Limang taon ang lumipas.
Ang dati kong kinatatakutan na mundo sa Maynila ay naging isang maliit na bahagi na lamang ng aking nakaraan.
Sa loob ng limang taon sa Cebu at kalaunan ay sa aking pag-aaral ng Master’s Degree sa Singapore at London, ibinuhos ko ang buong lakas ko sa pagtatagumpay. Hindi na ako ang Andrea na yumuyuko kapag binabastos. Ako na ngayon si Andrea Villanueva—ang pinakabatang Managing Director at Lead Financial Analyst ng Apex Global Consulting, isang kilalang internasyonal na kumpanya na may sangay sa buong Asya.
Sa edad na dalawampu’t tatlo, hawak ko ang mga proyektong nagkakahalaga ngilyun-milyong piso. Ang pangalan ko ay lumalabas sa mga pahayagan at business magazines hindi bilang isang api o biktima ng isang iskandalo, kundi bilang isang lider at negosyante.
Ngunit ang tadhana ay sadyang mahilig maglaro.
Isang hapon, habang naghahanda ako para sa isang malaking corporate merger sa aming punong-tumpanya sa BGC, Taguig, pumasok ang aking sekretarya na may dalang kulay-gintong imbitasyon.
“Ma’am Andrea, may nagpadala po nito sa front desk. Para po sa inyo mula sa Monteverde Group of Companies. May VIP business gala po sila mamayang gabi sa Grand Diamond Hotel, at personal daw po kayong iniimbitahan ng CEO para sa isang mahalagang joint-venture partnership.”
Napangiti ako nang bahagya habang tinitingnan ang pangalan sa sobre. Gabriel Monteverde.
Ayon sa mga balita sa negosyo, bumagsak ang reputasyon ng pamilya Monteverde ilang taon na ang nakararaan matapos madawit sa iba’t ibang anomalya sa pamahalaan—ang ilan dito ay nagsimula sa imbestigasyon ng unibersidad tungkol sa pilit na pagbili ng mga scholarship at pondo. Ang kanilang kumpanya ay unti-unting nalulugi, at kailangan nila ng isang malaking kumpanya tulad ng Apex Global para masagip sila sa bangin ng pagka-bangkarote.
At ako ang nagmamay-ari ng desisyon kung tutulungan ko sila o hahayaan kong tuluyang mamatay ang kanilang imperyo.
Alas-otso ng gabi nang dumating ako sa Grand Diamond Hotel. Suot ko ang isang mamahaling itim na silk dress na may slit sa gilid, at ang mga alahas na suot ko ay sapat para bilhin ang buong damit na isinusuot ni Nicole noong high school kami.
Pagpasok ko sa grand ballroom, ang lahat ng mata ay napunta sa akin. Ang mga taong naroroon—mga sikat na negosyante at pulitiko—ay bumati sa akin nang may paggalang.
Nasa gitna ng silid si Gabriel.
Payat na siya. May mga itim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata, at ang mamahaling suit na suot niya ay hindi na nakakapagtago sa stress at takot na bumabalot sa kanya. Sa tabi niya ay si Nicole, na nakasuot ng medyo lumang damit, na halatang pilit na nagpapanggap na mayaman pa rin sila.
Nang makita niya ako, natigilan si Gabriel. Ang kanyang mga mata ay nanliit sa gulat at dismaya, na hinaluan ng matinding hiya.
Naglakad ako palapit sa kanilang mesa habang nakangiti nang marahan.
“Mr. Monteverde,” bati ko sa malamig at pormal na boses. “Nabalitaan ko na kailangan ninyo ng tulong ng Apex Global para sa inyong kumpanya.”
Nanginginig na tumayo si Gabriel. Ang kanyang dating mayabang na tindig ay napalitan ng pagtiklop ng mga tuhod. Pilit siyang ngumiti, ngunit halata ang panginginig ng kanyang mga labi.
“A-Andrea…” basag ang kanyang boses. “Hindi ko akalain na… ikaw pala ang kinatawan ng Apex. Ang ganda mo… at ang laki na ng narating mo.”
“Salamat,” sagot ko nang walang emosyon. “Pero hindi tayo nandito para pag-usapan ang hitsura ko. Nandito tayo para sa negosyo. At base sa aming financial audit, ang Monteverde Group ay may utang na higit sa isang daang milyon at walang sapat na collateral para sa loan.”
“Andrea, pakiusap…” biglang lumuhod si Gabriel sa harap ko sa gitna ng maraming tao.
Napasinghap ang mga bisita. Si Nicole naman ay napatakip ng bibig sa sobrang hiya at gulat.
“Parang anino mo na lang ako noon, Gabriel,” pagpapatuloy ko habang nakatingin sa kanya mula sa itaas. “Sinabi mo kay Nicole na makakahanap ako ng ibang pagkakataon. Tama ka. Nakahanap nga ako. At ngayon, ang kinabukasan ng pamilya mo… nasa mga kamay ko na.”
“Patawarin mo ako, Andrea,” umiiyak na si Gabriel habang nakatingin sa akin, ang mga kamay ay nakaabot na parang nagmamakaawa. “Nabulag lang ako noon… pinagsisisihan ko ang lahat ng ginawa ko sa iyo. Pwede bang… pwede bang balikan natin ang dati? Ibalik natin ang lahat ng nawala? Mahal pa rin kita, Andrea. Ikaw lang…”
Tumingin ako sa kanya nang may awa—hindi para sa kanya, kundi sa kawalan ng dignidad na natitira sa kanyang pagkatao.
“Gabriel,” mahinahon kong sinabi, sabay talikod sa kanya para iwan siya sa sahig habang nakaluhod. “Huli na ang lahat para sa pagmamakaawa mo. Hindi na kita kailangan noon, at lalong-lalo na ngayon.”
Iniwan ko siyang nakaluhod sa gitna ng bulwagan, habang ang mga flash ng kamera ng mga reporter ay patuloy na kumukuha ng larawan ng kanyang tuluyang pagbagsak.