Nang marahan at maringal na bumukas
ang malaking pintuan ng ballroom, sabay-sabay na napasinghap ang daan-daang bisitang naroroon. Ang katahimikan ay nabalot sa buong silid, pinalitan ng isang mabibigat na tensyon.
Unang pumasok si Don Rafael. Ang kanyang mukha ay seryoso, malamig, at walang bakas ng ngiti—isang mukha ng isang taong may hawak ng kapangyarihan at katarungan. Ngunit ang mas ikinabigla ng lahat, lalo na kay Eric at kay Vanessa, ay ang babaeng nakasunod sa kanyang tabi at nakakapit sa kanyang braso.
Ako ‘to. Wala na ang lumang damit at mukhang pagod na maybahay. Suot ko ngayon ang isang eleganteng, custom-made na itim at pilak na gown na gawa ng isa sa mga pinakatanyag na international designer—isang regalong ibinigay sa akin ni Papa noon na itinago ko lamang sa aking baul. Ang aking buhok ay nakaayos nang elegante sa isang pino at magandang estilo, habang ang mga mamahaling diyamanteng hikaw na bigay ng aking ama ay kumikislap sa ilaw ng chandelier. Ang itsura kong “losyang” na kinamuhian at ikinahihiya ni Eric ay tuluyang naglaho; ang tumambad sa kanilang lahat ay isang reyna na may tindig, gilas, at karangyang walang sinuman ang mangangahas na apihin.
Namutla si Eric. Parang binuhusan ng kumukulong mantika ang kanyang buong katawan. Nanlaki ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin, at ang baso ng alak sa kanyang kamay ay halos mabitawan niya sa matinding panginginig. Si Vanessa naman ay napaawang ang labi, ang kanyang mukha ay napuno ng takot at pagtataka.
“M-Maya…?” pabulong na daing ni Eric sa kanyang sarili, pilit na pinaniniwalaan ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo.
Naglakad kami patungo sa gitna ng entablado. Kinuha ni Don Rafael ang mikropono mula sa speaker. Ang kanyang boses ay malalim, matigas, at umalingawngaw sa bawat sulok ng malaking bulwagan.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ni Don Rafael. “Masaya ako na makasama kayo sa pagdiriwang ng ika-limampung taon ng ating kumpanya. Ngunit bago natin simulan ang opisyal na paggawad ng mga parangal at promosyon ngayong gabi, mayroon akong gustong ituwid na isang malaking kabastusan at kawalan ng modo na nangyari mismo sa labas ng gusaling ito ilang sandali na ang nakalipas.”
Ang lahat ng mga bisita ay nagkatinginan. Ramdam ang takot sa hangin. Si Eric ay nanginginig na sa kinatatayuan niya, ang pawis ay sunod-sunod na pumatak sa kanyang noo habang ang kanyang mga tuhod ay halos manghina.
“May isang empleyado rito,” pagpapatuloy ni Don Rafael habang iginagala ang kanyang matalim na paningin hanggang sa mapako ito kay Eric, “na nagmamalaki sa kanyang mga nagawa at nag-aabang sa promosyong inaasam niya. Ngunit ang hindi alam ng marami, ang tagumpay na ipinagmamalaki niya ay utang na loob niya sa taong buong-pusong nagtiis, ngunit binalewala, tinapak-tapakan, at tinawag pang patay-gutom sa labas ng ating pintuan!”
Lumingon si Don Rafael sa akin at marahan akong tinanguan. Humakbang ako pasulong, hinarap si Eric na ngayo’ong putlang-putla na at nanginginig sa matinding kahihiyan.
“Eric,” tawag ko sa kanyang pangalan. Ang boses ko ay kalmado, malamig, ngunit may kapangyarihang dumurog sa kanyang buong pagkatao. “Naiwan mo pala ang USB mo. At pati na rin… ang buong kinabukasan mo.”
Hindi na napigilan ni Eric ang kanyang sarili; lumabas siya sa gitna ng mga tao, hawak ang kanyang ulo at sumigaw sa matinding pagkalito. “B-Bakit… Paano ka napunta rito, Maya?! Sino ka ba talaga?! Sir, paanong ang babaeng ‘yan—ang asawa kong walang kuwenta—ay kasama ninyo at tinatawag ninyong anak?!”
Mariing tumawa si Don Rafael, isang tawa na puno ng paghamak at galit. “Asawa? Walang kuwenta? Tanga ka ba, Eric Santos?! Ang babaeng tinawag mong ‘losyang’, ‘katulong’, at ‘patay-gutom’ ay walang iba kundi ang nag-iisang anak at ang nag-iisang tagapagmana ng buong kumpanyang ito! Siya si Maya Alcantara, ang aking nag-iisang prinsesa!”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Eric sa narinig. Ang buong bulwagan ay napuno ng malakas na bulung-bulungan. Ang mga kasamahan niyang nagpupuri at nakikipag-cheers sa kanya kanina ay mabilis na umurong palayo, pilit na lumayo sa isang taong sumira sa sarili niyang kapalaran. Si Vanessa naman ay mabilis na tumalikod at tumakbo palabas ng ballroom, itinatanggi ang anumang ugnayan sa kanya.
“Mr. Eric Santos,” malamig na sabi ni Don Rafael habang nakatitig sa lalaking nakaluhod na ngayon sa sahig. “Dahil sa iyong kawalan ng respeto, pagtataksil, at labis na kasakiman sa aking anak, opisyal kong kinokansela ang iyong promosyon. At simula sa minutong ito, ikaw ay tanggal na sa kumpanya. Wala kang matatanggap na severance pay, at sisiguraduhin kong walang kumpanya sa industriyang ito ang tatanggap sa isang taong tulad mo.”
Lumuhod si Eric sa aking paanan, umiiyak at nagmamakaawa nang may kasamang matinding pagsisisi. “Maya… patawarin mo ako… mahal kita… ginawa ko lang ‘yun dahil sa pangarap ko na umangat tayo… patawarin mo ako, please…”
Tinitigan ko siya nang may kalmado at matatag na puso. Wala na ang sakit; ang tanging natira ay ang kalayaan. “Limang taon akong nagtiis at nagpakahirap para sa iyo, Eric. Binigay ko ang lahat ng lakas ko para sa pangarap mo. Ngunit sinayang mo ang lahat dahil lamang sa panlabas na anyo at kayabangan. Tapos na tayo.”
Tumalikod ako at naglakad palayo kasama ang aking ama, habang pinapanood ng lahat ang tuluyang pagbagsak at pagguho ng mundo ng lalaking minsan kong minahal nang buong-buo.