Nakatayo ako roon sa madilim na banyo ng aming unit, habang ang boses ni Julian ay banayad na kumakatok sa pinto, nagtatanong kung bakit ko ito ikinandadong mabuti. Ang tibok ng puso ko ay parang tambol na umaalingawngaw sa aking tainga. Ang maliit na voice recorder sa aking palad ay tila napakabigat, isang patunay na ang buhay na aking pinagkakatiwalaan sa loob ng maraming taon ay isang malaking kasinungalingan, isang masining na pagkakalikha ng panlilinlang.
—Sofia? Sabi ko kung bakit naka-lock ang pinto. May problema ba? —Medyo tumaas na ang boses ni Julian, may halong bahagyang pagkainis na pamilyar na pamilyar sa akin. Noon, akala ko ay stress lang iyon mula sa trabaho. Ngayon, alam ko nang iyon ay ang pagkabahagi ng isang taong gustong itago ang kanyang maitim na sikreto.
Huminga ako nang malalim, pinilit patatagin ang nanginginig kong boses, at sumagot, habang pinupunasan ang mga luhang hindi ko namalayang pumatak sa aking mga pisngi: —Wala, Julian. Masama lang ang pakiramdam ko. Masyado akong nahihilo. Maliligo lang ako para gumaan ang pakiramdam ko.
Tumahimik sa labas nang ilang sandali. Narinig ko ang buntong-hininga niya. —Sige. Huwag masyadong magtagal. Maaga pa tayo bukas para sa meeting sa Dallas.
Nang marinig ko ang kanyang mga yabag palayo pabalik sa silid-tulugan, napasalampak ako sa sahig ng banyo. Nakatitig ako sa pader, pilit na pinagdidikit ang mga piraso ng palaisipan. Si Vanessa. Sino si Vanessa? At bakit ako dinadala ni Marcus sa isang babaeng iyon sa mga oras na wala akong malay? Ang mga pasa sa aking katawan, ang punit na stockings, ang likod kong kumikirot—hindi ito resulta ng simpleng pagod o kawalan ng ehersisyo. May ginagawa sila sa akin habang tulog ako. Isang bagay na kailangang itago, kaya naman mahigpit na pinag-utusan ni Julian ang kanyang kapatid na huwag mag-iwan ng mga marka.
Alam kong hindi ako ligtas sa bahay na ito. Kung noon ay akala ko si Julian ang aking kanlungan, ngayon ay siya na ang pinakamapanganib na nilalang sa aking paligid. Ngunit hindi ako pwedeng magpadala sa takot. May ebidensya na ako. Ang maliit na recorder na ito ang magiging sandata ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Kunwari ay maayos ang lahat. Pinilit ko pang ngumiti kay Julian habang nag-aayos siya ng kurbata sa harapan ng salamin sa kanilang walk-in closet. —Ang aga mo yatang gumising ngayon, Sofia —sabi niya, bahagyang nakataas ang kilay, sinusuri ang bawat galaw ko. —Mukhang nabawasan na ang hilo mo kagabi? —Oo, medyo okay na. Siguro nga kailangan ko lang talagang matulog nang maaga —sagot ko, pinapanatili ang kalmado at blangkong mukha.
Habang naghahanda siya para umalis patungo sa opisina, maingat kong itinago ang voice recorder sa pinakalalim ng aking bag, nakabalot sa isang lumang tela para hindi agad mapansin kung sakaling kutuban siya. Nang umalis na si Julian, alam kong mayroon lamang akong ilang oras bago siya bumalik. Kailangan kong malaman kung sino si Vanessa.
Tumawag ako sa opisina at nagdahilang may sakit, kaya hindi muna ako papasok. Pagkaalis ng kotse ni Julian, agad akong kumilos. Nagsuot ako ng simpleng sumbrero at oversized na sunglasses para hindi agad makilala, at nagmaneho patungo sa isang maliit na coffee shop malapit sa gusali kung saan nagtatrabaho si Marcus, sa downtown Dallas. Kailangan kong sundan ang mga bakas.
Habang nakaupo ako sa isang sulok habang humihigop ng mainit na kape, pinakinggan kong muli ang recording gamit ang aking earphones. Paulit-ulit kong sinuri ang bawat detalye. Nang marinig ko ang pangalang “Vanessa,” naalala ko ang isang lumang litrato na nakita ko minsan sa telepono ni Julian nang minsang maiwan niya ito sa kusina. Isang babaeng may pulang buhok, nakasuot ng puting lab coat, kasama sina Julian at Marcus sa isang kaganapan ilang taon na ang nakararaan. Ang caption noon ay isang pagbati para sa tagumpay ng isang medical clinic.
Medical clinic. Vanessa. Pasa sa katawan. Punit na damit.
