Pinilit kong ngumiti kahit parang binibiyak ang aking dibdib sa kaba. Ibinaba ko ang aking bag sa ibabaw ng mesa at tumingin nang diretso sa mga mata ni Adrian.
“Ah, ‘yun ba?” tanong ko, sinadyang gawing kalmado at medyo naiinis ang tono ko. “Oo, nagpa-DNA test ako, Adrian. Dahil sa inasal mo noong isang araw nang subukan mong painumin ng gatas si Noah kahit alam mong may allergy ako at maaaring magkaroon din siya niyon. Natakot ako, Adrian! Bilang ina, nagduda ako kung talagang nag-iingat ka ba o sadyang wala kang pakialam sa kalusugan ng anak natin!”
Napatingin siya sa akin, tila nag-iisip kung totoo ang sinabi ko. Dahan-dahan siyang ngumiti, ang mga matang kanina ay nanlilisik ay naging amo uli.
“Ayusin mo ang pag-iisip mo, mahal,” sabi niya sabay haplos sa pisngi ko. “Alam mo namang mahal na mahal kita at si Noah. Nagkamali lang ako noon, aksidente ang lahat. Huwag mo nang pagdudahan ang pagiging ama ko.”
“Sana nga, Adrian,” bulong ko habang umiwas ng tingin. “Sana nga.”
Lumipas ang sumunod na dalawang araw na tila ako ay nabubuhay sa ibabaw ng nag-aapoy na bulkan. Araw-araw kong binabantayan ang bawat galaw ni Adrian. Gabi-gabi, habang tulog siya, lihim kong kinopya ang lahat ng files sa kanyang laptop gamit ang isang USB flash drive na dala ko. Doon ko natuklasan ang mga bank account sa ibang bansa kung saan niya inilipat ang malaking bahagi ng pera ng kumpanya, pati na rin ang mga komunikasyon nila ni Vanessa tungkol sa pag-aari ng mga lupa at ang lokasyon ng totoong ampunan o ospital kung saan dinala ang tunay kong anak.
Hindi pala ito basta simpleng pagpapalit ng sanggol; ito ay isang malaking sindikato ng pamemeke ng identidad at ilegal na pag-aampon na pinatatakbo ng isang tiwaling doktor sa Taguig kasabuwat si Vanessa.
Noong ikatlong araw, habang nasa opisina si Adrian, kumilos na ako. Tumawag ako sa aking abugado at sa mga tauhan ng National Bureau of Investigation (NBI). Dinala ko ang lahat ng ebidensya—ang mga DNA report, ang USB files, ang mga bank transfer records, at ang testimonya ni Aling Rosa.
Kasama ang mga ahente ng NBI at ang mga pulis, nagtungo kami sa St. Jude Maternity and Pediatric Clinic sa Taguig upang dakpin ang doktor na kasabwat nila, at sabay ding pinuntahan ng isa pang grupo ng mga pulis ang tinutuluyang resthouse sa Laguna kung saan ikinubli ang tunay kong anak.
Nang araw ding iyon, habang pauwi si Adrian galing sa trabaho, sinalubong siya ng mga pulis sa mismong gate ng aming bahay sa Ayala Alabang.
“Adrian Villanueva, ikaw ay inuutos na dacpin sa salang child trafficking, falsification of public documents, at estafa!” sigaw ng pinuno ng mga pulis habang pinoposasan ang nagulat at namumutlang asawa ko.
“Anong ibig sabihin nito?! Camille! Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Adrian habang nagpupumiglas. Tumingin siya sa akin nang may halong galit at pagmamakaawa. “Camille, asawa mo ako! Bakit mo ito ginagawa sa akin?!”
Lumapit ako sa kanya, ang mga mata ko ay puno ng luha ngunit matatag na matatag.
“Hindi mo ako asawa sa paningin ng batas at ng katotohanan, Adrian,” malamig kong sabi. “At hinding-hindi ko makakalimutan ang ginawa mo sa tunay kong anak.”
Kasabay ng pag-aresto kay Adrian, dumating ang tawag mula sa grupong sumalakay sa Laguna.
“Ma’am Camille? Nahanap na po namin ang bata. Ligtas po siya.”
Nawalan ako ng lakas sa narinig ko. Lumuhod ako sa damuhan sa tapat ng aming bahay habang umiiyak sa sobrang pasasalamat. Pitong buwan ko siyang hinanap. Pitong buwan akong nagdurusa nang hindi ko alam kung buhay pa ba ang aking laman at dugo.
Makalipas ang ilang oras, sa isang ligtas na silid sa presinto, dinala sa akin ang sanggol. Isang maliit na batang lalaki, may malalaking mata at mukhang-mukha ko noong ako ay sanggol pa. Nang yakapin ko siya, naramdaman ko ang kakaibang init na hinding-hindi ko naramdaman kay Noah—ang init ng tunay kong dugo, ang init ng aking tunay na anak.
“Anak… nandito na si Mommy. Hinding-hindi na kita iiwan kailanman,” umiiyak kong bulong habang hinahalikan ang kanyang malambot na pisngi.
Si Adrian at si Vanessa ay tuluyang nakulong at nahaharap sa habambuhay na pagkakabilanggo nang walang piyansa. Si Noah naman—kahit hindi ko siya tunay na anak—ay dinala ng tamang ahensya ng gobyerno sa mga kamag-anak ng kanyang tunay na inang si Vanessa, dahil wala akong karapatang legal na maging ina niya gayong napatunayan sa DNA na walang kinalaman ang dugo ko sa kanya, bagamat naging masakit man iyon sa simula, alam kong iyon ang tama.
Ngayon, kasama ko na ang aking tunay na anak. Ang bangungot ng nakaraan ay tapos na, at ang katarungan ay sa wakas ay nagtagumpay. Hinding-hindi ko na hahayaang mayumok pa ako sa kasinungalingan ng isang taong nagbalatkayong nagmamahal pala ay may dalang punyal sa likod.