“Kailangan nating umalis dito ngayon na!” sigaw ni Paolo, ang takot ay napalitan ng desperasyon. Lumapit siya upang buhatin ang asawa, kahit na ano pa ang mangyari.
Ngunit nang hawakan niya ang mga balikat ni Angela, naramdaman niya ang sobrang lamig ng katawan nito. At ang mga ugat sa sahig ay mabilis na gumapang palibot sa kanyang mga binti, ibinabaon siya sa sahig at pinipigilan siyang lumapit.
“Huli na ang lahat, Paolo,” malungkot na sambit ni Angela. Ang kanyang boses ay hindi na sarili kundi tila may kasamang isa pang boses—isang tinig na malalim, parang nagmula sa kailaliman ng kagubatan. “Ang binhi ay kailangang lumabas sa lupa kung saan ito itinanim.”
“Hindi! Asawa kita! Anak natin ito!” iyak ni Paolo habang pilit na binabali ang mga ugat na nakapulupot sa kanyang mga binti.
Sa gitna ng kanyang pagpupumiglas, ang tiyan ni Angela ay umbok nang husto. Isang matinding liwanag ang lumabas mula sa ilalim ng kumot—liwanag na kulay luntian, sintindi ng kidlat sa gitna ng bagyo. Ang mga dingding ng kwarto ay parang gumuho ang pintura, at ang amoy ng basang lupa at lumang dahon ay pumuno sa buong silid.
At pagkatapos… isang sigaw ang umalingawngaw.
Hindi iyon iyak ng isang sanggol na kapanganak pa lamang. Iyon ay iyak na parang huni ng isang mahiwagang nilalang sa kagubatan.
Bumagsak ang lakas ng mga ugat. Nawala ang simoy ng malamig na hangin.
Si Paolo, na nakaluhod sa sahig dahil sa pagod at takot, ay dahan-dahang tumingin sa higaan. Wala na ang tiyan ni Angela na lumalaki. Ang kanyang asawa ay nakahiga roon, maputla, hingal na hingal, at tahimik. Ang mga ugat na nakakabit sa kanyang mga binti ay natuyo at naging mga mumo ng lupa na parang abo.
Ngunit sa tabi ni Angela, sa ibabaw ng unan, may nakahigang isang maliit na bagay.
Hindi ito isang karaniwang sanggol. Ito ay may balat na makinis at kulay ginto, at sa halip na buhok, may maliliit itong dahon ng isang kakaibang halaman sa ulo. Ngunit nang dumilat ito, ang mga mata nito ay eksaktong kapareho ng kay Angela—malalim, maamo, at puno ng misteryo.
Lumapit si Paolo, nanginginig ang mga kamay habang kinukuha ang sanggol. Pagkahawak niya rito, naramdaman niya ang isang kakaibang init na bumalot sa kanyang katawan, na para bang pinalis nito ang lahat ng takot na kanyang naramdaman ngayong gabi.
Tumingin siya kay Angela, na ngayo’y ngumiti na nang may kapayapaan sa mga labi.
“Ligtas na siya, Pa,” bulong ni Angela. “At ligtas na rin tayo.”
Makalipas ang ilang buwan, lumipat sina Paolo at Angela sa isang tahimik na bahay malapit sa paanan ng kabundukan. Itinago nila ang totoong kwento ng pagkatao ng kanilang anak na pinangalanan nilang Kanna, ngunit tuwing sasapit ang gabi at titingnan ni Paolo ang hardin kung saan lumalaki ang mga kakaibang halaman na may parehong kulay ng mga mata ng kanyang anak, alam niyang may mga hiwaga sa mundong ito na hindi kailanman kayang ipaliwanag ng siyensya—mga hiwagang pilit dinggin ng pagmamahal ng isang pamilyang hinding-hindi kailanman naghiwalay.