Ang mga yapag ng guwardiya ay mabilis na sumunod sa akin habang pinipilit kong suungin ang madilim na gubat sa likod ng pasilidad ng Veritas Neuro-Pharm. Ang bawat sanga ng puno ay parang mga matutulis na kamay na sumasampal sa aking mukha, ngunit wala akong pakialam sa sakit. Ang tanging nasa isip ko ay ang makalabas nang buhay, dalawa ang dalang patunay: ang maliit na voice recorder sa aking bulsa at ang kakila-kilabot na katotohanang natuklasan ko.
Nang makalabas ako sa kalsada kung saan ko ipinarada ang aking sasakyan, dali-dali akong sumakay, pinaandar ang makina, at pinaharurot ito pabalik sa Southlake. Habang nagmamaneho ako, nanginginig ang aking mga kamay sa manibela. Ang galit na pumapalit sa takot ay mas mabagsik kaysa sa anumang naramdaman ko noon. Si Julian—ang lalaking pinangakuan ko ng habambuhay na pagmamahal at katapatan—ang mismong nagbenta sa akin sa mga demonyong ito para lamang sa pera at kapangyarihan sa kumpanya.
Nang makarating ako sa aming condominium, madilim ang buong paligid maliban sa maliwanag na ilaw sa sala. Pumasok ako gamit ang aking susi.
Nakatayo si Julian sa gitna ng silid, hawak ang kanyang telepono, ang mukha ay salubong ang mga kilay at puno ng galit. Si Marcus naman ay nakaupo sa sofa, seryosong nakatitig sa pintuan.
—Saan ka galing, Sofia? —malamig na tanong ni Julian, ang boses ay walang bakas ng pag-aalala, kundi puro hinala. —Sabi mo masama ang pakiramdam mo, pero wala ka nang dumating ako rito kanina.
Tumigil ako ilang hakbang mula sa kanila. Tiningnan ko sila nang diretso sa mga mata—ang asawa ko at ang kanyang kapatid na ilang buwan akong niloko, pinatulog, at ginawang eksperimento.
—Alam ko na ang lahat, Julian —sabi ko, ang boses ko ay matatag, walang panginginig. —Alam ko na ang tungkol kay Vanessa. Alam ko na ang tungkol sa Veritas Neuro-Pharm. At alam ko na kung bakit palagi akong nawawalan ng malay tuwing inuuwi ako ni Marcus.
Natahimik ang buong silid. Si Marcus ay biglang napatayo mula sa sofa, ang mga mata ay nanlalaki sa gulat. Si Julian naman ay bahagyang natigilan, ngunit makalipas ang isang segundo, ang kanyang mukha ay napalitan ng isang malamig at mapanuyang ngiti.
—Mukhang mas matalas ka kaysa sa inaasahan namin, hipag —sabi ni Marcus habang dahan-dahang humakbang palapit sa akin, may hawak na maliit na hiringgilya mula sa bulsa ng kanyang jacket. —Sayang. Sana ay nanatili ka na lang sa kwarto at nagpauto sa amin nang mas matagal.
—Huwag kang lumapit! —sigaw ko habang mabilis kong hinugot ang voice recorder mula sa aking bulsa at itinaas ito sa kanilang harapan. —Naka-on ang device na ito. Lahat ng sinabi ninyo kagabi, pati na rin ang mga ebidensya ng ginagawa ninyo sa klinika, ay na-upload na sa cloud sa pamamagitan ng aking telepono. Kung may mangyari sa akin ngayong gabi, diretsong mapupunta sa mga awtoridad at sa media ang lahat ng ito.
Natigilan si Marcus. Si Julian naman ay mabilis na lumapit kay Marcus at hinawakan ito sa braso para pigilan ito sa pag-abante. Ang mga mata ni Julian ay nakatitig sa akin, puno ng pagkabigo at galit, hindi dahil sa nahuli ko sila, kundi dahil sa nabigo ang kanilang plano.
—Sofia, mag-isip ka —sabi ni Julian, ang boses ay sinusubukang maging mahinahon, ngunit may halong pagbabanta. —Kung ilalabas mo iyan, masisira tayong pareho. Ang reputasyon ko, ang buhay natin dito— —Wala na tayong pagsasama, Julian! —putol ko sa kanya. —Matagal na itong tinapos ng mga ginawa mo sa akin. Hindi mo ako asawa. Isa ka lamang halimaw na nagbalatkayong kasama ko sa buhay.
Bago pa sila makakilos para agawin ang recorder, mabilis akong tumalikod, binuksan ang pinto ng unit, at lumabas nang buong lakas patungo sa elevator. Narinig ko ang mga yabag nila sa likod ko, ang tawag ni Julian na nagbabanta, ngunit hindi ako lumingon.
Nang makababa ako sa ground floor, agad akong tumakbo palabas ng gusali patungo sa pinakamalapit na istasyon ng pulisya sa Southlake, habang mahigpit na nakahawak sa maliit na kasangkapang nagligtas sa aking buhay.
Pagkaraan ng dalawang araw, ang pangalan nina Julian at Marcus ay lumabas na sa mga balita. Ang Veritas Neuro-Pharm ay sinalakay ng mga awtoridad, at natuklasan ang iba pang mga biktima na pinag-eksperimentuhan nang walang pahintulot. Si Vanessa at ang iba pang sangkot ay dinala sa kulungan.
Nakatayo ako ngayon sa balkonahe ng isang bagong tirahan, malayo sa Southlake, malayo sa mga taong minsan kong pinagkatiwalaan ng buong puso. Hawak ko ang isang tasa ng kape—isang kape na ako mismo ang nagtimpla, walang halong gamot, walang halong panlilinlang. Ang mga pasa sa aking katawan ay unti-unti nang nawawala, ngunit ang leksyon na natutunan ko ay mananatili magpakailanman: ang pinakamapanganib na mga kaaway ay minsan ang mga taong natutulog sa tabi mo sa gabi. At mula ngayon, ang tanging boses na pakikinggan ko ay ang sa aking sarili.