Nang hawiin ni Dr. Victoria Imperial ang basang buhok na dumidikit sa maputlang mukha ng dalaga, tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo. Ang delivery room na kanina lamang ay abala sa tunog ng mga monitor at tunog ng hanging humahampas sa salamin ay tila napuno ng isang nakabibinging katahimikan.
Nakilala niya ang mukha. Imposibleng hindi niya makilala.
Walong buwan na ang nakalilipas, ang mukhang iyan ang humagulgol sa tapat ng marangyang tarangkahan ng Imperial Mansion. Ang babaeng iyan ang nagmakaawa sa gitna ng buhos ng ulan upang masilayan man lamang ang kabaong ng kanyang anak na si Troy bago ito tuluyang ihatid sa huling hantungan. Ngunit noong mga oras na iyon, walang ibang namutawi sa bibig ni Victoria kundi ang malulupit at matatalim na salita: “Isa kang hamak na basahan! Ginayuma mo ang anak ko at ikaw ang sumira sa kanyang magandang kinabukasan! Dahil sa iyo, naglayas siya at naaksidente! Umalis ka sa harap ko bago ko ipatawag ang mga pulis!”
Ipinataboy niya si Clara sa mga guwardiya. Hindi niya pinapasok ang babae sa burol, hindi pinasilip sa libing, at sinumpa niyang kailanman ay hindi tatanggapin ang pag-ibig na pinili ng kanyang nag-iisang tagapagmana. Sa kanyang isip, si Troy ay biktima lamang ng isang ambisyosang babaeng kapos-palad.
Ngunit narito ang sanggol.
Hawak ng nanginginig niyang mga kamay ang bagong silang na bata. Ang balat nito ay mamula-mula, ang mga mata’y pilit na sumisilip, at sa kanang balikat nito ay malinaw na nakaukit ang birthmark na hugis gaseng buwan—ang tanda ng dugong Imperial na tatlong henerasyon nang ipinapasa mula sa kanyang ama, patungo sa kanyang yumaong asawa, at kay Troy. Walang alinlangang ang batang ito ay laman ng laman at dugo ng dugo ng kanyang pumanaw na anak.
“Dra. Victoria? Kukunin na po namin ang sanggol para mabalot…” maingat na wika ng resident nurse na si Nurse Elena, halatang nababahala sa biglaang paninigas ng doktora.
Hindi sumagot si Victoria. Dahan-dahan niyang inilipat ang bata sa mga bisig ng katabing nars. Pagkabitiw niya sa sanggol, nawalan ng lakas ang kanyang mga binti. Ang babaeng tinaguriang “Iron Lady ng Medisina,” ang bilyonaryang walang kinatatakutan at kilala sa kawalan ng anumang bahid ng lambing, ay tuluyang bumagsak sa malamig na semento.
Kalabog.
“Doktora!” sigaw ng mga nars at tumutulong na doktor sa silid.
Nang lumuhod si Victoria, hindi siya tumayo. Hinawakan niya ang kanyang dibdib, habang ang kanyang paghinga ay naging mabigat at pasumpong-sumpong. Mula sa pinakailalim ng kanyang lalamunan ay kumawala ang isang matinding sigaw ng hinagpis—isang impit at napakalakas na hagulgol na yumanig sa apat na sulok ng delivery room.
“Troy… Diyos ko, Troy…” hagulgol ni Victoria habang idinadaop ang kanyang mga palad sa malamig na sahig. “Patawarin mo ako… Patawarin mo ang iyong ina…”
Napatanga ang bawat tauhan sa silid. Sa mahigit dalawampung taon ng pamumuno ni Victoria sa Imperial Medical Center, wala pang nakakitang ngumiti siya, lalo na ang umiyak. Ang makita siyang nakaluhod sa sahig, umiiyak na parang isang batang nawalan ng tahanan sa harap ng isang charity patient, ay isang tagpong hindi kayang ipaliwanag ng sinuman.
Samantala, dahan-dahang nagkamalay si Clara mula sa pagkakahimatay. Ang amoy ng antiseptiko at ang malamig na hangin ng aircon ang bumati sa kanyang pandama. Bagamat nanlalabo pa ang kanyang paningin at nananakit ang buong katawan mula sa panganganak, ang unang hinanap ng kanyang puso ay ang kanyang sanggol.
“Ang… ang anak ko…” mahinang bulong ni Clara, nanginginig ang mga labi habang sinusubukang igalaw ang kanyang mga kamay.
Nang marinig ni Victoria ang tinig ni Clara, bigla itong napatigil sa pag-iyak. Dali-dali siyang tumayo mula sa sahig, tila nawala ang kanyang karaniwang postura ng karangyaan. Lumapit siya sa gilid ng delivery bed kung saan nakahiga si Clara.
Nang luminaw ang paningin ni Clara, nagtama ang kanilang mga mata. Nanlaki ang mga mata ng dalaga sa matinding sindak. Agad niyang nakilala ang mukhang nagtaboy sa kanya walong buwan na ang nakalilipas—ang ina ni Troy, ang babaeng sumumpa sa kanya at nagpahiya sa kanyang pagkatao sa harap ng maraming tao.
