Nanatiling nakaluhod sa sahig ng restaurant si Donya Beatrice, yakap-yakap ang kambal na tila bang isinasalin niya ang lahat ng pagmamahal ng isang ina na naipon sa loob ng sampung taon. Nagsimula na ring mapahagulgol ang kambal, hindi dahil sa sakit kundi dahil sa wakas ay naramdaman nila ang init ng isang yakap na matagal na nilang pinapangarap. Sa unang pagkakataon sa kanilang buhay, naramdaman nilang may nagmamahal sa kanila, may nagtatanggol sa kanila, at may tumatawag sa kanila ng “mga anak.”
“Madam… p-patawad po…” ang pabulong na sabi ni Ethan habang humihikbi, nakahawak sa mamahaling tela ng damit ni Donya Beatrice. “Wala po kaming masamang intensiyon… gutom lang po talaga kami…”
“Huwag kayong humingi ng tawad, mga anak ko,” ang sagot ni Donya Beatrice habang hinahaplos ang maruming buhok ng kambal, hinalikan ang kanilang mga pisngi na may bahid ng dumi. “Ako ang humihingi ng tawad… Ako ang nagkulang. Ako ang nagpabaya kaya kayo nawala sa akin noon. Pero ngayon, hinding-hindi ko na kayo hihiwalayan kahit kailan.”
Mabilis na lumapit si Mario, nanginginig ang buong katawan, at lumuhod din sa malapit sa kanila. Nakayuko ito nang mababa, halos dumikit ang noo sa sahig sa matinding takot at hihiya.
“D-Donya Beatrice… P-patawad po… Hindi ko po alam na sila pala ang inyong mga anak…” ang nanginginig na pakiusap ni Mario, tumutulo na rin ang pawis sa kanyang mukha. “Akala ko po kasi ay mga palaboy lang na nanggugulo…”
Hindi tumingin si Donya Beatrice kay Mario. Patuloy lamang siya sa pag-iyak habang tinitigan ang mukha ng kanyang kambal na anak. Ngunit sa isang malamig, mariin, at nanginginig na boses na puno ng awtoridad, nagsalita ang bilyonarya nang hindi lumilingon.
“Mario,” ang malamig na tawag ni Donya Beatrice.
“O-opo, Madam? Anuman po ang iutos ninyo…”
“Wala ka nang trabaho simula ngayon,” ang mariin at matigas na utos ni Donya Beatrice. “At sisiguraduhin ko na wala nang kahit anong restaurant o hotel sa buong bansa ang tatanggap sa isang taong walang puso at nangmamaliit sa kapwa tao, lalo na sa mga bata.”
Nanigas si Mario. Gusto pa sana niyang magmakaawa, ngunit alam niyang huli na ang lahat. Ang isang maling desisyon at pagmamataas ay nagbayad sa kanya ng kanyang kabuhayan sa isang iglap. Tumayo si Mario nang may mabigat na hakbang at lumayas sa restaurant habang pinapanood ng mga tao.
Bumaling si Donya Beatrice sa manager ng restaurant na takot na takot ding lumapit.
“Ihanda ang lahat ng pagkain dito. Balutin ninyo ang bawat masasarap na putahe. At tumawag ka ng personal na doktor at stylist ngayon din para sa mga anak ko,” ang utos ni Donya Beatrice sa manager na mabilis namang tumango at nagtatakbong tumawag sa telepono.
Dahan-dahan niyang tumayo, hawak-hawak ang mga kamay nina Ethan at Evan. Ramdam ng kambal ang lambot ng mga palad ng kanilang ina, isang kamay na nag-iingat at nagmamahal. Inakay sila ni Donya Beatrice palabas ng restaurant kung saan nakaparada ang kanyang itim na Rolls-Royce. Binuksan ng personal na drayber ang pinto, at gulat na gulat ito nang makita ang kalagayan ng dalawang bata na kasama ng kanyang amo. Ngunit nang makita nito ang nagniningning na mga luha at ngiti sa mukha ni Donya Beatrice, agad itong yumuko bilang paggalang.
Sumakay sila sa loob ng mamahaling sasakyan. Isang malambot na amoy ng pabango at malamig na aircon ang sumalubong sa kanila. Umupo ang kambal sa malambot na katad na upuan, medyo nahihiya pang sumandal dahil sa dumi ng kanilang mga damit. Ngunit agad silang niyakap muli ni Donya Beatrice habang isinasara ang pinto ng kotse.
“Gutom na gutom na kayo, di ba? Kumain na tayo sa bahay. May sarili na kayong silid, may mga damit na kayo, at hinding-hindi na kayo magugutom kailanman,” ang sabi ni Donya Beatrice habang hinalikan sa noo ang kambal.
Habang umaandar ang mamahaling sasakyan papalayo sa Tagaytay patungo sa kanilang mansyon, nakatingin si Ethan at Evan sa labas ng bintana. Ang dating madilim, gutom, at walang katiyakang buhay sa lansangan ay tuluyan nang naglaho. Sa tabi ng kanilang ina na nagmamay-ari ng kalahati ng mga negosyo sa bansa, natagpuan na rin nila ang tunay na tahanan—isang tahanan na puno ng init, yaman, at walang-hanggang pagmamahal ng isang ina na sampung taong naghintay sa kanilang pagbabalik.