Kasabay ng pag-angat ng kumot ang pagdagan ng isang malamig na simoy ng hangin sa loob ng kwarto, bagama’t nakasara naman ang bintana at naka-on ang aircon. Ngunit hindi ang lamig ang nagpalamig sa mga buto ni Paolo kundi ang mismong nasaksihan ng kanyang mga mata.
Ang anim na buwang tiyan ni Angela ay hindi normal na bilog ng isang buntis. Ito ay mistulang may kakaibang hugis—ang ibabang bahagi nito ay parang may nakabuhol na makakapal na hibla, parang mga ugat ng isang matandang punongkahoy na bumaon at kumalat pababa sa hita ng kanyang asawa. At ang balat ni Angela… ito ay naging kulay abo, tila nawalan ng dugo, at ang mga ugat sa kanyang leeg at braso ay umitim at lumitaw na parang mga tuyong sanga.
“Angela… ano ito?” nanginginig ang boses na tanong ni Paolo. Hindi niya maigalaw ang kanyang mga paa. Ang kanyang utak ay tumatangging maniwala sa nakikita ng kanyang mga mata.
Umiling si Angela, ang mga luha ay patuloy na pumapatak mula sa kanyang mga matang namumula. “Sabi ko sa iyo… huwag mong tingnan, Pa. Mas mabuting hindi mo na alam.”
“Anong hindi ko alam?! Asawa kita! Anim na buwang buntis ka sa anak natin, pero bakit… bakit ganyan ang hitsura ng mga binti mo? Bakit parang… parang nakabaon ka na sa kama?”
At doon na nagsalita si Angela, basag ang boses at puno ng matinding takot na hindi kailanman narinig ni Paolo sa buong apat na taon ng kanilang pagsasama.
“Noong nakaraang tatlong buwan… noong panahong naglilihi ako at nagpunta ako sa lumang bahay ng lola mo sa probinsya para kunin ang mga lumang kasangkapan…” panimula ni Angela, habang mahigpit na nakahawak sa gilid ng unan. “May nakasabay akong matandang babae malapit sa balon. Binigyan niya ako ng isang maliit na prutas. Sabi niya, pampalakas daw iyon sa dinadala kong bata para hindi malaglag.”
“Prutas? Anong kinalaman niyan sa…”
“Kainin ko daw agad para maging malusog ang anak natin,” patuloy ni Angela, humahagulgol na nang tuluyan. “Kinuha ko iyon at kinain. Pero kinabukasan… naramdaman ko na lamang na ang mga paa ko ayaw nang sumunod sa utak ko. Nagsimula silang kumapal. At habang lumalaki ang tiyan ko… lumalalim din ang pagkapako ko rito sa higaan. Ang bata, Paolo… hindi na ordinaryong sanggol ang nasa loob ko.”
Napaatras si Paolo sa gulat. Ang mga salita ng kanyang asawa ay parang mga latigo na tumama sa kanyang dibdib. “Anong ibig mong sabihin? Anong nasa loob mo?”
Bago pa makasagot si Angela, isang malakas at kakaibang tunog ang nagmula sa loob ng kwarto. Parang ugong ng hangin na nagmumula sa ilalim ng lupa, at kasabay nito, ang tiyan ni Angela ay biglang gumalaw—hindi sa paraang sinisipa ng isang sanggol, kundi sa paraang may ibang nilalang na nagpipilit kumalas mula sa loob.
Hinawakan ni Paolo ang kanyang ulo. Tila ba umiikot ang buong silid. Alam niyang kailangan niyang ilabas si Angela papuntang ospital, ngunit sa bawat hakbang na balak niyang gawin palayo sa kama, ang mga ugat na kumakalat mula sa katawan ng kanyang asawa ay nagsisimula na ring gumapang sa sahig, patungo sa mga paa ng kahoy na kama, tila sinusubukang ikulong ang buong silid sa isang madilim na ritwal.