“Kayo…” nanginginig na atras ni Clara sa kama, pinipilit itakip ang manipis na kumot sa kanyang sarili sa takot na baka kunin nito ang kanyang anak o itaboy siyang muli sa gitna ng delubyo sa labas. “Huwag… pakiusap, huwag po ninyong kunin ang anak ko! Wala po akong kasalanan! Aalis po ako… aalis kami rito agad kahit umuulan, huwag niyo lang pong saktan ang anak ko!”
Ang bawat salita ni Clara ay parang patalim na sumasaksak sa puso ni Victoria. Naalala niya kung paano niya sinabihan si Clara noon na isa itong manggagamit na walang ibang habol kundi ang salapi ng mga Imperial. Naalala niya kung paano nagmakaawa si Clara na wala siyang ibang hangad kundi ang makasama si Troy.
“Clara…” basag ang boses ni Victoria. Lumapit pa siya nang kaunti at sa halip na magsalita nang may awtoridad, bigla siyang yumuko sa tabi ng kama at hinawakan ang nanginginig na kamay ng dalaga.
Nagulat si Clara. Malamig ang kamay ng doktora, ngunit may kakaibang panginginig dito na hindi niya inaasahan.
“Patawarin mo ako, anak…” pag-iyak muli ni Victoria. “Patawarin mo ako sa lahat ng kasamaang ginawa ko sa iyo. Hindi kita pinakinggan. Binalewala ko ang pagmamahal na ibinigay mo sa aking anak. Patawarin mo ako kung pinagtabuyan kita noong mga panahong pinakakailangan mo ng tulong.”
“D-Dra. Victoria…” litong-lito si Clara, tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. “Bakit po kayo nagkakaganyan?”
“Ang bata…” turo ni Victoria sa sanggol na ngayon ay malinis na at nakabalot sa asul na lampin, hawak ni Nurse Elena. “Ang anak mo… siya ang naiwang hininga ni Troy. Siya ang apo ko. Nakita ko ang birthmark… ang mukha niya, hulmang-hulma ng aking anak.”
Kinuha ni Victoria ang bata mula sa nars gamit ang buong pag-iingat, na para bang may hawak siyang pinakamahalagang hiyas sa buong daigdig. Inilapit niya ang sanggol sa dibdib ni Clara. Nang magdikit ang balat ng mag-ina, huminto sa pag-iyak ang bata at marahang sumiksik sa init ng kanyang ina.
Humarap si Victoria sa kanyang mga medical staff na hanggang ngayon ay hindi makapaniwala sa kanilang mga nasasaksihan.
“Ihanda agad ang Presidential Suite sa ikasampung palapag,” utos ni Victoria, bumalik ang awtoridad sa kanyang boses ngunit may halong malalim na pangangalaga. “Dalhin doon ang aking manugang at ang aking apo. Tawagin ang pinakamagagaling na pediatrician at private nurses. Lahat ng pangangailangan nila ay personal kong pananagutan. At walang sinumang lalapit sa kanila nang walang pahintulot ko.”
Mabilis na kumilos ang mga tauhan. Sa loob ng ilang minuto, inilipat si Clara mula sa masikip na charity ward patungo sa pinakamarangyang silid sa buong ospital—isang suite na karaniwang inilalaan lamang para sa mga embahador, presidente, at matataas na opisyal ng pamahalaan.
Nang maiwan ang dalawa sa marangyang silid habang payapang natutulog ang sanggol sa tabi ni Clara, naupo si Victoria sa silya sa tabi ng kama. Hawak pa rin niya ang kamay ni Clara, hindi bumibitaw na tila natatakot na maglaho ang dalaga sa isang iglap.
Doon ibinuhos ni Clara ang lahat ng sakit na kinimkim niya sa nakalipas na walong buwan. Ikinuwento niya kung paano siya nagpalaboy-laboy matapos mamatay si Troy, kung paano siya naglaba at naglinis ng mga bahay upang magkaroon ng pambili ng gamot at pagkain, at kung paano siya naglakad nang tatlong kilometro sa gitna ng bumubuhos na bagyo kanina dahil wala siyang kahit isang sentimo para sumakay ng tricycle.
Sa bawat kuwento, lalong nadudurog ang puso ng dating matapobreng doktora. Napagtanto niya na habang natutulog siya sa kanyang malambot na kama sa mansyon at nagpapakalunod sa lungkot sa pagkawala ng anak, ang tunay na bahagi ni Troy ay nagugutom at lumalaban sa lamig ng lansangan.
Ngunit sa kabila ng unti-unting paghilom ng kanilang pagtatagpo, may isang maitim na lihim ang hindi pa nabubunyag—ang tunay na dahilan kung bakit naglayas si Troy walong buwan na ang nakalilipas, at kung bakit ang aksidenteng pumatay dito ay hindi pala isang ordinaryong sakuna sa daan.