Naging impyerno ang buhay ni Maria sa mga unang taon, ngunit ang impyernong iyon ay unti-unting ginawang langit ng kanyang determinasyon at pagmamahal. Sa gitna ng labis na karalitaan, walang silong na maayos, at tiyan na madalas ay tubig lamang ang laman, hindi sumuko si Maria. Alam niyang kung susuko siya, ang limang anghel na ibinigay sa kanya ng Diyos ay mamamatay.
Wala siyang ibang naging sandata kundi ang kanyang dalawang kamay at ang matibay na pananampalataya. Araw-gabi, nagtrabaho siya nang higit sa kaya ng isang tao. Sa umaga, namumulot siya ng mga bote at plastik sa basurahan para ibenta sa junk shop. Sa hapon, naglalako siya ng kakanin sa gilid ng kalsada habang ang mga bata ay nakatali sa isang mahabang lubid sa loob ng kanilang sirang kubo upang hindi sila lumabas at mapahamak. Sa gabi, habang mahimbing na natutulog ang mga sanggol, nagtatahi siya ng mga sirang damit ng mga kapitbahay kapalit ng kahit kaunting bigas o mais.
Ang mga anak niya ay lumaking saksi sa hirap, ngunit hindi sila lumaking puno ng galit. Sa halip, ang hirap ang nagturo sa kanila na maging matatag at magkaisa.
Si Mateo, ang panganay na lalaki sa quintuplets, ay naging kanang-kamay ng ina mula pa lamang sa murang edad na pito. Siya ang sumasama kay Maria sa paghahanapbuhay, nagbubuhat ng mabibigat na paninda, at nag-aalaga sa kanyang mga kapatid tuwing may sakit ang ina.
Si Mark, ang pangalawa, ay may kakaibang katalinuhan sa matematika. Kahit walang pambili ng papel at lapis, gumagamit lamang siya ng uling at lumang karton upang mag-ensayo sa pagsusulat at pag-aaral. Siya ang nagtuturo sa kanyang mga kakambal gamit ang mga lumang librong pinulot ni Mateo sa basurahan.
Si Mae, ang nag-iisang babae, ang naging tagapangalaga ng tahanan. Siya ang nagluluto ng kakarampot na ulam, naglalaba ng mga damit sa ilog, at nag-aayos ng kanilang sirang bahay tuwing may bagyo.
Si Marco at Marcelo, ang bunso, ang mga tagapagpasaya ng tahanan. Kahit walang laruan, gumagawa sila ng mga laruan mula sa lata at kahoy, at pinapatawa ang pamilya sa pamamagitan ng kanilang mga kwento at biro.
Sa kabila ng gutom at pagod, may isang patakaran si Maria na hinding-hindi niya kailanman nilabag: “Magutom na kayo, huwag lang kayong hihinto sa pag-aaral.”
Para kay Maria, ang edukasyon ang tanging pamana na maibibigay niya sa kanyang mga anak upangiahon sila sa putik ng karalitaan. At hindi siya nagkamali.
Nang mag-high school sila, nagsimula nang mamukadkad ang galing ng magkakapatid. Si Mateo, sa kabila ng pagtatrabaho bilang construction worker tuwing Sabado at Linggo, ay nagtapos bilang valedictorian. Si Mark naman ay nanalo sa iba’t ibang math competition sa rehiyon kahit walang sapatos na maisuot at tsinelas lamang ang dala. Si Mae ay nakakuha ng scholarship sa isang kilalang unibersidad sa Maynila dahil sa kanyang talento sa sining at pagsusulat. Si Marco at Marcelo ay naging varsity players sa basketball, na siyang nagbukas ng pinto para sa libreng matrikula at allowance.
Walang espasyo sa kanilang buhay para sa pag-aalinlangan. Ang bawat tagumpay ng isa ay tagumpay ng lahat. Kapag may nakukuhang medalya o sertipiko ang isa sa kanila, dinidikit nila ito sa dingding na pawid ng kanilang bahay, na nagsisilbing talaan ng kanilang tagumpay laban sa kahirapan.
Samantala, sa kabilang dako ng mundo, si Ramon ay namuhay sa kasalanan at kasakiman. Pagdating niya sa Maynila noong 1995, naging madali ang buhay sa simula dahil sa perang ninakaw niya kay Maria. Ngunit dahil walang direksyon at tamang prinsipyo sa buhay, naubos din ang pera sa sugal, alak, at mga maling kaibigan. Lumipat siya mula sa isang trabaho patungo sa isa pa hanggang sa mapilitan siyang mangibang-bayan.
Sa loob ng tatlumpung taon, nagtrabaho si Ramon sa iba’t ibang bansa sa Gitnang Silangan. Akala niya ay yumaman na siya nang husto dahil nakapagpatayo siya ng isang malaking bahay sa kanilang probinsya at nakapagbili ng ilang ari-arian. Ngunit habang tumatanda siya, unti-unting pumasok sa kanyang isip ang kanyang iniwang pamilya. Hindi dahil sa pagmamahal o pagsisisi, kundi dahil sa takot sa katandaan.
“Sino na ang mag-aalaga sa akin ngayon? Sino ang magmamana ng mga ari-arian ko?” tanong ni Ramon sa sarili habang nakatitig sa salamin sa kanyang malaking bahay.
Naisip niya ang kanyang mga anak. Ayon sa kanyang maling paniniwala, ang mga anak ay dapat magsilbing retirement plan ng mga magulang—mga aliping mag-aalaga sa kanya sa kanyang paglubog ng araw, anuman ang ginawa niya sa kanila noon.