Maagang-maaga pa lamang kinabukasan, alas-siyete y media ng umaga, handa na ako. Nakasuot ako ng isang pormal na itim na blazer at slacks, suot ang aking mga mamahaling hikaw, at mukhang propesyonal, matatag, at walang bakas ng pagod sa kabila ng mga nangyari kahapon.
Si Rafael ay nagising at nagtatakang nakatingin sa akin habang nag-aayos ako ng buhok at naglalagay ng light makeup. “Saan ka pupunta, Isabella? Maaga pa ah. At bakit nakapormal ka nang ganyan? May meeting ka ba sa opisina?”
“May aayusin lang tayong napakahalagang negosyo,” sagot ko nang may kalmadong tono ngunit may awtoridad. “Sumama ka sa akin sa opisina ni Atty. Salazar, pagkatapos ay didiretso tayo sa Alabang.”
“Sa Alabang? Bakit naman tayo babalik doon? Para makipag-away kina Papa?” tanong ni Rafael na may halong pag-aalala at kaba. “Alam mo namang matigas ang ulo ni Papa at hinding-hindi hihingi ng tawad si Bianca sa iyo.”
“Hindi tayo pupunta roon para makipag-away, Rafael. Pupunta tayo roon para maningil sa mga utang nila,” sagot ko habang isinasara ang aking mamahaling leather bag.
Alas-otso y media ng umaga nang pirmahan ko ang Deed of Absolute Sale sa opisina ni Atty. Salazar kasama ang buyer na si Mr. Consunji, isang mayamang negosyante na matagal nang naghahanap ng eksklusibong ari-arian sa Alabang. Dahil cash ang transaksyon at mabilis ang paglipat ng pangalan sa Registry of Deeds sa pamamagitan ng aming legal na proseso, natapos ang buong bentahan sa loob lamang ng dalawang oras.
Ang kabuuang halaga ng bahay—na nagkakahalaga ng sampung milyong piso—ay direktang pumasok sa aking business account.
Pagkatapos ng pirmahan, sumakay kami ni Rafael sa aking sasakyan at nagmaneho patungo sa Alabang. Tahimik si Rafael sa buong biyahe, hindi alam kung ano ang eksaktong binabalak ko, ngunit ramdam na ramdam niya ang kabigatan at lamig ng hangin sa paligid.
Nang marating namin ang eksklusibong subdibisyon, pinagbuksan kami ng guwardiya sa gate dahil kilala pa rin ang aking sasakyan. Nang huminto kami sa tapat ng aking malaki at modernong bahay, nakita naming nakabukas ang malawak na gate. Nakaparada sa labas ang lumang kotse ni Mang Ernesto, at sa balkonahe sa ikalawang palapag, nakita namin si Bianca na umiinom ng kape habang nakatutok ang cellphone sa kanyang mukha—malamang ay nag-v-vlog na naman o nagti-TikTok habang nag-aantay ng agahan.
Bumaba kami ng sasakyan. Kasama ko rin ang isang lalaking naka-suit na si Mr. Consunji at ang dalawang tauhan nito na may dalang mga opisyal na dokumento at mga kasulatan mula sa munisipyo.
Pagkakita sa amin ni Bianca mula sa itaas, agad siyang sumimangot at ibinaba ang hawak na tasa ng kape.
“Aba, bumalik pa kayo?” sigaw ni Bianca mula sa itaas habang pababa ng hagdan nang may pagmamataas. “Akala ko ba ay nagtampo na kayo kahapon? Ano na naman ang ginagawa ninyo rito? May dala ba kayong pagkain? Sabi ko sa inyo, huwag na kayong pumunta rito nang walang dalang prutas o lechon manok eh!”
Lumabas naman si Mang Ernesto mula sa kusina bitbit ang kanyang paboritong diyaryo. Nang makita kami, ngumisi siya nang may pagmamataas. “Oh, kayo pala. Buti naman at bumalik agad kayo para mag-sorry kay Bianca. Alam ninyo namang prinsesa ng bahay na ito ang anak ko, hindi ba?”
Hindi ako nagsalita. Naglakad ako nang dahan-dahan papasok sa bukas na pinto ng sala, kasunod si Rafael at ang mga bisita kong may dalang opisyal na dokumento.
“Teka, teka! Sino ang mga kasama mong lalaking estranghero na iyan?” tanong ni Mang Ernesto, unti-unting nawawala ang ngiti sa kanyang labi nang makitang pormal at seryoso ang mukha ng mga kasama ko. “Isabella, anong ibig sabihin nito?”
Tumigil ako sa gitna ng malawak na sala—sa mismong tapat ng paboritong armchair ni Bianca. Humarap ako sa kanila, itinaas ang aking ulo, at ngumiti nang napakaganda.
“Mang Ernesto, Bianca… gusto ko lamang ipaalam sa inyo ang isang napakagandang balita,” panimula ko, malinaw, kalmado, at matatag ang boses na umalingawngaw sa buong kabahayan.
