Kinabukasan, pagpasok ko pa lamang sa lobby ng kumpanya, napansin ko ang katahimikan ng buong paligid. Ang mga empleyadong madalas tumawa sa likod ko ay nakayuko ngayon at hindi makatingin sa aking mga mata.
Pagdating ko sa aking maliit na mesa sa gilid, nakita ko si Sir Adrian na naghihintay kasama ang CEO ng kumpanya.
“Mara… ikaw na ba ang bagong Vice President para sa International Relations ng ating kumpanya?” tanong ng CEO na may halong kaba at paggalang. “Dumating ang opisyal na dokumento mula sa Paris kaninang umaga. Ayon sa mga tagapagmana ni Élise Moreau, ikaw na ang opisyal na shareholder at kinatawan nila rito sa Pilipinas.”
Napatingin ako kay Bianca na nakatayo sa malayo, hawak ang kanyang designer bag habang nanginginig ang mga kamay. Kitang-kita ko ang takot sa mukha niya dahil alam niyang sa isang salita ko lang, maaari siyang masibak sa trabaho ngayong araw na ito.
Tumayo ako nang tuwid, inayos ang aking damit, at ngumiti nang mahinahon.
“Hindi ko na kailangang magpanggap na ordinaryong empleyado lang,” sabi ko sa buong opisina habang nakatingin sa kanila. “Pero ipinagmamalaki ko ang tatlong buwan kong pagtatrabaho rito. Natutunan ko kung sino ang tunay na propesyonal at kung sino ang puro lang ingay.”
Hinarap ko si Sir Adrian. “Tatanggapin ko ang posisyon. Pero may tatlong kondisyon ako.”
“Ano mang kondisyon mo, Mara, susundin namin!” mabilis na sagot ni Sir Adrian.
“Una, itaas ang sahod ng lahat ng administrative staff at utility workers dito sa kumpanya. Sila ang nagtatrabaho nang totoo pero sila ang pinakamababa ang sweldo. Pangalawa, tanggalin ang mga palayaw at panlalait sa opisina. At pangatlo…” Tumingin ako kay Bianca na ngayon ay lumuluha na sa kahihiyan. “…si Bianca, ilipat siya sa pinakamalayong branch sa probinsya kung saan kailangan niyang magsimula ulit mula sa ibaba para matutunan ang tamang pagpapakumbaba.”
Walang naglakas-loob na tumutol. Lahat ay sumang-ayon agad.
Makalipas ang ilang araw, naiayos ko na ang lahat. Hindi na ako ang babaeng pinagtatawanan sa pantry habang umiinom ng kape at kumakain ng pandesal. Ngayon, kasama ko na ang aking ina na nakatira na sa isang maginhawang tahanan kung saan nakakakuha na siya ng pinakamahusay na medikal na atensiyon nang hindi na kailangang mangamba sa gastusin.
Habang nakaupo ako sa aking bagong opisina na tanaw ang buong lungsod, napangiti ako habang hawak ang lumang litrato namin ni Madame Élise. Ang bawat hamon, panlait, at luha na tiniis ko sa loob ng tatlong buwan ay naging puhunan ko para sa tagumpay na hinding-hindi kailanman maagaw ng iba.