“Hindi ganito?! Anong klaseng kasalanan ito, Trina?! Anak ko siya! Labindalawang taong gulang pa lamang ang bata!” sigaw ni Don Jaime, ang kanyang boses ay pumupuno sa buong silid, puno ng galit, poot, at basag na puso. Lumapit siya nang may panginginig sa buong katawan at hinawakan si Trina sa braso, pilit siyang itinayo mula sa kama. “Hayop ka! Pinagkatiwalaan kita! Binigyan kita ng magandang buhay, at ito ang igaganti mo sa akin? Sisirain mo ang pagkatao ng sarili kong anak?!”
Umiiyak si Trina, pilit na nagpupumiglas habang ibinabalot sa kanyang katawan ang kumot. “Jaime, mali ka ng iniisip! Hindi mo alam ang buong kwento! Pakiusap, pakinggan mo muna ako bago ka manghusga!”
“Anong pakinggan?! Nakita ng dalawang mata ko! Kayo ng anak ko—” Hindi na natapos ni Jaime ang kanyang sinabi dahil sa tindi ng panlulumo. Napaluhod siya sa sahig, ang mga kamay ay nakahawak sa kanyang ulo habang humihikbi nang malalim. Ang bilyonaryong kilala sa kanyang katatagan at kapangyarihan ay parang basang sisiw na nawasak sa isang iglap.
Kasabay nito, dahan-dahang gumalaw si Fonzy sa ibabaw ng kama. Kahit na na-paralyze ito mula baywang pababa dahil sa aksidente dalawang taon na ang lumipas, nakita ni Jaime ang kakaibang pagbabago sa mukha ng bata. Wala na roon ang dati nitong galit, pighati, at blangkong ekspresyon. Sa halip, may luha sa mga mata ni Fonzy habang nakatingin sa kanyang ama.
“Dad…” mahinang tawag ni Fonzy, basag ang boses. “Huwag mong saktan si Trina… Huwag mo siyang sisihin.”
Tumaas ang tingin ni Jaime kay Fonzy, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa sama ng loob. “Fonzy… anong ginawa niya sa iyo? Binubully ka ba niya? Pinipilit ka ba niyang—”
“Hindi, Dad!” putol ni Fonzy sa kanyang ama, kasabay ng pagtulo ng masaganang luha sa kanyang mga mata. “Hindi niya ako sinasaktan… Siya lang ang nag-iisang tao sa mundong ito na nagpasyang iligtas ako sa sarili ko.”
Napakunot ang noo ni Jaime, naguguluhan at nanginginig. “Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Trina, pinunasan ang mga luha sa kanyang mukha, at marahang lumapit kay Jaime na nakaluhod pa rin sa sahig. Tumabi siya rito at nagsalita sa nanginginig na boses.
“Jaime, noong aksidente dalawang taon na ang lumipas… hindi lang ang asawa mo ang namatay. Noong gabing iyon, habang nag-aagaw-buhay si Fonzy sa ospital, may sinabi sa akin ang doktor na lihim na ipinagbawal ni Fonzy na sabihin sa iyo dahil natatakot siyang madurog ang puso mo.”
Tumigil si Trina sandali at humihikbis na tumingin sa bata.
“Ano iyon? Sabihin mo sa akin!” sigaw ni Jaime.
“Ang aksidente… hindi lang ito simpleng pagbangga sa kalsada,” pagpapatuloy ni Trina, habang ang mga luha ay patuloy sa pagpatak. “Habang minamaneho ng asawa mo ang kotse, nalaman niyang may malubha siyang sakit sa puso na biglang umaatake. Para hindi kayo mapahamak ng anak mo, ginawa niya ang lahat para iwasan ang bangin, ngunit tumama kayo sa puno. Subalit bago pa man mangyari iyon… bago pa man kayo maaksidente… alam mo ba kung bakit na-paralyze si Fonzy?”
Umiling si Jaime, lalong naguguluhan.
“Dahil noong gabing iyon, sinubukan ni Fonzy na iligtas ang kanyang ina na inatake sa pagmamaneho. Inagaw niya ang manibela, at sa pag-atake ng pag-crash, ang buong bigat ng katawan ng kanyang ina at ang pag-impit ng upuan ay tuwirang tumama sa gulugod ni Fonzy,” paglalahad ni Trina. “At hindi lamang iyon, Jaime… Dahil sa trauma ng aksidenteng iyon, at sa pagnanais na alagaan ka nang hindi ka nabibigatan sa milyun-milyong gastos sa ospital para sa kanyang espesyal na rehabilitasyon… gumawa si Fonzy ng isang desisyon na ikagugulat mo.”
Lalong lumapit si Trina kay Jaime at hinawakan ang kanyang kamay. “Bilang dating Physical Therapist, alam ko ang kalagayan ni Fonzy. Ang mga binti niya… hindi na talaga gagaling sa pamamagitan ng simpleng operasyon o gamot. Ngunit may isang kakaibang paraan ng pisikal na stimulasyon at matinding nerve-connection therapy na ginawa ko—isang napaka-kontrobersyal at pribadong pamamaraan na nangangailangan ng buong tiwala ng pasyente at ng tagapag-alaga upang maibalik ang sirkulasyon at pakiramdam sa kanyang mga binti bago tuluyang mamatay ang mga nerves nito.”
Nanlaki ang mga mata ni Jaime. “Kaya pala… kaya pala lagi kang nakakandado sa kwarto…”
“Oo, Jaime,” sambit ni Trina habang humihikbi. “Dahil kung nalaman ng ibang tao ang ginagawa naming physical therapy at nerve activation, huhusgahan kami nang mali. At kaya nagpanggap akong pinahihirapan siya, para walang pumasok at makaabala sa proseso ng paggaling niya.”
Unti-unting lumingon si Jaime kay Fonzy. Nakita niya ang bata na dahan-dahang iginagalaw ang kanyang mga paa—isang bagay na dalawang taon nang hindi nagagawa ng binatilyo.
“Dad…” nakangiting sabi ni Fonzy habang pumapatak ang mga luha sa kanyang mga mata, habang iginagalaw ang kanyang mga daliri sa paa. “Gusto ko nang lumakad ulit para sa iyo at kay Mommy… at tinulungan ako ni Trina na maramdaman ulit ang mga binti ko.”
Parang binagsakan ng langit at lupa ang buong sistema ni Jaime. Napayuko siya sa paanan ng kanyang anak at asawa, niyakap nang mahigpit si Fonzy habang humagulgol nang malakas sa pagsisisi, habang si Trina ay dahan-dahang lumuhod at sumali sa kanilang yakapan sa gitna ng silid na puno ng luha ng sakit, katotohanan, at pag-asa.