MYRA: Rafael? Ikaw ba talaga ‘yan?
Ang boses ko ay nanginginig, hinaluan ng galit, sakit, at matinding pagkabigla. Ang lalaking minsang nagpangako sa akin ng walang hanggang pagmamahal at magandang kinabukasan ay nasa harapan ko na ngayon.
Si Rafael. Ang mukha niya ay bakas pa rin ng dati kong nakilala, ngunit mayroon na itong dagdag na bigat at pait ng mga taong lumipas. Nang makita niya ako, nanlalaki ang kanyang mga mata habang dahan-dahang bumababa sa hagdan.
RAFAEL: Myra? Myra, ikaw ba ‘yan? Diyos ko… ilang taon kitang hinanap!
Agad siyang lumapit sa akin, ngunit umatras ako at itinaas ang aking kamay para pigilan siya. Ang alaala ng mga gabing umiiyak ako habang kayakap ang aking sanggol nang walang-wala kaming makain ay biglang bumuhos sa aking isipan.
MYRA: Huwag kang lumapit! Huwag na huwag kang lalapit sa akin, Rafael! Madali para sa ‘yo ang magpakalayo-layo noon habang ako ay nagdurusa at nagpapakasakit para mabuhay ang anak natin!
RAFAEL: Myra, pakinggan mo muna ako. Hindi totoo ang iniisip mo. Sinubukan kong bumalik sa ‘yo! Pagkaalis ko noon para magtrabaho sa ibang bansa, naaksidente ang sinasakyan kong van patungo sa airport. Coma ako ng tatlong buwan, Myra! Nang magising ako at makauwi rito sa Pilipinas, agad akong pumunta sa apartment mo. Pero wala ka na roon. Sabi ng kapitbahay mo, lumipat ka na at nagpalit ng pangalan para tuluyan na akong kalimutan!
VERONICA: Totoo ang sinasabi niya, Myra, noong panahong iyon ay pinilit kong ayusin ang buhay ni Rafael dahil akala ko ay pinaglaruan ka lamang niya. Ngunit nang malaman ko ang totoo, huli na ang lahat. Nagkausap kami ng pamilya mo noon sa pamamagitan ng isang pribadong imbestigador, ngunit itinago nila ang kinaroroonan mo dahil sa takot na masira ang pangalan ninyo.
Napaluhod si Rafael sa sahig habang patuloy na pumapatak ang kanyang mga luha. Ang dating hambog o mayabang na binata ay wala na; ang natira ay isang amang desperadong humihingi ng kapatawaran.
RAFAEL: Myra, patawarin mo ako kung hindi kita naprotektahan. Patawarin mo ako kung hindi ko nasaksihan ang paglaki ng aking anak. Handa akong ibigay ang lahat ng meron kami ngayon—ang kayamanan namin, ang pangalan ko—maibalik lang ang mga panahong nawala sa atin.
Tiningnan ko silang dalawa—si Donya Veronica na nakaluhod sa aking paanan kanina, at ngayon ay si Rafael naman na umiiyak sa aking harapan. Ang mansyong ito na tila kuta ng kapangyarihan at karangyaan ay biglang naging tagpuan ng aming mga durog na puso.
MYRA: Ang kayamanan ninyo ay hindi kailanman makakabili sa mga panahong nagutom ang anak ko. Hindi nito maibabalik ang mga gabing nilalagnat si Liam at wala akong pambili ng gamot. Ngunit… hindi ko ipagkakait sa anak ko ang kanyang ama at lola. Ang gusto ko lang ngayon ay makita na niya ang kanyang pamilya na buo.
VERONICA: Maraming salamat, Myra. Hinding-hindi ka na muling magdurusa. Simula ngayon, ikaw at si Liam ay magiging bahagi ng pamilyang ito.