Ang boses ni 
Major General Grant ay umalingawngaw sa bawat sulok ng malaking bulwagan, matatag, puno ng awtoridad, at walang halong biro. Ang bawat salita niya ay parang martilyong tumatama sa katahimikan ng buong silid.
—Sa loob ng kasaysayan ng ating akademya, bihira tayong makakita ng isang kadete na hindi lamang namumuno sa talino at estratehiya, kundi nagtataglay din ng hindi matitinag na moralidad at katatagan sa gitna ng matinding pagsubok, —panimula ng heneral habang nakatayo sa harap ng mikropono. —Ngayong taon, ang ating Top 1 Graduate ay nakapagtala ng pinakamataas na marka sa buong kasaysayan ng ating hukbo. At siya rin ang napili ng buong lupon ng mga heneral upang magbigay ng opisyal na mensahe sa ating mga nagtapos.
Sa unang hanay ng VIP section, nakita ko sa monitor kung paano umayos ng upo si Dad. Makikita sa kanyang mukha ang pagmamalaki—hindi para sa akin, kundi dahil akala niya ay may malaking kinalaman ang pamilya nila sa mga papuring binabanggit ng heneral, lalo na ngayong si Brooke ang may hawak ng VIP invitation. Si Sandra naman ay nakangiti nang abot-tenga, handa nang tumayo para kumuha ng litrato sakaling tawagin ang sinuman sa kanilang tabi.
—Mga kaibigan, mga magulang, at mga opisyal… —pagpapatuloy ng heneral, habang dahan-dahan niyang inilibot ang kanyang tingin sa buong karamihan bago ibinaling ang paningin diretso sa backstage kung saan ako nakatayo. —…taos-puso nating salubungin ang ating Valedictorian, ang nag-iisang Cadet Emma Lawson!
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong pamilya ko sa narinig nila.
Ang ngiti sa labi ni Dad ay biglang naglaho, napalitan ng matinding pagkagulat habang ang kanyang mga mata ay nanlalaki at nakatingin sa kawalan. Si Sandra ay napatakip ng bibig, at ang hawak na telepono ni Brooke ay muntik nang malaglag sa sahig. Ang pangalang binanggit ng heneral ay walang iba kundi ang pangalan ng anak na itinaboy nila kaninang umaga, ang anak na pilit nilang pinagkaitan ng suporta at itinulak sa malakas na ulan.
Unti-unti akong lumabas mula sa dilim ng backstage patungo sa liwanag ng entablado. Suot ang aking buong puting ceremonial uniform, naglakad ako nang may taas-noo. Ang bawat hakbang ko ay sinabayan ng malalakas at nagkakaisang palakpakan mula sa daan-daang kadete at mga matataas na opisyal ng militar na tumayo nang sabay-sabay para bigyan ako ng paggalang.
Habang naglalakad ako patungo sa gitna, dumaan ako ilang metro lamang ang layo mula sa kinauupuan nina Dad. Lumingon ako sa kanilang direksyon. Nagtama ang aming mga mata. Nakita ko ang panginginig ng mga labi ni Dad, ang pamumutla ng kanyang mukha, at ang hiyang naramdaman niya nang mapagtanto niyang ang batang itinuring niyang walang kuwenta at pinahiya sa labas ng akademya ay ang pinakamahalagang tao sa buong bulwagang iyon.
Tumigil ako sa gitna ng entablado, kinuha ang mikropono, at huminga nang malalim. Tumingin ako sa mga taong tunay na nagmahal at umalalay sa akin sa loob ng apat na taon—ang aking mga kasamahan at ang mga opisyal na naging gabay ko. Sa sandaling iyon, alam ko na ang tagumpay na ito ay hindi na kailangang patunayan pa sa mga taong bulag sa iyong halaga, dahil ang sarili mong pangalan na ang mismong kumakatawan sa katotohanan.