahid ng takot ang aking tinig. “Yung part na sinabi mong: ‘Ibigay ninyo kay Nicole ang scholarship slot ni Andrea. Huwag na ninyong ipaalam sa kanya. Hindi naman niya kailangang malaman’?”
Nawala ang kulay sa mukha ni Gabriel. Ang kanyang pagmamataas ay biglang gumuho tulad ng isang kastilyong buhangin. Napahakbang siya paatras, at ang ilang kaklase namin ay nagsimulang magbulung-bulungan.
“Teka… totoo ba yun, Gabriel?” tanong ni Marco, ang class president, habang nakakunot ang noo. “Si Andrea ang number one sa batch natin. Paanong napunta kay Nicole ang scholarship?”
“Dahil binili at diniktahan ng pamilya Monteverde ang proseso,” malamig kong sagot habang naglalakad palapit sa gitna ng silid. “Pero may mali kayong ginawa. Ang Universidad de Santa Aurelia ay may mahigpit na patakaran laban sa nepotismo at pangingialam ng mga external sponsors. Ang ginawa ni Gabriel ay hindi lang basta pabor kay Nicole—isang krimen ito laban sa edukasyon.”
“Andrea, ibaba mo ang teleponong yan!” sigaw ni Gabriel, nawalan na ng poise at tuluyang nag-panic. Sinubukan niya akong lapitan para agawin ang phone ko, ngunit mabilis akong umiwas.
Si Trisha, na kanina pa nakataas ang kilay, ay tumayo na rin at galit na sumigaw. “Sinungaling ka! Inggit ka lang kasi hindi ka pinansin ni Gabriel!”
“Manahimik ka, Trisha,” bulyaw ni Marco kay Trisha. Bilang class president at kaibigan ko rin noon, nagsimula nang kumonekta ang mga tuldok sa isip ni Marco. “Teka lang… noong nag-submit tayo ng application, ikaw Trisha, ang nagdala ng mga papeles sa dean’s office noon dahil sabi ni Gabriel may sakit ka raw at nagpapatulong. Ibig sabihin… kasabwat ka?”
Namumulang natigilan si Trisha. Hindi na siya nakasagot.
Tiningnan ko si Gabriel sa mga mata. Wala na ang galit sa dibdib ko; ang tanging natitira ay malamig na determinasyon. “Gusto mong protektahan si Nicole, hindi ba? Gusto mong ibigay sa kanya ang lahat ng pinaghirapan ko para patunayan kung gaano ka ka-macho. Sige. Sa kanila na ang desisyon. Pero tinatapos ko na ang lahat sa atin ngayong gabi.”
“Andrea, wait—let’s talk about this,” nanginginig nang sabi ni Gabriel, sabay hawak sa siko ko nang subukan kong lumabas ng restaurant. Ang dating matatag at mayabang na Gabriel ay naging isang desperadong lalaki na natatakot sa sarili niyang multo. “Please… huwag mong isumbong sa committee. Masisira ang kinabukasan ko sa pamilya… at pati na rin ang pangalan ng kumpanya namin.”
“Kailan mo ba inisip ang kinabukasan ko, Gabriel?” tanong ko habang marahas na binawi ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Sampung taon akong nagtiwala sa iyo. Pero pinili mo siyang unahin sa sandaling kinailangan ko ang tulong mo. Tapos na tayo.”
Lumabas ako ng restaurant habang ang buong klase ay nanonood nang may gulat at paghanga. Pagdating ko sa labas, malamig ang hanging sumalubong sa akin, ngunit sa loob ko, nag-aapoy ang kalayaan.
Kinabukasan, pormal kong isinampa ang reklamo kasama ang lahat ng ebidensya sa administration ng Universidad de Santa Aurelia. Hindi nagtagal, ibinasura ang iligal na nominasyon ni Nicole. Ang scholarship na para sa akin ay ibinalik sa aking pangalan, ngunit tinanggihan ko ito.
Sa halip, tinanggap ko ang buong scholarship grant mula sa isang unibersidad sa Cebu kung saan ako pinarangalan bilang valedictorian ng aming batch.
Lumipad ako patungong Cebu nang walang pagsisisi. Iniwan ko ang Maynila, ang mga taong mapag-balatkayo, at ang lalaking nag-akalang mananatili akong sunud-sunuran sa kanyang tabi.