“M-Maya?!” ang gulat na bulalas ng matandang lalaki. Agad siyang lumapit sa akin nang may pag-aalala, ang kanyang mga mata ay nanlalaki hindi dahil sa galit kundi dahil sa matinding pagkabigla at awa. Inalalayan niya akong tumayo mula sa malamig na bench sa labas ng marangyang hotel. “Diyos ko, iha! Anong nangyari sa iyo? Bakit ka umiiyak? Sino ang gumawa nito sa iyo? At bakit ganyan ang itsura mo?”
Nanginig ang aking mga labi habang tinititigan ang mukha ng aking ama. Ang mga luhang kanina pa nag-uunahang pumatak ay mas lalong bumuhos. Unti-unti kong nakilala ang boses, ang tindig, at ang mga matang nag-aruga sa akin mula pa noong pagkabata. Siya si Don Rafael—ang pinakamakapangyarihang Chairman at nagmamay-ari ng bilyon-bilyong kumpanyang pinagsisilbihan ni Eric. Ngunit sa likod ng kanyang mabigat na pangalan sa mundo ng negosyo, siya ang aking ama. Ang nag-iisang taong nagpalaki sa akin nang pumanaw ang aking ina.
Noong pinili kong pakasalan si Eric limang taon na ang nakararaan, mahigpit akong nagdesisyon na itago ang aking tunay na pagkatao. Nais kong maranasan kung paano mahalin ng isang lalaki nang walang halong interes sa aming yaman o estado sa lipunan. Ibinigay ko ang lahat, tinalikuran ang aking sariling karera bilang isang tagapagmana, at nagpakumbaba upang maging isang simpleng maybahay. Ngunit ang lalaking inalagaan ko nang buong puso ay ang mismong nagtaboy sa akin sa kalsada, tinawag akong patay-gutom, at ikinahiya sa harap ng kanyang kabit.
“Pa…” iyon lamang ang tanging naibulong ko bago ako tuluyang napasubsob at niyakap nang mahigpit ang kanyang matipunong dibdib, doon ko ibinuhos ang lahat ng hinagpis at sakit ng aking dibdib.
Naramdaman ko ang panginginig ng katawan ni Don Rafael sa tindi ng galit habang hinahaplos niya ang aking buhok. Nang iangat niya ang kanyang mukha, ang ekspresyon nito ay napalitan ng isang malamig at nakapangingilabot na awtoridad. Agad niyang tinawag ang kanyang personal assistant at ang Head Security ng hotel na nagmamadaling lumabas nang mapansin ang pagdating ng kanyang sasakyan.
“Mr. Santos!” malakas at nanginginig sa galit na utos ni Don Rafael, ang boses ay umalingawngaw sa buong driveway. “Tawagin mo ang buong management ng hotel na ito ngayon din! At papasukin mo ang aking buong security detail! Gusto kong malaman kung sino ang naglakas-loob na saktan, laitin, at itaboy ang aking anak sa labas ng aking sariling gusali!”
Narinig ng ilang mga security guard at valet ang utos na iyon. Ang dating mayabang at matigas na mukha ng mga gwardya na nagtaboy sa akin kanina ay biglang namutla. Nanlalamig silang nanginginig nang mapagtanto kung sino ang tinawag ni Don Rafael na “anak”—at kung sino ang kanilang itinaboy.
Samantala, sa loob ng marangyang grand ballroom, nagpapatuloy ang kasiyahan. Ang musika ay masigla, at ang mga tao ay abala sa pagkain at pakikipag-network. Si Eric ay naglalakad mula sa isang lamesa patungo sa iba, may hawak na baso ng mamahaling alak, at masayang nakikipagkamay sa mga mataas na opisyal. Kasama niya si Vanessa, ang kanyang maganda at mapang-akit na katrabaho, na nakasuot ng makinang na pulang gown na umaagaw ng atensyon ng lahat.
“Eric, honey, mukhang sigurado na talaga ang pagiging Vice President mo ngayong gabi,” bulong ni Vanessa habang nakalingkis sa braso ni Eric at ngumiti nang ubod-tamis. “Tingnan mo ang paraan ng pagtingin sa iyo ng mga board directors. Para bang hawak mo na ang posisyon.”
Ngumisi si Eric, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa labis na ambisyon at kayabangan. “Siyempre naman, Vanessa. Pinaghirapan ko ito nang husto. At isa pa, walang makasisira sa gabing ito. Si Maya? Ayun, nakakulong sa bahay at nag-aabang ng balita. Hindi ko kailanman hahayaang makasira ang babaeng ‘yun sa imahe ko. Sa totoo lang, kapag nakuha ko na ang posisyon at ang mga bagong shares na ipinangako rito, hihiwalayan ko na rin siya. Hindi na siya nababagay sa antas ng buhay ko.”
Tumawa si Vanessa sa sinabi ni Eric, sang-ayon na sang-ayon sa kanyang mga plano. “Buti naman at matauhan ka na. Napakatagal mo nang tiniis ang losyang na ‘yun.”
Ngunit habang nagdiriwang ang dalawa sa kanilang kasakiman, ang mga ilaw sa loob ng malaking bulwagan ay biglang humina. Ang musika ay unti-unting tumahimik hanggang sa ang tanging marinig ay ang pag-ring ng mga baso. Lahat ng ulo ay lumingon patungo sa malaking double doors sa dulo ng bulwagan, nag-aabang sa pagdating ng pinakamahalagang tao sa gabi—ang nag-iisang Chairman ng kumpanya na si Don Rafael. Ang hindi alam ni Eric, ang pagbabalik ng Chairman ay may dalang bagong yugto na tuluyang yayanig sa kanyang buong mundo.