Naiwan akong nakatayo sa kusina, nanginginig ang buong katawan habang nararamdaman ang matinding hapdi sa aking kanang braso at dibdib. Ang simpleng mantsa ng kape ay tila sumisimbolo sa kung paano ako tinapak-tapakan ng sarili kong asawa—isang lalaking binuhat ko mula sa putik, pinakain, pinag-aral ang mga luho, at pinatira sa isang bahay na ni-isang pako ay hindi niya pinagpaguran.
Ngunit ang luha sa aking mga mata ay mabilis na napalitan ng malamig na galit. Hindi na ako ang Clara na nagpapakumbaba noon. Bilang Senior Vice President ng isang international logistics firm, sanay ako humawak ng mga krisis, magdesisyon sa loob ng ilang segundo, at magpatupad ng mga estratehiyang walang palya.
Agad kong pinindot ang aking smartphone at kinonekta ito sa CCTV system ng aming bahay. Naka-record ang lahat—ang paghingi niya ng credit card, ang pagbabanta, ang pagpapakita ng kawalang-hiyaan, at higit sa lahat, ang marahas na pagbato niya ng mainit na kape sa mukha at dibdib ko. Malinaw na malinaw ang bawat detalye.
Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Tinawagan ko ang aking personal na abogado na si Atty. Victor Morales, pati na rin ang dalawang pinagkakatiwalaang security consultant ng aming kompanya.
“Atty. Victor, kailangan ko kayong makausap ngayon na,” bungad ko sa telepono, matatag ang boses bagama’t nanginginig pa ang aking kamay sa sakit. “Naganap na ang inaasahan natin. At may kasama itong physical assault at attempted battery.”
Pagkaraan ng ilang minutong pag-uusap, binuo namin ang plano. Dahil nakapangalan sa akin ang titulo ng lupa at bahay—binili ko ito isang taon bago kami ikinasal gamit ang sarili kong ipon at stock options—at nakapangalan din sa akin ang dalawang kotse sa garahe, legal kong pagmamay-ari ang lahat ng ito. Si Jayson ay walang legal na karapatan sa mga ito maliban na lamang kung mayroon kaming pre-nuptial agreement na nagpapatunay ng conjugal partnership sa mga naunang ari-arian, na wala naman dahil kinasal kaming walang kiber sa kontrata noon sa sobrang pagmamahal ko sa kanya.
Tumawag din ako sa aking mga tauhan sa banko at credit card company. Agad kong pinablock ang lahat ng supplementary at principal credit cards ko, kabilang ang Gold Card na pinipilit hingin ni Jayson. Kung subukan man itong gamitin ni Chloe sa Siargao, tiyak na mapapahiya sila sa harap ng counter dahil idi-decline ito at mase-secure bilang ‘stolen/unauthorized use’.
Sunod kong tinawagan ang locksmit na kilala ko. Dumating sila sa eksaktong 1:30 ng hapon habang wala si Jayson at si Chloe. Sa loob lamang ng tatlumpung minuto, pinalitan nila ang lahat ng smart locks ng aming bahay ng mga bagong high-security biometric at passcode system na tanging ang aking fingerprint at mukha lamang ang makakapagbukas. Ang mga lumang susi ay tuluyan nang nawalan ng bisa.
Pagkatapos noon, pinatawag ko ang isang kilalang towing company. Dalawang tow truck ang dumating sa labas ng aming eksklusibong subdivision. Dinala nila ang dalawang sasakyan—ang SUV na madalas gamitin ni Jayson at ang sedan na binili ko para sa kanyang pamilya—at inilipat ito sa secure parking lot ng aming kompanya sa Makati. Walang nakaligtaan. Ang garahe ay naiwang ganap na blangko at tahimik.
Habang naghihintay sa takdang oras, nagpalit ako ng damit, nagpahid ng ointment sa aking nasunog na balat, at inayos ang aking sarili. Tumingin ako sa salamin. Wala na ang takot. Ang natitira ay ang determinasyon ng isang babaeng tapos na maging martir.