Napalingon ang lahat ng taong nasa loob ng conference room. Si Sir Adrian, ang mga co-executive mula France, at si Bianca na nakasilip sa pinto—lahat sila ay natulala. Walang nakapagsalita habang pinapanood nila akong kausapin sa purong French ang matandang lider ng delegasyon.
“Kapatid ka ni Madame Élise?” nanginginig ang boses na tanong ko habang nakatitig sa matanda.
“Oui, Mara,” sagot ng matanda na nagpakilalang si Monsieur Henri Moreau. “Ilang taon ka naming hinanap ng aking kapatid bago siya pumanaw dalawang taon na ang nakararaan. Iniwan niya ang lahat ng kanyang ari-arian sa Pransiya para sa iyo, kasama na ang mga shares sa aming kompanya sa Paris.”
Nanlaki ang mga mata ni Bianca mula sa likuran. “A-Ano raw? Shares sa Paris? Teka lang, interpreter lang siya! Anong sinasabi ng matandang ‘yan?!”
Hindi ko pinansin si Bianca. Bumalik ang alaala ko sa mga panahong lumaki ako sa ilalim ng pangangalaga ni Élise Moreau, isang retired French philanthropist na nanirahan sa Batangas noon para magtayo ng isang foundation. Siya ang tumayong ina ko, nagturo sa akin ng wika, at nagbigay ng edukasyon bago siya nagkasakit at bumalik sa Pransiya. Pero nang mawala siya, akala ko ay wala nang naiwang koneksyon sa pagitan namin.
Humarap si Monsieur Henri sa mga opisyal ng kumpanya at sinabi sa wikang Ingles nang may seryosong tono: “Ang kumpanyang ito ay muntik nang mawalan ng ₱180 milyon na kasunduan dahil sa kawalan ng propesyonalismo at pagmamataas ng inyong mga empleyado. Ngunit dahil narito ang aking pamangkin—ang tunay na nagmamay-ari ng karapatang magpasya sa ilang shares ng aming korporasyon—magpapatuloy lamang ang kasunduan kung si Mara Villanueva ang pipirma bilang pangunahing consultant.”
Namutla si Sir Adrian. Napaupo siya sa silya sa tindi ng gulat at kaba. Si Bianca naman ay nanginginig habang nakatingin sa akin, tila hindi makapaniwala na ang babaeng tinawag niyang ‘Madame Bonjour’ at pinagtawanan sa pantry nang tatlong buwan ay ang mismong taong magliligtas—o wawasak—sa kanilang kumpanya.
“Mara…” pabulong na tawag ni Sir Adrian, halos lumuluhod sa pakiusap. “Patawarin mo kami… Patawarin mo ako sa hindi ko paggabay nang maayos sa opisina.”
Tumingin ako kay Sir Adrian, pagkatapos ay kay Bianca na nakayuko na ngayon sa hiya.
“Sir Adrian, ginawa ko ang trabaho ko bilang administrative assistant sa loob ng tatlong buwan,” malamig kong sabi. “Kahit anong panlalait at utos ang ibinigay sa akin, tiniis ko dahil kailangan ko ang sahod para sa panggamot ng aking ina. Pero may hangganan ang lahat.”
Kinuha ko ang mga dokumento ng kontrata sa mesa. Binasa ko ito nang mabilis—isang bagay na madali ko lang nagawa dahil bukod sa pagiging bihasa sa French, nagtapos ako ng Business Administration na may malalim na kaalaman sa international corporate law, kahit pa sa isang maliit na kolehiyo sa Batangas ko ito natapos.
“May mga mali sa clause 4 at clause 9 ng kontratang ito,” sabi ko habang nakatingin sa mga executive. “Kung pinirmahan ninyo ito nang hindi binago, lugi ang kumpanya natin nang mahigit ₱30 milyon.”
Nagpasalamat si Monsieur Henri at agad na iniutos na baguhin ang mga nasabing sugnay ayon sa aking rekomendasyon. Sa loob lamang ng tatlumpung minuto, natapos ang negosasyon. Tagumpay ang kasunduan. Ang proyektong akala nila ay bagsak na, nailigtas ko sa loob lamang ng isang iglap.