Isang linggo ang lumipas matapos ang insidente sa fountain. Ang buong unibersidad ay nabalot ng katahimikan at seryosong pagbabago.
Ang kaso ni Victor Aragon ay hindi na umabot sa simpleng panloob na imbestigasyon ng paaralan. Nang isumite ko ang mga ebidensya sa National Bureau of Investigation katuwang ang Board of Regents, agad na inilabas ang warrant of arrest laban sa kanya dahil sa kasong plunder at malversation of funds. Ang mga ari-arian at mga kumpanyang ginamit niya upang pagkakitaan ang mga proyekto ng unibersidad ay ipinag-utos na i-freeze ng korte.
Si Chloe, sa halip na magpasikat sa campus, ay tuluyang ipinatalsik. Ang kanyang pamilya, na kilala sa pagiging untouchable sa industriya ng real estate, ay nagsimula nang bumagsak ang reputasyon dahil sa sunud-sunod na imbestigasyon sa kanilang mga transaksyon. Wala nang natira sa kanilang kayabangan kundi ang kahihiyan.
Ako naman ay kasalukuyang nakaupo sa aking bagong opisina sa ikalimang palapag ng pangunahing gusali. Malawak ang salaming bintana rito, kung saan tanaw ang buong compound ng unibersidad. Tahimik at maayos ang paligid. Wala na ang mga guwardiyang nang-aapi ng mga ordinaryong tao; sa halip, ang mga empleyado at iskolar ay nakangiting naglalakad nang may panatag na loob.
Kumatok ang aking bagong executive secretary at pumasok bitbit ang isang tasa ng kape.
“Madam President, handa na po ang lahat para sa orientation meeting mamayang alas-dos kasama ang mga bagong opisyal ng faculty at student council representatives.”
“Salamat,” tugon ko nang may ngiti.
Tumabi siya sandali sa bintana at tumingin sa labas. “Hanggang ngayon po, pinag-uusapan pa rin ng mga estudyante ang ginawa ninyo noong unang araw. Marami ang natakot, pero mas marami ang natuwa dahil sa wakas, nagkaroon ng tunay na hustisya sa eskwelahang ito.”
“Ang unibersidad na ito ay hindi pag-aari ng mga apelyidong mayaman o ng mga taong nag-aakalang nabibili ang lahat ng bagay,” sabi ko habang iniinom ang kape. “Ito ay para sa mga batang nagsasakripisyo, nagpupuyat, at nag-aaral nang tapat para sa kanilang kinabukasan.”
Nang iwan ako ng aking sekretarya, tumayo ako at pinagmasdan ang sarili sa salamin. Suot ko ang parehong cream-colored designer dress na hinahamak noon ni Chloe. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito simpleng damit lamang—ito ay simbolo ng isang prinsipyo na kailanman ay hindi kailanman mayakap o mabili ng salapi.
Ang bawat sistema na bulok ay may katapusan. At para sa Universidad de Santa Catalina, ang araw na iyon ay nagsimula sa pagtapak ko sa semento ng pantalan at campus gate—isang paalala na ang tunay na kapangyarihan ay laging nasa katotohanan, katarungan, at dangal.