Kasunod ng larawang iyon mula sa aking abogado, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang dokumentong nakadispley sa screen ng cellphone ko ay hindi basta-basta. Isang birth certificate at kopya ng isang lumang kasunduan sa sustento.
Noong taon bago pa kami ikasal ni Rafael, nagkaroon na pala sila ng matagal nang relasyon ni Bianca. At hindi lang iyon—si Bianca ay may anak na rin kay Rafael na ipinanganak limang taon na ang nakararaan. Lihim itong itinago ni Rafael dahil sa ambisyon niya sa karera bilang piloto, habang pinag-aral at pinondohan niya ang pamumuhay ni Bianca sa labas ng bansa.
Ang kasal namin? Isang magandang palabas. Isang kasunduang panlipunan para mapagtakpan ang kanyang nakaraan at maprotektahan ang kanyang pangalan sa airline company.
Nang gabing iyon, habang nasa ospital siya para alagaan si Bianca dahil sa banta ng pagkalaglag ng kasalukuyan nilang dinadala, mag-isa akong nagpunta sa Emergency Room. Hindi na ako naghintay pa kinaumagahan. Ang appointment ko para sa pagpapalaglag ng sarili kong anak ay kinansela ko. Hinding-hindi ko ipagkakait ang buhay sa inosenteng sanggol na ito, ngunit hinding-hindi ko na rin hahayaang mabuhay ang batang ito sa ilalim ng isang kasinungalingan.
Pag-uwi ni Rafael kinabukasan, maputla ang mukha niya at mukhang puyat. Diretso siyang pumasok sa kwarto at akala niya ay tulog na ako.
“Andrea,” tawag niya habang nag-aalis ng uniporme. “Pasensya na kagabi. Si Bianca kasi, grabe ang takot. Mabuti na lang at safe na ang baby nila—nila ng kaibigan niya,” pagtatama niya agad sa sarili, sabay sulyap sa akin.
Umupo ako sa gilid ng kama. Hawak ko ang makapal na brown envelope.
“Rafael,” mahinahon kong boses. “Maupo ka.”
Nagtaka siya sa tono ko. Umupo siya sa tapat ko, halatang naiirita na naman sa inaakala niyang panibagong dramang gagamitin ko para pagalitan siya tungkol kay Bianca.
“Ano na naman ito, Andrea? Pagod na pagod ako galing flight.”
Inihagis ko ang envelope sa ibabaw ng kumot. Dahan-dahan itong binuksan ni Rafael. Nang makita niya ang mga dokumento sa loob—ang birth certificate ng panganay nilang anak, ang mga litrato, at ang mga resibo ng sustento na umabot hanggang sa mga panahong magkasintahan pa lang kami—namutla ang piloto. Ang dating mayabang at seryosong mukha ay napalitan ng panginginig ng mga labi.
“Pa… Paano mo nalaman ito?” bulong niya, nawawalan ng boses.
“Hindi mahalaga kung paano ko nalaman, Rafael. Ang mahalaga, habang ipinaglalaban mo ang pamilyang binuo mo sa iba, habang inaalagaan mo ang babaeng unang umangkin sa iyo, may isa pang buhay na nilikha natin na pilit mong pinatay sa kawalan ng atensyon.”
Tumayo siya, nanginginig ang mga kamay. “Andrea, pakinggan mo ako. Si Bianca… noon pa iyon! Nagkahiwalay kami bago kita nakilala! Ang batang pinagbubuntis niya ngayon, aksidente lang—isang gabing nagkamali kami dahil lasing ako—”
“Lasing ka?” tumawa ako nang mapait, mga luha ay tuluyan nang pumatak sa aking mga pisngi. “Ilang beses mo pang sasabihin ang salitang ‘nagkamali’ para patawarin mo ang sarili mo? Apat na taon tayong kasal, Rafael. Apat na taon akong nagtiis na maging perpektong asawa sa isang lalaking ang puso ay kailanman ay hindi naging akin.”
“Hindi totoo iyan! Minahal kita, Andrea!” sigaw niya, sabay hawak sa balikat ko.
“Huwag mo akong hawakan!” bulyaw ko habang marahas na winaksi ang mga kamay niya.
Sa lakas ng paggalaw ko, napaatras ako at napahawak sa aking tiyan. Isang matinding kirot ang sumurot doon, dahilan para mapangiwi ako sa sakit.
Nanigas si Rafael. Nakita niya ang ekspresyon ng mukha ko. “Bakit? Anong masakit sa iyo?”
Tumingin ako nang deretso sa mga mata niya. Ang mga mata ng lalaking minahal ko nang buong-buo, ngunit ngayon ay kinamumuhian ko na nang lubos.
“Dalawang buwan na akong buntis, Rafael. Anak natin ito.”
Natigilan siya. Parang binagsakan ng langit at lupa. Bumagsak ang mga tuhod niya sa sahig sa tapat ko.
“B-buntis ka? Andrea… magiging ama ulit ako? May anak tayo?”
“Oo,” malamig kong sagot. “May anak tayo. Pero sarado na ang libro natin. Nakapirma na ako sa mga papeles ng diborsyo. Ang kailangan mo na lang gawin ngayon ay pumirma rin, para tuluyan ka nang mapunta sa kanila nang walang istorbo.”