Madilim at tahimik ang paligid ng mansyon nang gabing iyon. Gamit ang kanyang sariling susi na sikretong dinala, dahan-dahang binuksan ni Don Jaime ang pangunahing pinto. Walang ingay ang kanyang mga hakbang. Tumuntong siya sa marmol na sahig ng bulwagan, ang dibdib ay kabado at nag-uumapaw sa matinding kaba at galit. Ang tanging nais niya ay masigurong ligtas ang kanyang anak mula sa sinasabing kalupitan ni Trina.
Umakyat siya sa hagdan nang nakayapak upang walang marinig na yabag. Ang bawat hakbang ay parang mabigat na bato na dinadala ng kanyang konsensya. Bakit ko ba pinakasalan ang babaeng ito? Paano ko hinayaang mangyari ito sa sarili kong dugo? paulit-ulit na tanong ni Jaime sa kanyang sarili.
Nang marating niya ang ikalawang palapag, dahan-dahan siyang lumapit sa pintuan ng kwarto ni Fonzy. Napansin agad niya ang isang kakaibang senyales—nakakandado ang pinto mula sa labas. Isang manipis na kadena at matibay na kandado ang nakapulupot sa hawakan nito. Nagdidilim ang paningin ni Jaime. Ibig sabihin, totoo nga ang tsismis ng mga kasambahay. Ikinukulong nga ni Trina ang kanyang baldadong anak na para bang isang hayop sa kulungan.
Hinalungkat ni Jaime ang kanyang bulsa at kinuha ang ekstrang susi ng kandado. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang inilalagay ito sa keyhole. Dahan-dahan niyang pinihit ang susi. May narinig siyang mahinang kalansing ng bakal, at sa wakas ay bumukas ang kandado. Inalis niya ito nang may matinding pag-iingat upang walang lumikha ng malakas na ingay.
Unti-unti niyang itinulak ang pinto. Bumungad sa kanya ang loob ng kwarto na bahagyang naiilawan lamang ng maliit na lampara sa sulok. Ang unang sumalubong sa kanya ay ang kakaibang amoy—halo-halong amoy ng pawis, gamot, at pamilyar na init ng isang masisidhing aktibidad na hinding-hindi niya inaasahang matatagpuan sa loob ng kwartong iyon.
At doon, nasaksihan ng kanyang mga mata ang isang eksenang nagpatigil sa pagtibok ng kanyang puso at nagpamanhid sa buong katawan niya.
Si Trina—ang kanyang pinakasalang asawa, ang babaeng pinagkatiwalaan niya ng kanyang tahanan—ay nakapatong sa ibabaw ng kanyang 12-anyos na anak na si Fonzy. Wala silang suot na saplot sa katawan. Si Trina ay pawisan, humihingal, at mukhang nasa kalagitnaan ng isang karumal-dumal at malaswang gawain habang nakatingin kay Fonzy na bagamat baldado mula baywang pababa ay tila gising na gising, nakapikit sa tindi ng sarap at pagod, at mahigpit na nakayakap sa leeg ng madrasta nito.
“Trina…” ang tanging lumabas sa bibig ni Jaime, basag at nanginginig, halos hindi marinig sa tindi ng gulat at pagkasira ng kanyang mundo.
Napatigil si Trina. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita si Jaime na nakatayo sa may pinto, putlang-putla at nanginginig ang buong katawan sa tindi ng galit. Agad siyang napabangon, pilit tinatakpan ang sariling katawan gamit ang kumot, habang si Fonzy naman ay napatingin sa ama na may halong takot at pagkalito sa kanyang mga mata.
“Jaime… hi-hindi ganito ang nakikita mo…” nanginginig na sambit ni Trina, habang pumapatak ang mga luha sa kanyang mga mata. “Pakinggan mo muna ako…”