Naging pipi ang buong silid. Ang marangyang honeymoon suite ng Villanueva Empire ay napuno ng nakatutulig na katahimikan, tanging ang malalim at mabigat na paghinga ni Lance ang maririnig. Ang mga mata ng bilyonaryong asawa ko ay nakatuon sa puting telang may mantsa ng pulang marka sa kama—isang malinaw at hindi matututulang ebidensya na sa kabila ng tatlong batang tinatawag kong anak, ang aking katawan ay nanatiling buo, dalisay, at walang dungis.
Unti-unting lumingon si Lance sa akin. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakakompromiso, ang kanyang mga mata ay nanginginig sa halo-halong emosyon—galit, pagkalito, pagkabigla, at isang uri ng pagsisisi na ngayon ko lang nakita sa kanyang mukha.
“Isabella…” boses ni Lance, basag at halos pabulong. “Ano ang ibig sabihin nito? Sinabi mo sa akin… sinabi ng buong mundo na may tatlo kang anak. Na ikaw ay isang… na may nakaraan ka na. Paano nangyari ito? Kung ikaw ay…” Hindi niya natapos ang kanyang sasabihin dahil sa labis na pagkabigla.
Napayuko ako. Ang mga luha na matagal ko nang pinipigilan ay tuluyang kumawala. Niyakap ko ang aking sarili habang nakaupo sa gilid ng kama. Ang mga alaala ng nakaraan, ang mga sugat na pilit kong tinatahi ng tahimik, ay muling bumukas.
“Akala mo ba gusto ko ang sitwasyong ito, Lance?” basag ang boses ko habang tinititigan ko siya nang deretsohan sa kanyang mga mata. “Akala mo ba ginusto ko na tawagin akong ‘disgrasyadang babae’ sa buong Maynila? Na pandirihan ng mga taong tulad mo?”
“Kung gayon, ipaliwanag mo sa akin, Isabella!” sigaw ni Lance, hindi na napigilan ang kanyang emosyon. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking mga braso, mahigpit ngunit hindi naman nananakit. “Sino ang mga batang iyon? Kung hindi mo sila mga anak… kanino sila? At bakit sinabi mong sa iyo sila?!”
Huminga ako nang malalim, pinilit na patatagin ang aking boses sa kabila ng panginginig ng aking kalamnan.
“Sina Liam, Lucas, dan Lily…” sambit ko habang bumabalik sa alaala ang mukha ng tatlong anghel na iyon. “Hindi ko sila mga anak sa laman, Lance. Sila ay mga anak ng aking pinakamamahal na kapatid na babae, si Isabela din ang pangalan, at ng kanyang asawa na pumanaw sa isang trahedya.”
Napakurap si Lance. Ang kanyang pagkakahawak sa aking mga braso ay unti-unting lumuwag.
“A-Anak ng kapatid mo?”
“Oo,” patuloy ko, ang mga luha ko ay patuloy na umaagos sa aking mga pisngi. “Namatay ang kapatid ko at ang kanyang asawa sa isang malagim na aksidente sa sasakyan limang taon na ang nakararaan. Ang panganay na si Liam ay sanggol pa lamang noon. Iniwan nila ang mga bata sa akin. Ako ang nagpalaki sa kanila. Ako ang nagpakain, nag-aruga, at nagpaligo sa kanila mula nang sila ay mga sanggol pa lamang. Wala silang ibang tinatawag na ‘Inay’ kundi ako, dahil ako ang tumayong ina at ama sa kanila nang walang tumulong sa amin.”
Natulala si Lance. Ang matigas na ekspresyon sa kanyang mukha ay tuluyang gumuho.
“Pero… bakit hindi mo itinama ang maling akala ng mga tao? Bakit hinayaan mong husgahan ka ng buong Maynila? Bakit mo hinayaan na tawagin kang malandi at oportunista?!” tanong ni Lance, ang kanyang boses ay may halong matinding kirot.
Ngumiti ako nangmapait. Isang ngiting puno ng pait at pagod.
“Dahil nang mamatay ang mga magulang ko at ang kapatid ko, walang gustong tumulong sa amin. Napakataas ng tingin ng lipunan sa moralidad, Lance. Kung malalaman ng mga tao na ang isang dalagang tulad ko ay may tatlong ‘anak’ sa loob ng bahay na walang asawa, anong palagay mo ang sasabihin nila? Mas gugustuhin ko pang isipin nilang ako ang nagkasala kaysa pagdudahan ang pagkatao ng aking yumaong kapatid. Mas pinili ko nang akuin ang panlalait ng buong mundo huwag lamang maalis sa akin ang mga bata. Sila na lang ang natitira kong pamilya.”
Nang marinig iyon ni Lance, parang binagsakan ng langit at lupa ang bilyonaryo. Ang lalaking kilala sa buong Asya dahil sa kanyang katigasan ng ulo, kapangyarihan, at kayamanan ay biglang nawalan ng lakas. Ang kanyang mga tuhod ay nanginig.
Unti-unti, sa harap ko, lumuhod si Lance.
Hindi ito ang pagluhod ng isang makapangyarihang tao na nagbibiro. Ito ay pagluhod ng isang taong nadurog ang puso sa labis na pagsisisi. Ibinaon niya ang kanyang mukha sa aking mga palad, at doon, sa gitna ng marangyang silid, humagulgol si Lance Villanueva—ang bilyonaryong kinatatakutan at iginagalang ng lahat.
“Patawarin mo ako, Isabella…” iyak ni Lance, basag ang kanyang boses at nanginginig ang buong katawan. “Patawarin mo ako sa lahat ng sinabi ko sa iyo… sa pandidiri ko… sa paghusga ko sa iyo na walang alam kundi ang mang-api at manghusga. Isa akong hangal, Isabella. Isa akong malaking hangal.”
Hinayaan ko siyang umiyak sa aking mga paa. Ang galit na naramdaman ko kanina ay unti-unting napalitan ng awa, hindi lamang para sa kanya, kundi para sa aming dalawa na parehong biktima ng maling akala at malupit na mundo.