Biglang may pumasok sa isip ko na isang nakapangingilabot na ideya. Hindi kaya… ilegal na eksperimento? O kaya ay isang uri ng medical trial na ginagawa nila nang walang pahintulot ko? Bilang isang taong nagtatrabaho sa corporate communications, alam kong malaki ang pondo sa mga klinikal na pag-aaral, lalo na sa mga gamot na nagdudulot ng amnesia o pagbabago sa pag-uugali. Ngunit bakit ako? Bakit ako ang ginagamit nilang guinea pig?
Habang lumulubog ang araw, nagdesisyon akong puntahan ang address na natagpuan ko mula sa lumang profile ng babaeng iyon sa LinkedIn—isang pribadong pasilidad na matatagpuan sa labas lamang ng Southlake, isang gusaling nakatago sa likod ng matataas na puno ng pino at nakapaligid ng mga konkretong pader.
Madilim na nang makarating ako roon. Ipinarada ko ang aking sasakyan sa malayo, sa gilid ng isang madilim na daan, at naglakad nang palihim patungo sa bakod ng pasilidad. May pangalan ang gusali: Veritas Neuro-Pharm Solutions.
Habang nakasilip ako sa rehas ng gate, nakita ko ang isang pamilyar na itim na SUV na nakaparada sa loob. Ang SUV ni Marcus.
Bumilis ang tibok ng dibdib ko. Nandito siya. At kung narito si Marcus, ibig sabihin ay narito rin ang isang taong katulad ko—o kaya naman, narito si Vanessa.
Maingat kong nilandas ang gilid ng bakod hanggang sa makahanap ako ng isang sirang bahagi sa likod na bahagi ng gusali, malapit sa mga tambakan ng lumang kagamitan. Sumuot ako doon, maingat na iniiwasan ang mga CCTV camera na nakatutok sa pangunahing daanan. Ang hangin ay malamig at may amoy ng kemikal at formalin.
Nakarating ako sa isang serye ng mga bintana na may tinted glass. Sinubukan kong sumilip sa pamamagitan ng pagdikit ng aking mukha sa salamin. Sa loob, isang malawak na silid na puno ng mga makabagong kagamitang medikal. May mga monitor na kumikislap ng iba’t ibang kulay. At doon, sa gitna ng silid, nakita ko si Marcus, kasama ang isang babaeng may pulang buhok at nakaputi ring uniporme—si Vanessa.
At sa isang metal na higaan sa tabi nila… may isang babaeng nakahiga, walang malay.
Nanginig ang buo kong katawan. Dahil nang lumingon ang babae sa liwanag, nakita ko ang mukha niya.
Hindi ako iyon. Isa pang babae. May mga pasa rin sa kanyang mga braso.
—Magaling ang naging resulta nito, Marcus —ang narinig kong boses ni Vanessa mula sa speaker system na naka-connect sa labas ng silid. —Ang memory suppression serum ay epektibong kumakapit sa sistema ng paksa sa loob ng labindalawang oras nang walang naiiwang permanenteng pinsala sa utak, maliban sa ilang pasa mula sa pagpupumiglas habang isinasalin ang gamot.
—Siguraduhin mo lang na walang makakaalam nito, Vanessa —tugon ni Marcus habang sinisindihan ang isang sigarilyo. —Kung malalaman ni Julian na may nakakita sa mga operasyong ito bago pa man natin makuha ang huling pondo mula sa pharmaceutical board, tayong lahat ang masisante—o mas malala pa.
—Huwag kang mag-alala. Ang asawa mo bang si Sofia ay hindi pa rin naghihinala? —tanong ni Vanessa.
Tumawa si Marcus. —Si Sofia? Napakadali niyang linlangin. Isang basong tubig lang na may konting pampatulog tuwing gabi ng mga business meeting ko, at tiklop na siya. Akala niya pagod lang siya sa opisina. Ang galing ngang mag-isip ng kapatid ko na gamitin siya bilang baseline testing subject dahil magkapareho kayo ng blood type ng mga unang pasyente.
Nang marinig ko ang mga salitang iyon, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi lang pala ako biktima ng isang simpleng karahasan sa pamilya. Kinuha nila ako, ang sarili kong asawa at ang bayaw ko, at ginawang panimulang guinea pig para sa isang ilegal na gamot na sinusubukang ipagbili sa pinakamataas na nag-aalok! Ang mga oras na nawala sa aking alaala, ang mga pasa sa aking katawan—lahat ng iyon ay dahil sa mga eksperimentong isinasagawa nila sa akin nang walang pahintulot ko, gamit ang mismong tubig na iniinom ko mula sa kanila.
Habang pinipigilan kong sumigaw sa galit at takot, biglang tumunog ang aking bulsa.
Ang telepono ko. May nag-text.
Julian: Nasaan ka, Sofia? Sabi mo may sakit ka, pero wala ka sa bahay. Babalik na ako ngayon.
Ang screen ng telepono ay nagbigay ng maliwanag na ilaw sa dilim, sapat para mapansin ng isang guwardiya na naglalakad malapit sa likod ng gusali.
—Sino iyan?! —sigaw ng guwardiya habang itinutok ang flashlight sa direksyon ko.
Tumakbo ako.