Natigilan si Donya Beatrice. Biglang bumilis ang pagtibok ng kanyang dibdib na para bang may nagwawala sa loob nito. Ang kanyang mga mata na kanina ay punong-puno ng malamig na lungkot at kawalan ng gana ay dahan-dahang nanlaki. Ang kanyang kamay na nakahawak sa baso ng tubig ay biglang nanginig hanggang sa halos matapon ang likod nito sa mesa.
“T-teka…” ang nanginginig na bulong ng bilyonarya.
Hindi niya pinansin ang gulat na reaksiyon ni Mario na nakataas pa rin ang kamay, handang itaboy ang dalawang bata. Tumayo si Donya Beatrice mula sa kanyang silya na may kabagalan, tila ba natatakot siyang baka magising siya sa isang napakagandang panaginip at mawala ang lahat sa isang iglap.
Nagkatinginan ang kambal na sina Ethan at Evan. Akala nila ay galit na ang may-aman at tatawag na ito ng mga guwardiya para saktan sila o ipakulong. Nanginginig ang kanilang mga tuhod, at napahakbang sila paurong. Ang isa sa kanila ay napatakip ng ulo gamit ang maruming mga kamay, handa na sa anumang hampas o sigaw na darating.
“P-patawad po, Madam… aalis na po kami…” nanginginig na sambit ni Ethan habang mahigpit na hinahawakan ang braso ng kanyang kakambal na si Evan.
“Huwag kayong gumalaw,” ang utos ni Donya Beatrice. Ang kanyang boses ay basag, puno ng emosyong pilit niyang kinulong sa loob ng sampung taon.
Mabilis na lumapit ang bilyonarya sa dalawang bata. Hindi alintana ni Donya Beatrice ang mantsa at dumi sa punit-punit na damit ng mga ito. Ibinaba niya ang kanyang sarili, lumuhod sa sahig ng mamahaling restaurant kahit na nadumihan ang kanyang mamahaling damit na galing sa Italya. Napatigil ang lahat ng mga kumakain sa restaurant; ang mga waiter, ang mga kostumer, maging si Mario na nakanganga ay natahimik at napatingin sa ginagawa ng reyna ng real estate.
Itinaas ni Donya Beatrice ang nanginginig niyang mga kamay at dahan-dahang hinawakan ang baba ng isa sa mga bata para maiangat ito at matingnan nang maayos ang mukha. Habang inaaninag niya ang bawat detalye ng mukha ng bata, parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Ang hugis ng mata, ang tabas ng ilong, ang manipis na labi, at lalo na ang maliit na nunal sa ilalim ng kaliwang tainga—lahat ng ito ay buhay na buhay na kopya ng mukha ng kanyang yumaong asawa, at ng mga mukhang iginuhit ng kanyang alaala araw-araw sa loob ng isang dekada.
“Ang mga mata ninyo…” pabulong na sabi ni Donya Beatrice, tumutulo na ang mga luha na kanina pa nagbabadyang bumagsak mula sa kanyang mga mata. “Ang nunal sa inyong leeg… ang hugis ng inyong mga tainga…”
Binalingan niya ang isa pang kambal at hinawakan din ito sa magkabilang pisngi. Nararamdaman niya ang init ng balat ng mga bata, ang panginginig ng kanilang mga katawan dahil sa gutom at takot. Ang bawat hibla ng kanilang buhok, kahit magulo at nababalot ng alikabok, ay pamilyar na pamilyar sa kanya.
“M-mga anak…” ang basag at puspos ng hinagpis na bulong ni Donya Beatrice.
Dito na tuluyang bumigay ang matibay na pader na itinayo ng bilyonarya sa loob ng sampung taon. Napahagulgol si Donya Beatrice nang napakalakas, isang iyak ng ina na sampung taong nagdalamhati, naghanap, at umasa sa wala. Yumakap siya nang mahigpit sa dalawang bata, ibinaba ang kanyang ulo sa pagitan ng kanilang mga balikat habang humihikbi nang walang pakialam sa mga taong nakatingin sa kanila.
“Mga anak ko… Sila Ethan at Evan ko ito… Diyos ko, buhay ang mga anak ko!” ang sigaw at iyak ni Donya Beatrice habang mahigpit na niyakap ang kambal nang parang ayaw na niyang pakawalan kailanman.
Napatulala si Mario ang supervisor. Nanlaki ang kanyang mga mata at namutla ang kanyang mukha. Nanginginig ang kanyang mga binti nang maisip niya ang kanyang ginawa. Tinangka niyang itaboy, saktan, at tawaging dugyot ang mga anak ng nagmamay-ari ng 12 mall at 5 hotel sa bansa! Parang gusto niyang lamunin ng lupa sa mga sandaling iyon. Ang mga batang ito na halos hampasin niya ng menu card ay ang mga tagapagmana ng bilyun-bilyong kayamanan ng Valderama empire.