Hindi nakasagot si Clarisse. Nanginginig ang mga labi nito habang umiiyak, na siyang nagpatunay na totoo ang lahat ng ibinunyag ko.
Sumabog sa galit si Donya Rebecca. Hinawakan niya sa buhok si Clarisse at sinabing, “Hayop ka! Niloko mo ang anak ko?! Akala ko ba mayaman ka at may sarili kayong negosyo ng pamilya?!”
“Tigilan niyo ako, Donya! Kaya ko lang naman nilapitan si Justin dahil akala ko mayaman talaga kayo at siya ang magmamana ng mansyong ito! Eh isa lang naman pala kayong mga palamunin na walang sariling pera!” sigaw pabalik ni Clarisse habang nag-aaway sila sa loob mismo ng maganda naming sala.
Pinagmasdan ko ang eksena sa aking harapan. Ang mag-ina na nagmamayabang noon, ngayon ay nag-aaway na parang mga basahan sa gitna ng sala na pinundar ko gamit ang sarili kong pawis at talino.
“Attorney Ramos,” tawag ko sa aking abogado nang hindi inaalis ang tingin sa kanila. “Gawin ninyo ang nararapat.”
“Masusunod, Ma’am Maya,” sagot ng abogado. Humarap siya sa mga tauhan ng security. “Kayo roon, simulan na ninyong ilabas ang mga gamit ng mga taong ito.”
Agad na kumilos ang 20 tauhan ng security agency. Sinimulan nilang hakutin ang mga damit, sapatos, at mga gamit nina Justin, Donya Rebecca, at Clarisse. Kahit anong protesta at sigaw ng mag-ina ay walang nagawa dahil armado at propesyonal ang mga taong nagtatrabaho sa ilalim ng aking kumpanya.
“Maya, patawarin mo ako!” lumuhod si Justin sa harapan ko at hinawakan ang laylayan ng aking damit. “Mahal kita! Nagkamali lang ako! Si Mama kasi at si Clarisse ang nag-udyok sa akin! Bigyan mo pa ako ng isang pagkakataon!”
Marahas kong binawi ang aking damit at tumingin sa kanya nang may matinding pandidiri.
“Dalawang taon ko kayong pinakain, pinatuloy sa bahay na ito, at tiniis ang pang-apangpait ng nanay mo dahil umaasa akong magbabago ka at matututunan mo akong mahalin nang tapat,” sabi ko habang nakatayo nang tuwid sa kanyang harapan. “Pero pinili mo ang kaduwagan at kataksilan. Tapos na ang palabas, Justin.”
Ibinigay ko ang susi ng kotse na ibinigay ko noon sa kanya. “At ‘yong kotse na gamit mo? Kumpanya ko ang nagbayad niyan. Ibalik mo rito ang susi ngayon din.”
Walang nagawa si Justin kundi iabot ang susi habang umiiyak sa kahihiyan. Si Donya Rebecca naman ay nakaupo na sa sahig sa labas ng pintuan habang pinapanood na ilabas ang kanilang mga maleta at itapon sa damuhan. Ang mga kapitbahay sa loob ng eksklusibong subdivision ay nagsilabasan na sa kani-kanilang mga bintana para manood sa nangyayaring iskandalo.
Makalipas ang tatlumpung minuto, tuluyan nang nailabas ang lahat ng gamit nila. Pinapila sila sa labas ng gate ng mga security guard.
“Captain Mendoza, siguraduhin ninyong hindi na sila makakalapit pa sa perimeter ng mansyong ito kahit kailan. Kung magpupumilit sila, sampahan ninyo agad ng kasong trespassing,” utos ko kay Captain Mendoza.
“Masusunod, Ma’am Maya!” sabay-saludo ng chief security.
Tumalikod na ako kina Justin at Donya Rebecca na ngayon ay nag-aagawan sa kanilang mga maleta sa ilalim ng patuloy na ambon. Hindi na nila ako nilingon pa dahil sa sobrang hiya sa mga kapitbahay na nakatingin sa kanila.
Naglakad ako pabalik sa loob ng aking malawak at tahimik na mansyon. Pinindot ko ang bagong passcode ng digital lock—isang kombinasyon na ako lamang ang nakakaalam. Pagpasok ko sa loob, naamoy ko ang sariwang hangin ng kapayapaan at kalayaan.
Umupo ako sa sofa ng aking master bedroom, kinuha ang aking phone, at tinawagan ang aking secretary sa real estate firm.
“Hello, Liza? Maghanda ka bukas para sa press release natin,” utos ko habang nakangiti. “I-anunsyo mo na ang buong shares ng Maya Real Estate Firm ay mananatiling nasa pangalan ko lamang bilang CEO at nag-iisang may-ari. At simula bukas, mag-aapply na ako para sa annulment.”
Ibinaba ko ang telepono at tumingin sa labas ng bintana. Ang dating babaeng tinapak-tapakan at tinawag na baog at dukha ay nakatayo ngayon sa tuktok ng kanyang tagumpay—hawak ang sarili niyang mundo, walang utang na loob sa kahit na sinino, at handang simulan ang isang bagong kabanata ng buhay nang buong tapang at karangalan.