Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig kay Aling Rosa sa loob ng masikip at medyo madilim na apartment sa Pasig. Ang bawat salita niya ay tila mga bubog na bumaon sa puso ko. Pitong buwan akong naniwala na ako ang nagluwal sa batang iyon. Pitong buwan kong binuhos ang lahat ng pagmamahal, pagpupuyat, at sakripisyo sa isang sanggol na pinagpalit pala nang walang kalaban-laban.
“Saang ospital?” nanginginig kong tanong, halos hindi na makahinga. “Aling Rosa, pakiusap, sabihin mo sa akin kung saan nila itinago ang anak ko!”
Yumuko si Aling Rosa at hinawakan nang mahigpit ang nanginginig kong mga kamay. “Sa St. Jude Maternity and Pediatric Clinic sa Taguig, Ma’am. Doon mismo ipinanganak si Noah, hindi ba? Pero ang hindi ninyo alam, mayroon ding ibang batang isinilang doon sa mismong araw na iyon. Isang batang lalaki rin. At si Sir Adrian ang nag-utos sa kanyang pinagkakatiwalaang doktor na pagpalitin ang mga rekord.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Bakit niya gagawin iyon? Bakit kailangan niyang pagpalitin ang mga sanggol? Anak niya si Noah, hindi ba? Kung anak niya si Noah, bakit kailangang kunin ang tunay kong anak?”
Umiling si Aling Rosa, lumuluha nang malayo. “Dahil sa pera, Ma’am. At dahil sa isang pangako. Si Miss Vanessa Cruz… hindi lamang siya personal assistant ni Sir Adrian. Matagal na silang magkakilala bago pa man kayo ikasal. Si Vanessa ang ina ni Noah.”
Parang binagsakan ng langit at lupa ang buong paligid ko. Ang asawa kong si Adrian—ang lalaking nag-aalaga sa akin noong buntis ako, ang lalaking umiyak pa nang ipanganak ko raw si Noah—ay may pamilya na pala sa iba. At hindi lamang basta pamilya; ginamit niya ako upang palakihin at alagaan ang anak nila ng kanyang tunay na kalaguyo, habang ang aking sariling anak ay itinapon kung saan o ipinamigay sa iba para itago ang kanilang kasamaan.
“Hindi maaari…” bulong ko habang umurong palayo. “Si Adrian… mabait siya. Mahal niya ako.”
“Yan ang akala ninyo, Ma’am Camille,” seryosong sabi ni Aling Rosa. “Noong una ring nagtatrabaho ako roon, naging mabait din siya sa akin. Pero narinig ko ang usapan nila ni Vanessa habang nag-aayos ako ng mga gamit sa kusina. Plano nilang patagong ilipat ang tunay ninyong anak sa isang amponan sa probinsya kapag tuluyan na kayong naging abala sa pag-aalaga kay Noah. Ayaw ni Sir Adrian na magkaroon ng kahati sa mana ang tunay ninyong anak mula sa pamilya ninyo, dahil alam niyang ang pamilya ninyo ang nagmamay-ari ng malalaking lupa sa Cavite.”
Biglang luminaw ang lahat. Ang pamilya ko ay may mga minanang ari-arian at lupain. Noong ikinasal kami ni Adrian, pinirmahan namin ang isang pre-nuptial agreement, ngunit may mga probisyon doon na nagsasabing ang magiging direktang tagapagmana ng mga ari-arian ay ang unang tunay na anak ng aming pagsasama. Kung ang bata ay kay Vanessa at Adrian, walang karapatan si Vanessa sa mga ari-arian ko maliban na lamang kung ang bata ang kinilalang legal na tagapagmana ko. Ngunit kung papalitan ang sanggol, ang anak ni Vanessa ang magiging tagapagmana ng buong angkan ko, habang ang totoong dugo ko ay mawawala sa sirkulasyon magpakailanman!
“Hayop sila…” galit na bulong ko. Ang luha ko ay napalitan ng nag-aapoy na galit. Ang mahinang Camille na nagtiwala nang lubos ay namatay sa sandaling iyon. Ang natira ay isang inang handang sunugin ang buong mundo para mabawi lamang ang kanyang anak.
“Ma’am, mag-ingat po kayo,” paalala ni Aling Rosa. “Alam ni Sir Adrian na nagsisimula na kayong magduda. Kahapon lamang, nakita ko siyang tinatanong ang driver kung saan kayo nagpunta. Alam niyang nagpunta kayo sa laboratoryo para mag-DNA test.”
Napatigil ako. Paano nalaman ni Adrian na nag-DNA test ako? Nag-iwan ba ako ng bakas? Ah, ang resibo! Iniwan ko ang resibo ng laboratoryo sa loob ng aking handbag na naiwan sa ibabaw ng mesa sa kwarto kahapon!
“Kailangan ko nang umuwi,” mabilis kong sabi. “Kung malaman niyang alam ko na ang totoo, baka saktan niya si Noah—kahit anak pa niya iyon—o kaya ay itago na niya ang totoo naming anak nang tuluyan.”
“Mag-ingat po kayo, Ma’am. Nandito lang ako kung kailangan ninyo ng testigo,” ani Aling Rosa habang hinahatid ako sa pinto.
Sumakay ako sa kotse at nagmaneho pabalik sa Ayala Alabang. Habang nasa daan ako, pinag-isipan ko ang bawat hakbang ko. Hindi ako pwedeng magpadalos-dalos. Kailangan kong magpanggap na walang alam. Kailangan kong manatiling kalmado hanggang sa mahanap ko ang eksaktong lokasyon ng tunay kong anak at makuha ko ang lahat ng ebidensya laban kay Adrian at Vanessa.
Pagdating ko sa bahay, sinalubong agad ako ni Adrian. Nakatayo siya sa may sala, hawak ang isang baso ng alak, habang si Noah ay nasa playpen at naglalaro.
“Ssaan ka galing, mahal?” tanong ni Adrian. May kakaiba sa tono ng boses niya—may halong pag-iingat at malamig na pagsubok.
Ngumiti ako nang pilit, pinilit na itago ang panginginig ng aking mga kamay. “Namalengke lang ako sa mall, Adrian. At dumaan sandali sa kaibigan ko. Bakit? May problema ba?”
Lumapit siya sa akin, inilagay ang isang kamay sa aking baywang, at hinalikan ako sa noo. Ang halik na iyon na dati ay nagbibigay ng init sa akin ay ngayon ay nagbibigay na lamang ng matinding pandidiri.
“Wala naman,” mahinang sabi niya habang tinititigan ang mga mata ko na parang sinusubukang basahin ang aking kaluluwa. “Nag-alala lang ako. Nakita ko kasi ang resibo ng DNA testing sa loob ng bag mo kanina habang kinukuha ko ang susi ng kotse.”
Tumigil ang pagtibok ng puso ko sa isang saglit. Alam na niya. Alam na niyang alam ko.