Natahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig lamang ay ang mabibigat at mabilis na paghinga nina Doña Matilda at Enrico sa itaas. Ang yabang at mga mapang-insultong ngiti na kaninang nag-uumapaw sa kanilang mga mukha ay tuluyang napalitan ng putlang-putlang mukha at nanginginig na mga labi.
“H-Hindi totoo ‘yan! Sinungaling ka!” basag ni Enrico sa katahimikan, habang mahigpit siyang kumakapit sa bakal na rehas ng balcony para hindi matumba. “S-Sino ba ang tinatawagan mo? Anong eviction order ang pinagsasabihan mo, Lara? Ikaw… ikaw ay isang ordinaryong empleyado lang! Sabi mo noon, nagtatrabaho ka lang sa isang maliit na kumpanya para sa maliit na sweldo!”
“Iyon ang pinaniwala ko sa iyo, Enrico, dahil gusto ko sanang maging totoo ang pagmamahalan natin nang walang halong materyal na bagay,” sagot ko habang dahan-dahang naglalakad palapit sa mismong gate, nakatingin sa kanila nang may malamig at awtoritatibong paningin. “Pero habang pinoprotektahan ko ang relasyon natin at tahimik akong sumusuporta sa mga pangarap mo, ginamit mo pala ang pera ko, ang tiwala ko, at ang mansyong ito para sa kabit mo. Hindi mo ba natatanong sa sarili mo kung bakit ang bilis-bilis lumago ng kumpanya mo noon? Dahil ang lahat ng major clients at investors mo ay dumaan sa kumpanya ko—ang Velasquez Real Estate Group.”
Nanlaki ang mga mata ni Doña Matilda. Tumitig siya sa akin na parang ngayon niya lang ako nakilala, at sa pagkakataong ito, hindi na ito paghamak kundi purong sindak. “V-Velasquez? Ikaw… ikaw ang nagmamay-ari ng Velasquez Group?! Ang pinakamalaking real estate empire sa buong bansa?!”
“Siya nga po, Doña Matilda,” sabing pamilyar na boses mula sa likuran ko.
Lumingon kami at nakita ang pagdating ng tatlong itim na SUV na huminto sa harap ng aming gate. Bumaba si Atty. Salazar kasama ang apat na armed security enforcers, dalawang opisyal ng barangay, at isang court sheriff na may dalang malaking folder ng mga opisyal na dokumento. Agad silang lumapit sa kinaroroonan ko. Ang dalawang private security guard na pinadala nina Enrico ay mabilis na umurong at yumuko sa akin nang makita nilang si Atty. Salazar at ang mga awtoridad ang dumating.
“Magandang umaga, Ma’am Lara,” magalang na bati sa akin ni Atty. Salazar sabay abot ng isang kopya ng court order. “Nakatanggap na kami ng pinal na utos mula sa korte ngayong umaga kaugnay sa ari-ariang ito. Lahat ng titulo ng lupa at ng mansyong ito ay nakapangalan kay Lara Velasquez. Si Enrico Santos ay walang kahit anong legal na karapatan dito; siya ay lumabas lamang na ‘nominee’ o gumamit ng SPA na tuluyan na nating binawi kahapon.”
“H-Hindi pwede ito!” umiiyak nang sigaw ni Samantha habang hawak-hawak ang kanyang tiyan, nanginginig sa takot. “Enrico! Sabi mo sa akin sa’yo ang lahat ng ito! Sabi mo mayaman kayo at ikaw ang nagmamay-ari ng mansyong ito! Paano na ang anak natin?! Paano na kami?!”
Hindi sumagot si Enrico. Nakatulala na siya, bumagsak ang mga balikat, at parang nawalan na ng buto ang mga tuhod. Ang yabang ng kanyang mukha kanina ay parang basahan na itinaas sa hangin tapos ay biglang ibinagsak sa putikan.
“Ma’am Lara, handa na po ang mga tauhan natin para i-implement ang lock-out at immediate eviction,” sabi ng sheriff sa akin. “May buong kapangyarihan na kaming palayasin sila ngayon dahil sa paglabag sa kasunduan at sa iligal na paggamit ng pribadong ari-arian nang walang pahintulot ng tunay na may-ari.”
Tumango ako at dahan-dahang humakbang papalapit sa gate. Itinaas ko ang aking mukha para tignan sina Doña Matilda at Enrico na ngayon ay parang mga duwag na nakatayo sa balcony, nanginginig sa hiya at takot.
“Doña Matilda,” malamig kong tawag sa kanya. “Sabi mo kanina, isa akong baog na walang silbi at pulubi sa labas. Pero ngayon, tingnan natin kung sino sa ating dalawa ang tunay na magiging pulubi sa lansangan.”
Lumingon ako kay Atty. Salazar at sa mga tauhan ko. “I-padlock ang buong compound. I-freeze ang lahat ng bank accounts na nakapangalan kay Enrico Santos na may koneksyon sa mga transaksiyon ng kumpanya ko. At patalsikin silang lahat sa loob ng limang minuto. Walang dalang damit, walang dalang alahas na binili ko gamit ang pera ko, at higit sa lahat… walang dalang kahit isang kusing.”
“Masusunod, Ma’am Lara,” sabay-sabay na sagot ng mga tauhan.
“Huwag, Lara! Parang awa mo na!” sigaw ni Doña Matilda habang literal na lumuluhod na sa ibabaw ng balcony, nawalan na ng anumang dignidad bilang isang mayabang na ginang. “Anak ko siya! Patawarin mo na kami! Huwag mo kaming itapon sa lansangan!”
“Huli na ang lahat para sa pagpapatawad at pagsisisi ninyo,” sabi ko habang dahan-dahang tumatalikod at sumasakay sa naghihintay kong sasakyan. “Mag-umpisa kayo sa simula—tulad ng ginawa ko noon nang lokohin ninyo ako at yurakan ang pagkatao ko.”
Habang umaandar palayo ang aking sasakyan, narinig ko pa ang malakas na pag-iyak ni Samantha at ang pagmamakaawa ni Enrico sa pangalan ko. Tapos na ang teleseryeng pinanood nila sa sarili nilang kasinungalingan. Sa mundong ito, ang tunay na kapangyarihan ay hindi nakasalalay sa pagmamayabang, kundi sa katotohanan at sa sarili mong pinaghirapan. At ngayon, sisimulan ko na ang totoong buhay ko nang malaya, matatag, at walang kinatatakutan.