“Anong balita naman iyan?” tanong ni Bianca na nagsisimula nang mainis sa presensya namin. “Huwag ka ngang magpatawa dyan, sabihin mo na ang sasabihin mo at baka mapalayas pa kita sa pwesto ko!”
“Wala na kayong pwesto rito,” malamig kong sagot.
Nanlaki ang mga mata ni Mang Ernesto. “Anong ibig mong sabihin?!”
Inilabas ko ang kopya ng Deed of Absolute Sale at ang opisyal na sertipiko mula sa abugado, sabay abot nito sa kanila. “Ibinenta ko na ang bahay na ito. Kanina lang alas-otso ng umaga. Ang bagong may-ari ng bahay na ito ay si Mr. Consunji, na narito ngayon kasama ko.”
Natahimik ang buong paligid. Ang mukha ni Bianca ay namutla nang husto, samantalang ang bibig ni Mang Ernesto ay nakabuka sa gulat, hindi makapagsalita ni isang salita.
“I-ibinenta mo?!” sigaw ni Bianca, nanginginig ang boses habang lumalapit sa akin. “Baliw ka ba?! Paano mo maibebenta ang bahay na tinitirhan namin?! Dito kami nakatira! Saan kami titira?!”
“Hindi ko na problema kung saan kayo titira,” sagot ko nang walang emosyon. “Dahil una sa lahat, bahay ko ito. Walang nakasulat na pangalan ninyo sa titulo. Pangalawa, kayo mismo ang nagsabi na ‘hari’ at ‘reyna’ kayo rito at hindi ninyo kailangan ang respeto ko. O sige, ngayon na wala na kayong utang na loob at wala na sa inyo ang ari-arian na ito, tignan natin kung kaninong trono kayo uupo.”
Lumingon si Mang Ernesto kay Mr. Consunji, ang bagong may-ari, at nanginginig na nagsalita. “Sir! Huwag po ninyong bilhin ang bahay na ito! Kami ang nakatira dito! Anak ko ang asawa ng may-ari—”
“Pasensya na po, Mang Ernesto,” putol ni Mr. Consunji habang inilaladlad ang mga dokumento. “Hawak ko na ang opisyal na titulo na nakapangalan na sa akin ngayon. Binayaran ko ito ng buo kay Isabella. May karapatan na akong paalisin ang sinumang walang pahintulot ko sa loob ng ari-arian na ito.”
Si Rafael, na nanatiling tahimik sa buong insidente, ay lumapit sa kanyang ama at kapatid. Walang awa sa kanyang mga mata, kundi purong pagod at kadalisayan sa kanilang kawalang-hiyaan.
“Pa, Bianca, ilang beses kong sinabi sa inyo na respetuhin si Isabella,” malungkot ngunit matatag na wika ni Rafael. “Binigyan kayo ng libreng tirahan, walang binabayaran kahit isang sentimo, pero anong ginawa ninyo? Binato ninyo siya ng sapatos habang buntis siya, at hinamak ninyo ang pagkatao niya. Kayo ang sumira sa sarili ninyong magandang buhay rito.”
“Rafael! Kapatid mo ako!” sigaw ni Bianca habang umiiyak na sa galit, hiya, at takot. “Hahayaan mo ba kaming mapalayas ng mga taong ito?!”
“Wala na akong magagawa, Bianca,” sagot ni Rafael. “Tapos na ang malayang sakay ninyo sa amin.”
Bumaling sa akin ang mga tauhan ni Mr. Consunji at sinimulang ilabas ang mga lumang gamit nina Mang Ernesto at Bianca mula sa kanilang mga silid. Inilagay ang kanilang mga damit, sapatos, at maleta sa labas ng gate, sa ilalim ng init ng araw.
“Bibigyan ko kayo ng dalawang oras upang iligpit ang inyong mga personal na gamit at lisanin ang buong nasasakupan ng property na ito,” pormal na utos ni Mr. Consunji habang umiinom ng kape.
Si Mang Ernesto ay napaupo sa sahig ng sala, hawak ang kanyang ulo sa sobrang hiya at pagkatalo, habang si Bianca ay napahagulgol na habang nakatingin sa kanyang paboritong armchair na ngayon ay tuluyan nang pagmamay-ari ng iba.
Tumalikod ako sa kanila, hinawakan ang kamay ng aking asawang si Rafael, at sabay kaming lumabas ng bahay na iyon. Habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan, naramdaman ko ang kapayapaan at kalayaan sa aking dibdib. Ang bahay na binuo ko ng may pagod at pawis ay naibenta ko nang may tubo, at ang mga taong umabuso sa aking kabutihan ay natutunan na sa wakas ang pinakamasakit at pinakamahalagang leksyon ng buhay: na ang kabutihan ay may hangganan, at ang kasamaan ay laging nagtatapos sa kawalan.